Sen godziny

Wiedząc, że pani Mallard cierpi na chorobę serca, podjęto wszelkie możliwe środki ostrożności, aby przekazać jej wiadomość o śmierci męża w jak najdelikatniejszy sposób.

To jej siostra Josephine przekazała jej tę wiadomość, urywanymi zdaniami; zawoalowanymi aluzjami, które ujawniały się w półsłówkach. Przyjaciel jej męża, Richards, również był tam, obok niej. To on był w redakcji gazety, kiedy dotarła do niej wiadomość o katastrofie kolejowej, a nazwisko Brently'ego Mallarda widniało na czele listy „zabitych”. Dopiero drugi telegram dał mu czas, by upewnić się co do jej prawdziwości, i pospieszył, by uniemożliwić mniej ostrożnemu i mniej czułemu przyjacielowi przekazanie tej smutnej wiadomości.

Nie usłyszała tej historii tak, jak wiele kobiet słyszało tę samą, sparaliżowana niezdolnością do przyjęcia jej znaczenia. Rozpłakała się natychmiast, z nagłym, dzikim uniesieniem, w ramionach siostry. Kiedy burza żalu minęła, poszła sama do swojego pokoju. Nie chciała, żeby ktokolwiek za nią poszedł.

Stał tam, naprzeciwko otwartego okna, wygodny, obszerny fotel. Zapadła się w niego, przytłoczona fizycznym wyczerpaniem, które dręczyło jej ciało i zdawało się sięgać do duszy.

Na otwartym placu przed domem widziała wierzchołki drzew, które drżały od nowego, wiosennego życia. W powietrzu unosił się rozkoszny powiew deszczu. Na ulicy poniżej handlarz zachwalał swoje towary. Dobiegały ją ledwo słyszalne dźwięki odległej pieśni, którą ktoś śpiewał, a niezliczone wróble ćwierkały w okapach.

Tu i ówdzie, przez chmury, które spotykały się i piętrzyły jedna nad drugą na zachodzie, naprzeciwko jej okna, prześwitywały fragmenty błękitnego nieba.

Siedziała z głową odchyloną do tyłu na poduszce krzesła, zupełnie nieruchoma, z wyjątkiem momentów, gdy w jej gardle zbierał się szloch i wstrząsał nią, jak dziecko, które zasnęło płacząc, a teraz dalej szlocha przez sen.

Była młoda, miała jasną, spokojną twarz, której rysy świadczyły o powściągliwości, a nawet pewnej sile. Lecz teraz w jej oczach pojawiło się tępe spojrzenie, którego wzrok utkwiony był gdzieś w dal, w jedną z plam błękitnego nieba. Nie było to spojrzenie zamyślone, lecz raczej oznaczało zawieszenie inteligentnego myślenia.

Coś do niej zbliżało się i czekała na to z lękiem. Co to było? Nie wiedziała; było zbyt subtelne i nieuchwytne, by je nazwać. Ale czuła, jak to coś skradało się z nieba, sięgając ku niej poprzez dźwięki, zapachy i kolory wypełniające powietrze.

Teraz jej piersi unosiły się i opadały gwałtownie. Zaczynała rozpoznawać to coś, co zbliżało się, by ją posiąść, i starała się odeprzeć to siłą woli – równie bezsilną, jak jej dwie białe, smukłe dłonie.

Kiedy się poddała, z jej lekko rozchylonych ust wyrwało się ciche szeptem słowo. Powtarzała je bez przerwy pod nosem: „Wolna, wolna, wolna!”. Puste spojrzenie i towarzyszący mu wyraz przerażenia zniknęły z jej oczu. Pozostały bystre i jasne. Puls bił jej szybko, a krążąca krew rozgrzewała i rozluźniała każdy centymetr jej ciała.

Nie zatrzymała się, by zapytać, czy to potworna radość ją przytłacza, czy też nie. Jasna i uniesiona percepcja pozwoliła jej odrzucić tę sugestię jako błahą.

Wiedziała, że ​​znów się rozpłacze, gdy zobaczy te dobre, czułe dłonie złożone w geście śmierci; twarz, która nigdy nie patrzyła na nią bez miłości, nieruchoma, szara i martwa. Ale poza tą gorzką chwilą widziała długi pochód lat, które miały należeć wyłącznie do niej. I otworzyła szeroko ramiona, witając ich.

Nie będzie miała dla kogo żyć w nadchodzących latach; będzie żyła dla siebie. Nie będzie żadnej potężnej woli, która naginałaby jej wolę w tej ślepej upartości, z jaką mężczyźni i kobiety uważają, że mają prawo narzucać swoją prywatną wolę drugiemu człowiekowi. Czy to dobra, czy okrutna intencja, sprawiły, że czyn wydawał się równie zbrodniczy, jak go postrzegała w tej krótkiej chwili olśnienia.

A jednak kochała go – czasami. Często nie. Co to miało za znaczenie? Cóż mogła znaczyć miłość, ta nierozwiązana zagadka, w obliczu tej pewności siebie, którą nagle rozpoznała jako najsilniejszy impuls swojej istoty!

„Wolna! Wolna od ciała i duszy!” – szeptała.

Josephine klęczała przed zamkniętymi drzwiami, przystawiając usta do dziurki od klucza, błagając o wpuszczenie. „Louise, otwórz drzwi! Błagam; otwórz drzwi – rozchorujesz się. Co ty robisz, Louise? Na litość boską, otwórz drzwi”.

„Odejdź. Nie robię sobie krzywdy”. Nie; piła prawdziwy eliksir życia przez to otwarte okno.

Jakże bujna wyobraźnia szalała w tych dniach, które ją czekały. Dni wiosenne, letnie i wszelkie inne dni, które miały należeć do niej. Wyszeptała krótką modlitwę, żeby życie było długie. Jeszcze wczoraj z dreszczem pomyślała, że ​​życie może być długie, a teraz, jaka to zmiana.

W końcu wstała i otworzyła drzwi natarczywym prośbom siostry. W jej oczach malował się gorączkowy triumf, a ona sama poruszała się nieświadomie niczym bogini Zwycięstwa. Objęła siostrę w talii i razem zeszły po schodach. Richard czekał na nich na dole.

Ktoś otwierał drzwi wejściowe kluczem na zatrzask. Wszedł Brently Mallard, lekko poplamiony podróżą, spokojnie niosąc torbę i parasol. Był daleko od miejsca wypadku i nawet nie wiedział, że do niego doszło. Stał zdumiony przenikliwym krzykiem Josephine i szybkim ruchem Richarda, by zasłonić go przed wzrokiem żony, która właśnie podniosła wzrok.

Ale Richard przybył za późno.

Kiedy przybyli lekarze, powiedzieli, że zmarła na chorobę serca — z powodu radości, która zabija.