Albüm

Konsey üyesi olarak görev yapan, Amirallik kulesi kadar ince ve narin Kraterov öne çıktı ve Zhmyhov'a hitaben şunları söyledi:

“Sayın Ekselansları! Uzun yıllar boyunca bizi yönetme biçiminiz ve babacan ilginiz bizi derinden etkiledi ve duygulandırdı…”

“On yıldan uzun bir süre boyunca…” diye söze başladı Zakusin.

“On yılı aşkın bir süre boyunca, biz, sizin astlarınız, bizim için çok özel olan bu günde, saygı ve derin minnettarlığımızın bir göstergesi olarak, portrelerimizin yer aldığı bu albümü kabul etmenizi rica ediyoruz ve seçkin yaşamınız boyunca, uzun yıllar boyunca, ölümünüze kadar bizi yalnız bırakmamanızı umuyoruz…”

“Adalet ve ilerleme yolunda babacan rehberliğinizle…” diye ekledi Zakusin, alnında aniden beliren teri silerek; belli ki konuşmaya can atıyordu ve büyük olasılıkla hazır bir konuşması vardı. “Ve,” diye bitirdi sözlerini, “deha, çalışkanlık ve toplumsal özbilinç dolu kariyerinizde sancağınız uzun, uzun yıllar boyunca dalgalansın.”

Zhmyhov'un kırışık sol yanağından bir damla gözyaşı süzüldü.

“Beyler!” dedi titrek bir sesle, “Sizin benim mütevazı jübilemi kutlayacağınızı beklemiyordum, hiç haberim yoktu… Gerçekten çok duygulandım… hem de çok. … Bu anı ölene kadar unutmayacağım ve inanın bana… dostlarım, sizin iyiliğinizi benden daha çok isteyen kimse yok… ve eğer bir şey olduysa… o da sizin iyiliğiniz içindir.”

Asıl sivil meclis üyesi Zhmyhov, böyle bir onuru beklemediği unvan sahibi meclis üyesi Kraterov'u öptü ve Kraterov mutluluktan bembeyaz kesildi. Ardından başkan, duygularından konuşamadığını belirten bir hareket yaptı ve sanki kendisine pahalı bir albüm hediye edilmemiş, aksine elinden alınmış gibi gözyaşı döktü. ... Sonra biraz kendine geldikten sonra duygu dolu birkaç söz daha söyledi ve herkese elini sıktı. Ardından yüksek ve neşeli alkışlar eşliğinde aşağı indi, arabasına bindi ve dualar eşliğinde uzaklaştı. Arabasında otururken, daha önce hiç yaşamadığı kadar büyük bir sevinç seline kapıldı ve bir kez daha gözyaşı döktü.

Evde onu yeni zevkler bekliyordu. Ailesi, arkadaşları ve tanıdıkları ona öyle bir karşılama hazırlamıştı ki, ülkesine gerçekten çok büyük bir hizmette bulunduğunu ve eğer hiç var olmasaydı ülkesinin belki de çok kötü durumda olacağını düşündü. Jübile yemeği kadeh kaldırmalar, konuşmalar ve gözyaşlarından oluşuyordu. Kısacası, Zhmyhov, erdemlerinin bu kadar sıcak bir şekilde takdir edileceğini hiç beklemiyordu.

"Beyler!" dedi tatlıdan önce, "iki saat önce, bir hizmetkar olarak, rutin işlerin, yazılı emirlerin değil, görevin hizmetkarı olmanın getirdiği tüm acıların karşılığını aldım! Hizmet sürem boyunca sürekli olarak şu ilkeye bağlı kaldım: Halk bizim için değil, biz halk için varız ve bugün en büyük ödülü aldım! Astlarım bana bir albüm hediye etti... bakın! Çok duygulandım."

Neşeli yüzler albümün üzerine eğildi ve onu incelemeye başladı.

“Çok güzel bir albüm,” dedi Zhmyhov’un kızı Olya, “sanırım elli rubleye mal olmuştur. Ah, çok hoş! Baba, albümü bana vermelisin, duyuyor musun? Ona iyi bakarım, çok güzel.”

Akşam yemeğinden sonra Olya albümü odasına götürdü ve çekmecesine kilitledi. Ertesi gün, albümden memurları çıkardı, yere fırlattı ve yerlerine okul arkadaşlarını koydu. Devlet üniformalarının yerini beyaz pelerinler aldı. Ekselanslarının küçük oğlu Kolya, memurları aldı ve kıyafetlerini kırmızıya boyadı. Bıyıkları olmayanlara yeşil bıyık taktı, sakalsızlara ise kahverengi sakal ekledi. Boyayacak bir şey kalmayınca, küçük adamları kartondan kesti, gözlerini iğneyle deldi ve onlarla askercilik oynamaya başladı. Başroldeki meclis üyesi Kraterov'u kestikten sonra, onu bir kibrit kutusuna yapıştırdı ve o halde babasının çalışma odasına götürdü.

"Baba, bir anıt, bak!"

Zhmyhov kahkaha atarak öne doğru eğildi ve çocuğa şefkatle bakarak yanağından sıcak bir öpücük kondurdu.

"Al bakalım, seni haylaz, git annene göster; annen de görsün."