Bir Saatin Rüyası

Bayan Mallard'ın kalp rahatsızlığı çektiği bilindiğinden, kocasının ölüm haberini kendisine olabildiğince nazikçe iletmek için büyük özen gösterildi.

Ona bunu, kırık dökük cümlelerle, üstü kapalı imalarla, yarı gizleyerek anlatan kız kardeşi Josephine söyledi. Kocasının arkadaşı Richards da oradaydı, yanında. Demiryolu faciası haberi alındığında gazete bürosunda olan ve "ölüler" listesinin başında Brently Mallard'ın adının yer aldığı kişi oydu. Haberin doğruluğunu ancak ikinci bir telgrafla teyit etmiş ve daha az dikkatli, daha az duyarlı bir arkadaşının bu üzücü haberi iletmesini engellemek için acele etmişti.

O, bu hikâyeyi birçok kadının duyduğu gibi, anlamını kavrayamama ve felç olma duygusuyla dinlemedi. Aniden, kontrolsüzce, kız kardeşinin kollarında hıçkıra hıçkıra ağladı. Keder fırtınası dindiğinde, yalnız başına odasına gitti. Kimsenin onu takip etmesini istemedi.

Açık pencerenin karşısında, rahat ve geniş bir koltuk duruyordu. Bedenini saran ve ruhuna kadar işlemiş gibi görünen fiziksel bir yorgunluğun ağırlığı altında ezilerek bu koltuğa çöktü.

Evinin önündeki açık meydanda, yeni bahar hayatıyla titreyen ağaçların tepelerini görebiliyordu. Havada yağmurun nefis kokusu vardı. Aşağıdaki sokakta bir seyyar satıcı mallarını bağırarak satıyordu. Birinin söylediği uzaktan gelen bir şarkının notaları hafifçe kulağına ulaşıyor, sayısız serçe saçaklarda cıvıldıyordu.

Penceresinin karşısındaki batı tarafında, bir araya gelip üst üste yığılmış bulutların arasından yer yer mavi gökyüzü parçaları görünüyordu.

Başını koltuğun minderine yaslamış, bir çocuğun uykuya daldıktan sonra rüyasında da ağlamaya devam etmesi gibi, boğazından yükselen bir hıçkırık onu sarsana kadar hareketsiz oturuyordu.

Gençti, açık tenli, sakin bir yüzü vardı; yüzündeki çizgiler bastırılmış bir duyguyu, hatta belli bir gücü yansıtıyordu. Ama şimdi gözlerinde donuk bir bakış vardı; bakışları uzaktaki mavi gökyüzü parçalarından birine sabitlenmişti. Bu düşünceli bir bakış değildi, daha ziyade zekice bir düşüncenin askıya alındığını gösteriyordu.

Ona doğru bir şey geliyordu ve o da korkuyla onu bekliyordu. Neydi o? Bilmiyordu; isimlendirilemeyecek kadar ince ve anlaşılması güçtü. Ama gökyüzünden süzülerek geldiğini, havayı dolduran sesler, kokular ve renkler aracılığıyla ona doğru uzandığını hissediyordu.

Göğsü şimdi düzensizce inip kalkıyordu. Kendisini ele geçirmeye yaklaşan bu şeyi tanımaya başlıyordu ve iki beyaz, ince eli ne kadar güçsüz olsa da, iradesiyle onu geri püskürtmeye çalışıyordu.

Kendini tamamen bıraktığında, hafifçe aralanmış dudaklarından fısıltılı bir kelime döküldü. Bunu nefesinin altında tekrar tekrar söyledi: "Özgür, özgür, özgür!" Gözlerindeki boş bakış ve ardından gelen dehşet ifadesi kayboldu. Gözleri keskin ve parlak kaldı. Nabzı hızlandı ve akan kan vücudunun her zerresini ısıtıp rahatlattı.

Onu saran şeyin korkunç bir sevinç olup olmadığını sorgulamayı aklından bile geçirmedi. Berrak ve yüce bir algı, bu öneriyi önemsiz olarak reddetmesini sağladı.

O, şefkatli, nazik ellerin ölümle birleştiğini, ona her zaman sevgiyle bakan yüzün donuk, gri ve ölü halini gördüğünde tekrar ağlayacağını biliyordu. Ama o acı anın ötesinde, tamamen kendisine ait olacak uzun bir yıllar silsilesi görüyordu. Ve kollarını açıp onları karşılamak için onlara doğru yaydı.

Önümüzdeki yıllarda yaşayacak kimse olmayacaktı; kendisi için yaşayacaktı. Erkeklerin ve kadınların, kendi özel iradelerini bir başka insana dayatma hakkına sahip olduklarına inandıkları o kör ısrarla, onun iradesini bükmeye çalışan güçlü bir irade olmayacaktı. İyi niyet ya da acımasız niyet, o kısa aydınlanma anında baktığında, eylemi daha az suç gibi göstermiyordu.

Yine de onu sevmişti—bazen. Çoğu zaman sevmemişti. Ne önemi vardı ki? Çözülmemiş bir gizem olan aşk, varlığının en güçlü dürtüsü olarak aniden tanıdığı bu özgüven karşısında ne ifade edebilirdi ki!

"Özgür! Bedenim ve ruhum özgür!" diye fısıldamaya devam etti.

Josephine, kapalı kapının önünde diz çökmüş, dudaklarını anahtar deliğine dayamış, içeri girmek için yalvarıyordu. "Louise, kapıyı aç! Yalvarıyorum; kapıyı aç, kendini hasta edeceksin. Ne yapıyorsun Louise? Tanrı aşkına, kapıyı aç."

“Git buradan. Kendimi hasta etmiyorum.” Hayır; o açık pencereden adeta hayat iksirini içine çekiyordu.

Önündeki günlerde hayaller nasıl da coşuyordu. Bahar günleri, yaz günleri ve kendine ait olacak her türlü gün. Hayatın uzun olması için içinden hızlıca bir dua etti. Daha dün hayatın uzun olabileceğini düşünürken ürpermişti, şimdi ise ne büyük bir değişim!

Sonunda ayağa kalktı ve kız kardeşinin ısrarlarına rağmen kapıyı açtı. Gözlerinde ateşli bir zafer parıltısı vardı ve farkında olmadan zafer tanrıçası gibi davranıyordu. Kız kardeşinin beline sarıldı ve birlikte merdivenlerden indiler. Richard onları aşağıda bekliyordu.

Birisi mandal anahtarıyla ön kapıyı açıyordu. İçeri giren, biraz yol yorgunu, sakin bir şekilde el çantasını ve şemsiyesini taşıyan Brently Mallard'dı. Kaza yerinden çok uzaktaydı ve bir kaza olduğunu bile bilmiyordu. Josephine'in tiz çığlığına; Richard'ın onu karısının görüş alanından saklamak için yaptığı hızlı harekete hayret etti; karısı tam o sırada başını kaldırmıştı.

Ama Richard çok geç kalmıştı.

Doktorlar geldiğinde, kalp hastalığından, yani öldürücü bir sevinçten öldüğünü söylediler.