Niewinność Reginalda

Reginald wsunął goździk w najnowszym odcieniu do butonierki swojej najnowszej marynarki i z aprobatą przyjrzał się efektowi. „Mam po prostu ochotę” – zauważył – „na to, żeby mój portret namalował ktoś z niewątpliwą przyszłością. Jakże pocieszające jest przejść do historii jako »Młodzieniec z różowym goździkiem« w katalogu – w towarzystwie »Dziecka z bukietem pierwiosnków« i całej tej gromadki”.

„Młodość” – powiedział Inny – „powinna sugerować niewinność”.

„Ale nigdy nie działaj zgodnie z tą sugestią. Nie sądzę, żeby te dwie rzeczy kiedykolwiek szły ze sobą w parze. Ludzie mówią mgliście o niewinności małego dziecka, ale bardzo dbają o to, żeby nie spuszczać go z oka choćby na dwadzieścia minut. Pilnowany garnek nigdy nie kipi. Znałem kiedyś chłopca, który naprawdę był niewinny; jego rodzice byli w towarzystwie, ale od niemowlęctwa nigdy nie przysparzali mu ani chwili niepokoju. Wierzył w prospekty emisyjne firm, w czystość wyborów, w kobiety wychodzące za mąż z miłości, a nawet w system wygrywania w ruletkę. Nigdy do końca nie stracił w to wiary, ale przegrał więcej pieniędzy, niż jego pracodawcy mogli sobie pozwolić na stratę. Kiedy ostatnio o nim słyszałem, wierzył w swoją niewinność; ława przysięgłych nie. Mimo wszystko, naprawdę jestem teraz niewinny czegoś, o co wszyscy mnie oskarżają, i o ile wiem, ich oskarżenia pozostaną bezpodstawne”.

„Twoje nastawienie jest dość nieoczekiwane.”

„Uwielbiam ludzi, którzy robią rzeczy nieoczekiwane. Czyż nie uwielbiałeś zawsze człowieka, który zabił lwa w dole w śnieżny dzień? Ale co do tej nieszczęsnej niewinności. Cóż, dość dawno temu, kiedy kłóciłem się z większą liczbą osób niż zwykle, w tym z tobą – to musiało być w listopadzie, nigdy nie kłócę się z tobą zbyt blisko Bożego Narodzenia – wpadłem na pomysł, że chciałbym napisać książkę. Miała to być książka osobistych wspomnień, bez pomijania niczego.”

„Reginaldzie!”

„Dokładnie to samo powiedziała księżna, kiedy jej o tym wspomniałem. Prowokowałem i nic nie powiedziałem, a potem oczywiście wszyscy dowiedzieli się, że napisałem książkę i że trafiła ona do prasy. Potem, z powodu całej prywatności, jaką miałem, mógłbym być jak złota rybka w szklanej kuli. Ludzie atakowali mnie z tego powodu w najbardziej nieoczekiwanych momentach i błagali lub kazali mi pominąć rzeczy, o których zapomniałem. Pewnego wieczoru siedziałem za Miriam Klopstock na kręgu u Jego Królewskiej Mości, a ona od razu zaczęła opowiadać o incydencie z psem rasy chow chow w łazience, który, jak nalegała, musi zostać wykreślony. Musieliśmy argumentować w chaotyczny sposób, ponieważ niektórzy chcieli posłuchać sztuki, a Miriam nie rozumie głosów. Musieli zabronić jej gry w klubie hokejowym „Macaws”, bo słychać było, co myśli, gdy jej piszczele wplątały się w bójkę na pół mili w bezwietrzny dzień. Nazywają się Ary z powodu ich niebiesko-żółtych kostiumów, ale rozumiem, że w języku Miriam nie było nic żółtego. Zgodziłem się na jedną zmianę, udając, że zamiast chow chow, dostałem szpica, ale poza tym byłem stanowczy. Dwie minuty później odkrzyknęła przez megafon: „Obiecałeś, że nigdy o tym nie wspomnisz; czy ty nigdy nie dotrzymujesz obietnicy?”. Kiedy ludzie przestali patrzeć na nas gniewnie, odpowiedziałem, że równie dobrze mógłbym pomyśleć o trzymaniu białych myszy. Widziałem, jak przez minutę czy dwie wyrywała kawałki ze swojego programu, a potem odchyliła się do tyłu i prychnęła: „Nie jesteś tym chłopcem, za którego cię wziąłem”, jakby była orłem przybywającym na Olimp z niewłaściwym Ganimedesem. To była jej ostatnia słyszalna uwaga, ale dalej drzeła swój program i rozrzucała kawałki wokół siebie, aż jeden z sąsiadów zapytał z ogromną godnością, czy ma wezwać kosz na śmieci. „Nie zostałem na ostatni akt”.

„A potem jest pani… och, nigdy nie pamiętam jej imienia; mieszka na ulicy, o której dorożkarze nigdy nie słyszeli, i w środy jest w domu. Kiedyś na prywatnym wernisażu strasznie mnie przestraszyła, mówiąc tajemniczo: «Wiesz, nie powinnam tu być; to jeden z moich dni». Myślałem, że miała na myśli, że miewa okresowe ataki i spodziewa się ataku w każdej chwili. Jakież to żenujące, gdyby nagle wpadła na pomysł, że jest Cezarem Borgią albo św. Elżbietą Węgierską. Taka rzecz sprawiłaby, że ktoś byłby nieprzyjemnie widoczny nawet na prywatnym spotkaniu. Miała jednak na myśli jedynie, że jest środa, co w tym momencie było niepodważalne. Cóż, ona obrała zupełnie inny kurs niż Klopstock. Nie odwiedza nigdzie zbyt często i, oczywiście, strasznie jej zależy na tym, żebym wtrącił incydent, który miał miejsce na jednym z ogrodowych przyjęć w Beauwhistle, kiedy to mówi, że przypadkowo uderzyła w piszczele jakiegoś Spokojnego Kogoś młotkiem do krokieta, a on ją przeklął po niemiecku. Prawdę mówiąc, dalej rozprawiał o aferze Gordona-Bennetta po francusku. (Nigdy nie pamiętam, czy to nowy okręt podwodny, czy rozwód. Oczywiście, jaka ze mnie głupota!) Być Nieprzyzwoicie dokładna, wydaje mi się, że minęła go o jakieś pięć centymetrów – prawdopodobnie z powodu nadgorliwości – ale lubi myśleć, że go trafiła. Czułem się tak samo z kuropatwą, która – jak sobie wyobrażam – zawsze leci mocno, z fałszywej dumy, aż znajdzie się po drugiej stronie żywopłotu. Powiedziała, że ​​może mi powiedzieć, co miała na sobie w tamtej chwili. Powiedziałem, że nie chcę, żeby moja książka czytała się jak lista rzeczy do prania, ale wyjaśniła, że ​​nie miała na myśli takich rzeczy.

„I jest jeszcze ten chłopak z Chilworth, który potrafi być czarujący, dopóki zadowala go głupota i noszenie tego, co mu każą; ale od czasu do czasu nachodzi go myśl, że chciałby być epigramatyczny, a efekt jest jak obserwowanie gawrona próbującego zbudować gniazdo podczas wichury. Odkąd dowiedział się o tej książce, prześladuje mnie, żebym wrzucił do niej coś o Rosjanach i niebezpieczeństwie na Yalu, i jest bardzo zrzędliwy, bo nie chcę tego zrobić”.

„Ogólnie rzecz biorąc, myślę, że byłoby to naprawdę świetną inspiracją, gdybyś zaproponował dwutygodniowy pobyt w Paryżu.”