De droom van een uur

Wetende dat mevrouw Mallard aan een hartaandoening leed, werd er grote zorg besteed aan het zo voorzichtig mogelijk overbrengen van het nieuws van het overlijden van haar man.

Het was haar zus Josephine die het haar vertelde, in gebroken zinnen; verhulde hints die half verborgen de waarheid onthulden. Ook Richards, een vriend van haar man, was erbij, vlakbij haar. Hij was in de redactie van de krant geweest toen het bericht over de spoorwegramp binnenkwam, met de naam van Brently Mallard bovenaan de lijst van 'doden'. Hij had alleen de tijd genomen om zich van de waarheid te verzekeren met een tweede telegram en was vervolgens snel naar de redactie gegaan om een ​​minder zorgvuldige, minder meelevende vriend voor te zijn die het droevige bericht zou overbrengen.

Ze hoorde het verhaal niet zoals veel vrouwen het horen, met een verlammend onvermogen om de betekenis ervan te bevatten. Ze barstte meteen in tranen uit, met een plotselinge, wilde overgave, in de armen van haar zus. Toen de storm van verdriet was gaan liggen, ging ze alleen naar haar kamer. Ze wilde niet dat iemand haar volgde.

Daar stond, tegenover het open raam, een comfortabele, ruime fauteuil. Ze liet zich erin zakken, overmand door een fysieke uitputting die haar lichaam teisterde en tot in haar ziel leek door te dringen.

Op het open plein voor haar huis zag ze de boomtoppen trillen van het ontluikende lenteleven. De heerlijke geur van regen hing in de lucht. Beneden in de straat stond een marskramer zijn waren aan te prijzen. De tonen van een lied dat iemand zong, bereikten haar vaag, en talloze mussen tjilpten onder de dakrand.

Door de wolken die zich in het westen, tegenover haar raam, opeengepakt en boven elkaar opgestapeld hadden, waren hier en daar stukjes blauwe lucht te zien.

Ze zat met haar hoofd achterover op het kussen van de stoel, volkomen roerloos, behalve wanneer een snik in haar keel opwelde en haar deed schudden, zoals een kind dat in slaap is gehuild, in zijn dromen blijft snikken.

Ze was jong, met een blank, kalm gezicht, waarvan de gelaatstrekken zowel onderdrukking als een zekere kracht verraadden. Maar nu was er een doffe blik in haar ogen, die gefixeerd was op een van die stukjes blauwe hemel in de verte. Het was geen blik van overpeinzing, maar eerder een teken dat haar intellectuele denken was opgeschort.

Er kwam iets op haar af en ze wachtte er angstig op. Wat was het? Ze wist het niet; het was te subtiel en ongrijpbaar om te benoemen. Maar ze voelde het uit de lucht kruipen, naar haar toe reiken door de geluiden, de geuren, de kleuren die de lucht vulden.

Nu bewoog haar boezem zich onstuimig op en neer. Ze begon te beseffen wat haar dreigde te bezitten, en ze probeerde het met haar wilskracht af te weren – hoe machteloos haar twee slanke, witte handen ook zouden zijn geweest.

Toen ze zich overgaf, ontsnapte er een zacht gefluisterd woordje aan haar licht geopende lippen. Ze herhaalde het steeds weer zachtjes: "Vrij, vrij, vrij!" De lege blik en de angst die daarop volgde, verdwenen uit haar ogen. Ze bleven scherp en helder. Haar hartslag versnelde en het stromende bloed verwarmde en ontspande elke centimeter van haar lichaam.

Ze stond er niet bij stil of het nu een monsterlijke vreugde was die haar in haar greep hield of niet. Een helder en verheven inzicht stelde haar in staat de suggestie als triviaal af te doen.

Ze wist dat ze opnieuw zou huilen als ze de vriendelijke, tedere handen in de dood gevouwen zag; het gezicht dat haar altijd met liefde had aangekeken, nu statisch, grijs en levenloos. Maar ze zag voorbij dat bittere moment een lange stoet van jaren die nog zouden komen en die haar volledig zouden toebehoren. En ze opende haar armen en spreidde ze uit om hen te verwelkomen.

Er zou niemand zijn voor wie ze de komende jaren zou leven; ze zou voor zichzelf leven. Er zou geen machtige wil zijn die de hare zou buigen met die blinde volharding waarmee mannen en vrouwen menen het recht te hebben hun eigen wil aan een medemens op te leggen. Of het nu een goede of een wrede bedoeling was, de daad leek haar in dat korte moment van inzicht niet minder een misdaad.

En toch had ze van hem gehouden – soms. Vaak niet. Wat maakte het uit? Wat kon liefde, dat onopgeloste mysterie, betekenen tegenover deze zelfverzekerdheid die ze plotseling herkende als de sterkste drijfveer van haar wezen!

'Vrij! Lichaam en ziel vrij!' bleef ze fluisteren.

Josephine knielde voor de gesloten deur met haar lippen tegen het sleutelgat en smeekte om binnen te mogen komen. "Louise, doe de deur open! Ik smeek je; doe de deur open – je wordt er ziek van. Wat doe je, Louise? Doe de deur open, in hemelsnaam!"

'Ga weg. Ik word er niet ziek van.' Nee hoor; ze dronk juist een waar levenselixir door dat open raam.

Wat een heerlijke dagen stonden haar te wachten! Lentedagen, zomerdagen en allerlei andere dagen die helemaal van haar zouden zijn. Ze sprak een kort gebed uit dat ze een lang leven mocht hebben. Nog maar gisteren had ze met een huivering gedacht dat het leven lang zou kunnen zijn, en nu, wat een verandering.

Eindelijk stond ze op en opende de deur voor de aanhoudende smeekbeden van haar zus. Er was een koortsachtige triomf in haar ogen en ze liep onbewust als de godin van de overwinning. Ze sloeg haar armen om de taille van haar zus en samen daalden ze de trap af. Richard stond beneden op hen te wachten.

Iemand opende de voordeur met een sleutel. Het was Brently Mallard die binnenkwam, een beetje vermoeid van de reis, kalm met zijn reistas en paraplu. Hij was ver van de plaats van het ongeluk geweest en wist niet eens dat er een ongeluk was gebeurd. Hij stond versteld van Josephines doordringende schreeuw; van Richards snelle beweging om hem aan het zicht van zijn vrouw te onttrekken, die net op dat moment opkeek.

Maar Richard was te laat.

Toen de dokters kwamen, zeiden ze dat ze was overleden aan een hartaandoening – aan een vreugde die dodelijk is.