Reginald'ın Masumiyeti

Reginald, en yeni renkteki bir karanfili en yeni paltosunun düğme deliğine yerleştirdi ve sonucu onaylayarak inceledi. "Tam da," diye belirtti, "geleceği şüphesiz olan biri tarafından portremin çizilmesini istiyorum. 'Pembe Karanfilli Genç' olarak kataloglarda yer almak, 'Çiğdemli Çocuk' ve benzeri resimlerin yanında anılmak çok rahatlatıcı."

"Gençlik," dedi diğeri, "masumiyeti çağrıştırmalıdır."

“Ama asla bu öneriye göre hareket etmeyin. İkisinin gerçekten bir araya geldiğine inanmıyorum. İnsanlar küçük bir çocuğun masumiyetinden belirsizce bahsederler, ama onu yirmi dakika bile gözlerinden ayırmamaya çok dikkat ederler. Gözlenen kazan asla taşmaz. Bir zamanlar gerçekten masum bir çocuk tanıyordum; ailesi sosyetedeydi, ama ona bebekliğinden beri bir an bile endişe vermediler. Şirket broşürlerine, seçimlerin saflığına, kadınların aşk için evlendiğine ve hatta rulette kazanma sistemine inanıyordu. İnancını hiçbir zaman tamamen kaybetmedi, ama işverenlerinin kaybetmeyi göze alabileceğinden daha fazla para kaybetti. En son ondan haber aldığımda, masumiyetine inanıyordu; jüri inanmıyordu. Yine de, şu anda herkesin beni suçladığı bir şeyden gerçekten masumum ve gördüğüm kadarıyla, suçlamaları asılsız kalacak.”

"Sizin için oldukça beklenmedik bir tavır."

“Beklenmedik şeyler yapan insanları severim. Karlı bir günde bir çukurda aslan öldüren adama her zaman hayran kalmamış mıydınız? Ama bu talihsiz masumiyet meselesine gelince... Şey, epey uzun zaman önce, her zamankinden daha fazla insanla kavga ettiğim bir dönemde –sanırım kasım ayıydı, Noel'e çok yakın bir zamanda sizinle hiç kavga etmem– bir kitap yazmak istediğim fikri aklıma geldi. Kişisel anılarımdan oluşan ve hiçbir şeyi dışarıda bırakmayan bir kitap olacaktı.”

“Reginald!”

“Düşesin bunu kendisine söylediğimde tam olarak söylediği şey buydu. Kışkırtıcı davrandım ve hiçbir şey söylemedim, ve tabii ki sonraki şey, herkesin kitabı yazdığımı duyması ve basına yansıması oldu. Ondan sonra, elde ettiğim tüm mahremiyet açısından cam bir kasedeki altın balık gibiydim. İnsanlar en beklenmedik yerlerde bana saldırdılar ve unuttuğum şeyleri çıkarmam için yalvardılar veya emrettiler. Bir gece Majestelerinin sarayında Miriam Klopstock'un arkasında oturuyordum ve o hemen banyodaki Chow cinsi köpek olayından bahsetmeye başladı, bunun mutlaka çıkarılması gerektiğinde ısrar etti. Bazı insanlar oyunu dinlemek istediği için ve Miriam ses tonlarında dokuzları aldığı için, kopuk bir şekilde tartışmak zorunda kaldık. 'Macaws' Hokey Kulübü'nde oynamasını durdurmak zorunda kaldılar çünkü sakin bir günde yarım mil boyunca bir mücadelede bacakları birbirine karışınca ne düşündüğünü duyabiliyordunuz. Bunlara deniyor ki... Papağanları mavi ve sarı kostümleri yüzünden sanıyordum, ama anladığım kadarıyla Miriam'ın dilinde sarıyla ilgili hiçbir şey yoktu. Bir değişiklik yapmayı kabul ettim, Chow yerine Spitz cinsi almış gibi davrandım, ama bunun dışında kararlıydım. İki dakika sonra megafonla geri döndü, 'Bunu asla söylemeyeceğine söz vermiştin; hiç sözünü tutmuyor musun?' İnsanlar bize bakmayı bıraktığında, beyaz fare beslemeyi düşünmektense bunu tercih edeceğimi söyledim. Bir iki dakika boyunca programından küçük parçalar kopardığını gördüm, sonra geriye yaslandı ve homurdandı, 'Seni sandığım çocuk değilsin,' sanki yanlış Ganymede ile Olimpos'a gelen bir kartal gibiydi. Bu onun duyulabilir son sözüydü, ama programını yırtmaya ve parçaları etrafına saçmaya devam etti, ta ki komşularından biri büyük bir ciddiyetle çöp kutusu getirmesi gerekip gerekmediğini sorana kadar. Son perdeye kadar kalmadım.”

“Sonra bir de Bayan var—ah, adını bir türlü hatırlayamıyorum; taksi şoförlerinin hiç duymadığı bir sokakta oturuyor ve çarşamba günleri evde oluyor. Bir keresinde özel bir gösterimde gizemli bir şekilde, 'Biliyorsun, burada olmamalıyım; bugün benim kötü günlerimden biri' diyerek beni çok korkutmuştu.” Onun periyodik nöbetler geçirdiğini ve her an bir atak beklediğini kastettiğini düşündüm. Eğer birdenbire kendini Sezar Borgia ya da Macaristanlı Aziz Elizabeth sanmış olsaydı çok utanç verici olurdu. Bu tür şeyler, özel bir sergide bile insanı hoş olmayan bir şekilde göze battırırdı. Ancak, sadece çarşamba olduğunu söylemek istemişti, ki bu şu anda tartışılmaz bir gerçekti. Neyse, Klopstock'tan oldukça farklı bir yol izliyor. Hiçbir yeri çok kapsamlı bir şekilde ziyaret etmiyor ve elbette, Beauwhistle bahçe partilerinden birinde meydana gelen bir olayı gündeme getirmem için çok hevesli; bir kriket sopasıyla yanlışlıkla birinin bacaklarına vurduğunu ve adamın ona Almanca küfrettiğini söylüyor. Aslında, adam Fransızca olarak Gordon-Bennett olayından bahsetmeye devam etti. (Yeni bir denizaltı mı yoksa boşanma mı olduğunu asla hatırlayamıyorum. Tabii ki, ne kadar aptalım!) Hoş olmayan bir şekilde kesin olmak gerekirse, sanırım o... Onu yaklaşık iki santimle ıskaladı—muhtemelen aşırı endişeden—ama yine de vurduğunu düşünmeyi seviyor. Ben de hep, sahte bir gururla uçmaya devam eden, ta ki çitin öbür tarafına geçene kadar güçlü bir şekilde uçan bir keklik hayal ettiğimde aynı şeyi hissetmiştim. O gün ne giydiğini bana anlatabileceğini söyledi. Kitabımın bir çamaşır listesi gibi görünmesini istemediğimi söyledim, ama o da bu tür şeyleri kastetmediğini açıkladı.

“Bir de Chilworth denen çocuk var; aptalca davranmaktan ve kendisine söylenenleri giymekten memnun olduğu sürece sevimli olabiliyor; ama arada bir özlü sözler söylemek istiyor ve sonuç, fırtınada yuva yapmaya çalışan bir kargayı izlemek gibi oluyor. Kitaptan haberdar olduğundan beri, Ruslar ve Yalu Tehlikesi hakkında bir şeyler yazmam için beni sürekli rahatsız ediyor ve bunu yapmadığım için de oldukça surat asıyor.”

"Özetle, Paris'te iki haftalık bir gezi önermeniz oldukça harika bir fikir olurdu diye düşünüyorum."