ความฝันแห่งชั่วโมงหนึ่ง

เนื่องจากทราบว่านางมัลลาร์ดมีปัญหาเกี่ยวกับหัวใจ จึงได้ใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งในการแจ้งข่าวการเสียชีวิตของสามีให้เธอทราบอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

โจเซฟิน น้องสาวของเธอเป็นคนบอกเธอ ด้วยประโยคที่ขาดๆ หายๆ คำใบ้ที่คลุมเครือซึ่งเผยให้เห็นบางอย่างในขณะที่ปกปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ริชาร์ดส์ เพื่อนของสามีเธอก็อยู่ที่นั่น ใกล้ๆ เธอด้วย เขาเป็นคนที่อยู่ในสำนักงานหนังสือพิมพ์ตอนที่ได้รับข่าวภัยพิบัติทางรถไฟ โดยมีชื่อของเบรนท์ลีย์ มัลลาร์ด อยู่ในรายชื่อผู้เสียชีวิตเป็นอันดับแรก เขาเพิ่งตรวจสอบความถูกต้องของข่าวด้วยโทรเลขฉบับที่สอง และรีบไปแจ้งข่าวร้ายก่อนที่เพื่อนคนอื่นๆ ที่ไม่ระมัดระวังหรือใจไม่แข็งพอจะได้รับรู้

เธอไม่ได้ฟังเรื่องราวนั้นเหมือนกับผู้หญิงหลายคนที่เคยได้ยินมา คือไม่สามารถยอมรับความสำคัญของมันได้ เธอร้องไห้ออกมาทันทีอย่างควบคุมไม่ได้ในอ้อมกอดของพี่สาว เมื่อพายุแห่งความโศกเศร้าสงบลง เธอก็เดินจากไปที่ห้องของเธอเพียงลำพัง เธอไม่ต้องการให้ใครตามเธอไป

เก้าอี้เท้าแขนขนาดใหญ่และนุ่มสบายตัวหนึ่งตั้งอยู่ตรงหน้าหน้าต่างที่เปิดอยู่ เธอทรุดตัวลงนั่ง รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างสุดขีด ร่างกายของเธอถูกกดดันด้วยความอ่อนเพลียที่ดูเหมือนจะแผ่ซ่านไปถึงจิตวิญญาณ

ในลานโล่งหน้าบ้าน เธอเห็นยอดไม้ที่สั่นไหวด้วยชีวิตชีวาใหม่ของฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นฝนอ่อนๆ ลอยอยู่ในอากาศ พ่อค้าเร่คนหนึ่งกำลังตะโกนขายสินค้าอยู่บนถนนด้านล่าง เสียงเพลงที่ใครบางคนกำลังร้องอยู่ดังแว่วมาแต่ไกล และนกกระจอกนับไม่ถ้วนกำลังส่งเสียงร้องอยู่ตามชายคาบ้าน

มีท้องฟ้าสีฟ้าปรากฏให้เห็นเป็นหย่อมๆ ผ่านกลุ่มเมฆที่ทับซ้อนกันอยู่ทางทิศตะวันตกตรงหน้าต่างของเธอ

เธอนั่งเอนหลังพิงเบาะเก้าอี้อย่างนิ่งสนิท ยกเว้นแต่เสียงสะอื้นที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอ ทำให้เธอสั่นสะเทือนราวกับเด็กที่ร้องไห้จนหลับไปแล้วยังคงสะอื้นอยู่ในความฝัน

เธอยังสาว ใบหน้าขาวเนียนสงบ ริ้วรอยบนใบหน้าบ่งบอกถึงการเก็บกดและแม้กระทั่งความเข้มแข็งบางอย่าง แต่ตอนนี้ดวงตาของเธอกลับดูเหม่อลอย จ้องมองไปยังผืนท้องฟ้าสีฟ้าเบื้องไกล มันไม่ใช่การครุ่นคิด แต่เป็นการบ่งบอกถึงการหยุดชะงักของความคิดอย่างชาญฉลาด

มีบางสิ่งกำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอ และเธอกำลังรอคอยมันด้วยความหวาดกลัว มันคืออะไร? เธอไม่รู้ มันละเอียดอ่อนและจับต้องไม่ได้เกินกว่าจะเอ่ยชื่อได้ แต่เธอรู้สึกได้ว่ามันกำลังคืบคลานลงมาจากท้องฟ้า เอื้อมมือมาหาเธอผ่านเสียง กลิ่น และสีสันที่อบอวลอยู่ในอากาศ

ตอนนี้หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เธอเริ่มตระหนักถึงสิ่งที่กำลังเข้ามาครอบงำเธอ และเธอกำลังพยายามต่อต้านมันด้วยพลังจิตของเธอ—ซึ่งไร้พลังเท่ากับมือเรียวขาวทั้งสองข้างของเธอ

