De onschuld van Reginald

Reginald stak een anjer in de nieuwste kleur in het knoopsgat van zijn nieuwste jas en bekeek het resultaat tevreden. "Ik heb er gewoon zin in," merkte hij op, "om mijn portret te laten schilderen door iemand met een onmiskenbare toekomst. Het is zo geruststellend om voor het nageslacht te verschijnen als 'Jongeman met een roze anjer' in een catalogus – in gezelschap van 'Kind met een bosje sleutelbloemen' en al die andere figuren."

'Jeugd,' zei de Ander, 'moet onschuld uitstralen.'

“Maar handel nooit naar die suggestie. Ik geloof niet dat die twee ooit echt samengaan. Mensen praten vaag over de onschuld van een klein kind, maar ze doen er alles aan om het geen twintig minuten uit het oog te verliezen. Een pot die in de gaten gehouden wordt, kookt nooit over. Ik kende ooit een jongen die echt onschuldig was; zijn ouders behoorden tot de elite, maar ze hebben hem vanaf zijn geboorte geen moment ongerust gemaakt. Hij geloofde in bedrijfsprospectussen, in de zuiverheid van verkiezingen, in vrouwen die uit liefde trouwen, en zelfs in een systeem om te winnen met roulette. Hij verloor zijn geloof er nooit helemaal in, maar hij vergokte meer geld dan zijn werkgevers zich konden veroorloven te verliezen. Toen ik hem voor het laatst sprak, geloofde hij nog steeds in zijn onschuld; de jury niet. Hoe dan ook, ik ben op dit moment echt onschuldig aan iets waarvan iedereen me beschuldigt, en voor zover ik kan zien, zullen hun beschuldigingen ongegrond blijven.”

"Een nogal onverwachte houding voor jou."

“Ik hou van mensen die onverwachte dingen doen. Was je niet altijd al gefascineerd door de man die op een besneeuwde dag een leeuw in een kuil doodde? Maar over deze ongelukkige onschuldige. Welnu, een hele tijd geleden, toen ik ruzie had met meer mensen dan normaal, jij was er ook bij – het moet in november geweest zijn, ik maak nooit ruzie met je vlak voor Kerstmis – kreeg ik het idee dat ik een boek wilde schrijven. Het zou een boek met persoonlijke herinneringen worden, en ik zou niets weglaten.”

“Reginald!”

“Precies wat de hertogin zei toen ik het haar vertelde. Ik provoceerde en zei niets, en het volgende wat er natuurlijk gebeurde, was dat iedereen hoorde dat ik het boek had geschreven en dat het in de pers stond. Daarna voelde ik me net zo onpersoonlijk als een goudvis in een glazen kom, zo weinig privacy had ik. Mensen vielen me er op de meest onverwachte plekken mee aan en smeekten of bevalen me om dingen weg te laten die ik alweer vergeten was. Ik zat op een avond achter Miriam Klopstock op het balkon van Zijne Majesteit, en ze begon meteen over het incident met de chowchow in de badkamer, dat volgens haar absoluut geschrapt moest worden. We moesten er op een onsamenhangende manier over discussiëren, omdat sommige mensen naar het toneelstuk wilden luisteren, en Miriam is erg gevoelig voor stemmen. Ze moesten haar verbieden om te spelen bij de 'Macaws' hockeyclub, omdat je kon horen wat ze dacht als haar schenen in de knoop raakten tijdens een scrimmage van een halve kilometer op een windstille dag. Ze heten de Macaws vanwege hun Blauw-gele kostuums, maar ik begreep dat er niets geels was aan Miriams taalgebruik. Ik stemde ermee in om één aanpassing te maken, namelijk door te doen alsof ik een Spitz in plaats van een Chow Chow had gekocht, maar verder bleef ik onvermurmelijk. Twee minuten later riep ze via een megafoon terug: 'Je had beloofd dat je er nooit meer over zou praten; kom je je beloftes dan nooit na?' Toen de mensen niet meer zo boos naar ons staarden, antwoordde ik dat ik liever witte muizen zou houden. Ik zag haar een minuut of twee stukjes uit haar programma scheuren, waarna ze achterover leunde en snauwde: 'Jij bent niet de jongen die ik voor je aanzag,' alsof ze een adelaar was die met de verkeerde Ganymede op de Olympus aankwam. Dat was haar laatste hoorbare opmerking, maar ze bleef haar programma verscheuren en de stukjes om zich heen verspreiden, totdat een van haar buren met grote waardigheid vroeg of ze een prullenbak moest laten komen. Ik ben niet gebleven voor de laatste akte.”

“Dan is er nog mevrouw – oh, ik kan haar naam nooit onthouden; ze woont in een straat waar de taxichauffeurs nog nooit van gehoord hebben, en ze is op woensdagen thuis. Ze heeft me eens vreselijk laten schrikken tijdens een besloten opening door mysterieus te zeggen: 'Ik zou hier niet moeten zijn, weet je; dit is een van mijn dagen.' Ik dacht dat ze bedoelde dat ze last had van periodieke aanvallen en elk moment een aanval kon verwachten. Zo gênant als ze plotseling in haar hoofd had gehaald dat ze Cesar Borgia of Sint Elisabeth van Hongarije was. Zoiets zou je zelfs bij een besloten expositie onaangenaam opvallend maken. Ze bedoelde echter alleen maar dat het woensdag was, wat op dat moment onweerlegbaar was. Nou ja, ze zit er heel anders in dan de Klopstocks. Ze bezoekt nergens veel, en natuurlijk wil ze dolgraag dat ik een incident aanhaal dat zich voordeed op een van de Beauwhistle-tuinfeesten, toen ze zegt dat ze per ongeluk de schenen van een of andere Serene Iemand met een croquetmallet raakte en dat hij haar in het Duits uitschold. In werkelijkheid ging hij verder met zijn betoog over de Gordon-Bennett-affaire in het Frans. (Ik kan nooit onthouden of het over een nieuwe onderzeeër of een scheiding gaat. Natuurlijk, wat ben ik toch stom!) Om onaangenaam precies te zijn, ik denk dat ze hem op ongeveer twee meter na miste. centimeters – waarschijnlijk door overmatige bezorgdheid – maar ze denkt graag dat ze hem geraakt heeft. Ik heb dat gevoel wel eens gehad bij een patrijs, waarvan ik me altijd voorstel dat hij, uit valse trots, blijft doorvliegen tot hij aan de andere kant van de heg is. Ze zei dat ze me alles kon vertellen wat ze die dag droeg. Ik zei dat ik niet wilde dat mijn boek als een waslijst zou klinken, maar ze legde uit dat ze dat soort dingen niet bedoelde.

“En dan is er nog die jongen Chilworth, die charmant kan zijn zolang hij maar tevreden is met zijn domheid en doet wat hem wordt opgedragen; maar zo nu en dan krijgt hij het idee dat hij wel eens een kernachtige uitspraak zou willen doen, en het resultaat is dan alsof je een roek een nest ziet proberen te bouwen in een storm. Sinds hij lucht heeft gekregen van het boek, zit hij me te zeuren om er iets van hem in te verwerken over de Russen en het Yalu-gevaar, en hij is behoorlijk chagrijnig omdat ik dat niet wil doen.”

"Al met al denk ik dat het een fantastisch idee zou zijn als je een twee weken durend verblijf in Parijs zou voorstellen."