Legenda San Jacinto

Pole bitwy pod San Jacinto to miejsce historyczne, bardzo bliskie tym, dla których przeszłość Teksasu jest sprawą osobistą. Teksańczyk, którego nie porusza wspomnienie miejscowości, w której generał Sam Houston i inni dżentelmeni noszący nazwy hrabstw Teksasu, pojmali Santa Annę wraz z jego przenośnym barem i bronią krótką, jest niewolnikiem z nieprawego łoża.

Kilka dni temu reporter „Post”, którego przyjaciel jest pilotem holownika Hoodoo Jane, wybrał się w dół bagna na pole bitwy, aby zebrać od dawnych mieszkańców kilka opowieści i legend dotyczących wydarzeń, które miały miejsce w tym pamiętnym miejscu.

Hoodoo Jane wysadziła reportera na polu bitwy, które znajdowało się nad brzegiem bagien, a on powędrował pod gęstym gajem drzew, a potem na nizinę, gdzie podobno rozegrała się słynna bitwa. Na dole, pod małą kępą wiązów, stała mała chatka i reporter udał się tam z nadzieją, że znajdzie starego mieszkańca.

Z chaty wyszedł dostojny mężczyzna, najwyraźniej w wieku 75–80 lat, z długimi, białymi włosami i srebrzystą brodą.

„Chodź tu, młodzieńcze” – powiedział. „Chcesz poznać legendę tego miejsca? To skrzyżuj moją dłoń ze srebrem, a ci ją opowiem”.

„Dobry ojcze” – rzekł reporter – „Na litość boską, i na moje słoneczko, i na Boga, skoro mnie kochasz, nie proś mnie o srebro, lecz opowiedz mi swoją starą legendę”.

„Więc usiądź tutaj” – rzekł pustelnik – „a opowiem ci legendę o polu bitwy pod San Jacinto.

Wiele lat temu, gdy moje srebrne loki były ciemne, a mój krok szybki i radosny jak twój, matka opowiedziała mi tę historię. Jak dobrze pamiętam ten dzień. Był zmierzch, a wieczorne cienie wydłużały się pod drzewami. Położyła mi rękę na głowie i powiedziała:

⁂

„Mój chłopcze, opowiem ci legendę San Jacinto. To piękna historia, którą opowiedział mi mój ojciec, jeden z pierwszych osadników w tym stanie. Ach! Cóż to był za człowiek – sześć stóp wzrostu, żylasty jak dębowa witka i śmiały jak lew. Pamiętam, że pewnego dnia wrócił do domu po długiej, ciężkiej walce z Indianami. Wziął mnie na kolana z delikatnością kobiety, ten mój wielki, silny ojciec, i powiedział:

„Słuchaj, mały Promyczku Słoneczny, a opowiem ci wspaniałą, starą historię San Jacinto. To legenda znana niewielu. Sprawi, że twoje jasne oczy zatańczą w twojej głowie ze zdumienia. Słyszałem ją od mojego wuja, który był dziwnym człowiekiem i wszyscy, którzy go znali, bali się go z lękiem. Pewnej nocy, gdy księżyc zachodził na zachodzie, a wielkie sowy żałośnie pohukiwały w lesie, wskazał mi na ten wielki gaj drzew na brzegu bagna i biorąc mnie za ramię, wyszeptał: „Widzisz je, chłopcze, widzisz je?”

„Staliśmy sami w głębokiej trawie, było już prawie ciemno, a wiatr wydawał dziwne dźwięki, przemierzając równinę.

„Nigdy nie opowiedziałem śmiertelnikowi ani słowa o tej historii, chłopcze” – powiedział mój wujek – „ale musi się to wydarzyć. Posłuchaj; kiedy byłem dzieckiem, moja babcia opowiedziała mi legendę o San Jacinto. Następnego dnia zmarła. Opowiedziała mi ją o północy, dokładnie w tym miejscu. Rozpętała się burza, a wściekły wiatr gnał nas pod tym starym dębem, szukając schronienia. Oczy mojej babci, zazwyczaj tak przyćmione i słabe, płonęły jak gwiazdy. Wydawała się o pięćdziesiąt lat młodsza, gdy uniosła drżącą rękę w stronę dawnego pola bitwy i powiedziała:

„ ' ' ' ' 'Dziecko, po raz pierwszy od wielu lat ludzki język wkrótce wyjawi tajemnicę, którą to ciche miejsce skrywa w swoim wiecznym łonie. Opowiem ci teraz legendę o San Jacinto, którą przekazał mi przyrodni brat mojego ojca. Był on milczącym, kapryśnym człowiekiem, lubującym się w czytaniu i samotnych spacerach. Pewnego dnia zastałem go płaczącego. Kiedy mnie zobaczył, otarł łzy z oczu i powiedział łagodnie:

⁂

„ ' ' ' ' ' Czy to ty, mała? Chodź, a opowiem ci coś, co skrywałam w sercu przez wiele lat. Z tym miejscem wiąże się smutna legenda, którą trzeba opowiedzieć. Usiądź obok mnie, a ci ją opowiem. Dowiedziałam się jej od siostry mojej babci, która była znaną postacią w swoich czasach. Jak dobrze pamiętam jej słowa. Była łagodną i uroczą kobietą, a jej słodki i melodyjny głos dodawał uroku tej osobliwej i pięknej legendzie.

„ ' ' ' ' ' ' 'Pewnego razu” – powiedziała – „jechałam z ojczymem mojego wuja przez tę dolinę, gdy spojrzał na gaj drzew i powiedział:

„ ' „ ' „ ' „ Czy słyszałeś kiedyś legendę San Jacinto?'

„ ' ' ' ' ' ' 'Nie,' powiedziałem.

„ ' ' ' ' ' ' ' 'Powiem ci,' powiedział. 'Wiele lat temu, kiedy byłem chłopcem, zatrzymaliśmy się tam z ojcem w cieniu, żeby odpocząć. Słońce właśnie zachodziło, a on wskazał na to miejsce i powiedział:

„ ' ...

„Słuchaj, stary blatherskite” – powiedział reporter „Post” – „masz tę historię sprzed około 600 lat, sprzed czasów Poncjusza Piłata. Nie odróżniasz wiadomości od inskrypcji na piramidach? Nasza gazeta nie używa płyt. Czemu nie obrócisz tego swojego żartu w żart na syndykatach?”

Stary pustelnik zmarszczył brwi i sięgnął pod połę płaszcza, a reporter pobiegł szybko, ale z godnością, do Hoodoo Jane i wsiadł na pokład. Istnieje jednak legenda o polu bitwy San Jacinto gdzieś w okolicy, gdyby tylko udało się do niego dotrzeć.