เมื่อเธอปล่อยตัวปล่อยใจไป คำกระซิบเบาๆ ก็หลุดออกมาจากริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อยของเธอ เธอพึมพำซ้ำแล้วซ้ำเล่าเบาๆ ว่า “อิสระ อิสระ อิสระ!” สายตาที่ว่างเปล่าและความหวาดกลัวที่ตามมาหายไปจากดวงตาของเธอ ดวงตาของเธอยังคงเฉียบคมและสดใส ชีพจรของเธอเต้นเร็ว และเลือดที่ไหลเวียนทำให้ร่างกายทุกส่วนของเธออบอุ่นและผ่อนคลาย

เธอไม่ได้หยุดถามว่าความสุขที่ครอบงำเธออยู่นั้นเป็นความสุขที่น่าสะพรึงกลัวหรือไม่ การรับรู้ที่ชัดเจนและสูงส่งทำให้เธอสามารถปฏิเสธข้อเสนอแนะนั้นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย

เธอรู้ว่าเธอจะต้องร้องไห้อีกครั้งเมื่อเห็นมือที่อ่อนโยนและใจดีพับไว้ในความตาย ใบหน้าที่เคยมองเธอด้วยความรักเสมอ กลับซีดเซียวและไร้ชีวิต แต่เธอมองเห็นอนาคตที่สดใสไกลออกไปจากช่วงเวลาอันขมขื่นนั้น ซึ่งจะเป็นของเธออย่างแท้จริง และเธอก็เปิดแขนต้อนรับอนาคตเหล่านั้น

ในช่วงหลายปีต่อจากนี้ เธอจะไม่มีใครให้มีชีวิตอยู่เพื่ออีกต่อไป เธอจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองเท่านั้น จะไม่มีเจตจำนงอันทรงพลังใดมาบิดเบือนเจตจำนงของเธอด้วยความดื้อรั้นอย่างไม่ลืมหูลืมตา ซึ่งผู้ชายและผู้หญิงมักเชื่อว่าตนมีสิทธิ์ที่จะบังคับเจตจำนงส่วนตัวของผู้อื่น ไม่ว่าเจตนาจะดีหรือร้าย การกระทำนั้นก็ดูเหมือนจะไม่ใช่อาชญากรรมน้อยลงเลยในชั่วขณะแห่งการตรัสรู้ของเธอ

แต่กระนั้น เธอก็เคยรักเขา—บางครั้ง บ่อยครั้งที่เธอไม่ได้รัก แล้วมันสำคัญอะไรเล่า? ความรัก ปริศนาที่ยังไขไม่หมด จะมีความหมายอะไร ในเมื่อเธอเพิ่งตระหนักว่าการยืนยันในตนเองคือแรงกระตุ้นที่แข็งแกร่งที่สุดในตัวเธอ!

“เป็นอิสระ! เป็นอิสระทั้งกายและใจ!” เธอพึมพำซ้ำๆ

โจเซฟินคุกเข่าอยู่หน้าประตูที่ปิดสนิท เอาริมฝีปากแนบกับรูลูกกุญแจ อ้อนวอนขอให้เปิดประตู “ลูอิส เปิดประตูเถอะ! ฉันขอร้อง เปิดประตูเถอะ เดี๋ยวจะป่วยนะ ลูอิส เธอทำอะไรอยู่เนี่ย เปิดประตูเถอะ!”

“ไปซะ ฉันไม่ได้ทำให้ตัวเองป่วย” ไม่เลย เธอกำลังดื่มด่ำกับน้ำอมฤตแห่งชีวิตผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่นั่นต่างหาก

วันข้างหน้าของเธอช่างสวยงามเหลือเกิน วันฤดูใบไม้ผลิ วันฤดูร้อน และวันอื่นๆ อีกมากมายที่จะเป็นของเธอ เธอภาวนาอย่างรวดเร็วว่าขอให้ชีวิตยืนยาว เมื่อวานนี้เองที่เธอยังคิดด้วยความหวาดหวั่นว่าชีวิตคงจะยืนยาว และตอนนี้มันเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน

ในที่สุดเธอก็ลุกขึ้นและเปิดประตูตามคำขอร้องของน้องสาว ดวงตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างล้นเหลือ และเธอก็เดินอย่างไม่รู้ตัวราวกับเทพีแห่งชัยชนะ เธอกอดเอวน้องสาวไว้ และทั้งสองก็เดินลงบันไดไปด้วยกัน ริชาร์ดยืนรออยู่ที่ด้านล่าง

มีคนกำลังเปิดประตูหน้าบ้านด้วยกุญแจล็อค คนที่เดินเข้ามาคือเบรนท์ลีย์ มัลลาร์ด เขาดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางเล็กน้อย ถือกระเป๋าเป้สะพายหลังและร่มอย่างใจเย็น เขาอยู่ไกลจากที่เกิดเหตุมาก และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอุบัติเหตุขึ้น เขาตกตะลึงกับเสียงร้องโหยหวนของโจเซฟีน และการที่ริชาร์ดรีบเข้ามาบังเขาจากสายตาของภรรยาที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมามอง

แต่ริชาร์ดมาช้าเกินไป

เมื่อแพทย์มาถึง พวกเขาก็บอกว่าเธอเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ—โรคที่เกิดจากความสุขจนคร่าชีวิต