Het album

Kraterov, de titulair raadslid, zo tenger en slank als de torenspits van de Admiraliteit, stapte naar voren en richtte zich tot Zhmyhov:

“Uwe Excellentie! Diep ontroerd door de manier waarop u ons al die jaren hebt geregeerd en door uw vaderlijke zorg…”

'Gedurende meer dan tien jaar...' spoorde Zakusin aan.

“Gedurende meer dan tien jaar smeken wij, uw ondergeschikten, op deze voor ons zo gedenkwaardige … eh … dag, Uwe Excellentie om als teken van ons respect en onze diepe dankbaarheid dit album met onze portretten erin te aanvaarden, en spreken wij de hoop uit dat u ons gedurende uw voortreffelijke leven, nog vele, vele jaren, tot aan uw sterfdag, niet zult verlaten. …”

'Met uw vaderlijke leiding op het pad van rechtvaardigheid en vooruitgang...' voegde Zakusin eraan toe, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegde dat er plotseling op was verschenen; hij verlangde er duidelijk naar om te spreken en had waarschijnlijk al een toespraak klaar. 'En,' besloot hij, 'moge uw vaandel nog vele, vele jaren wapperen in uw carrière als genie, ijverig en maatschappelijk bewust persoon.'

Een traan rolde over de gerimpelde linkerwang van Zhmyhov.

'Heren!' zei hij met trillende stem, 'ik had het niet verwacht, ik had geen idee dat jullie mijn bescheiden jubileum zouden komen vieren. ... Ik ben er werkelijk door ontroerd ... heel erg zelfs. ... Ik zal dit moment tot mijn dood niet vergeten, en geloof me ... geloof me, vrienden, dat niemand zozeer op jullie welzijn begaan is als ik ... en als er iets is geweest ... dan was het in jullie belang.'

Zhmyhov, de feitelijke burgerraadslid, kuste de titulair raadslid Kraterov, die zo'n eer niet had verwacht, en werd bleek van vreugde. Toen maakte de leider een gebaar dat aangaf dat hij door emotie niet kon spreken, en barstte in tranen uit alsof hem geen kostbaar album was aangeboden, maar integendeel, het hem was afgenomen. ... Toen hij enigszins was hersteld en nog een paar woorden vol gevoel had gesproken en iedereen de hand had geschud, ging hij onder luid en vrolijk gejuich de trap af, stapte in zijn koets en reed weg, gevolgd door hun zegeningen. Terwijl hij in zijn koets zat, werd hij overspoeld door gevoelens van vreugde zoals hij die nog nooit eerder had gekend, en opnieuw barstte hij in tranen uit.

Thuis wachtten hem nieuwe geneugten. Zijn familie, vrienden en kennissen hadden hem daar zo'n warm onthaal gegeven dat het hem leek alsof hij zijn land werkelijk van grote dienst was geweest, en dat als hij nooit had bestaan, zijn land er misschien wel heel slecht aan toe zou zijn geweest. Het jubileumdiner bestond uit toasts, toespraken en tranen. Kortom, Zhmyhov had nooit verwacht dat zijn verdiensten zo hartelijk gewaardeerd zouden worden.

'Mannen!' zei hij voor het dessert, 'twee uur geleden werd ik beloond voor al het lijden dat een man moet doorstaan ​​die, om zo te zeggen, de dienaar is, niet van de routine, niet van de letter, maar van de plicht! Gedurende mijn hele diensttijd heb ik me consequent aan het principe gehouden: het publiek bestaat niet voor ons, maar wij voor het publiek, en vandaag ontving ik de hoogste beloning! Mijn ondergeschikten overhandigden me een album... zie! Ik was ontroerd.'

Feestelijke gezichten bogen zich over het album en begonnen het te bestuderen.

'Het is een prachtig album,' zei Olya, de dochter van Zhmyhov, 'het moet vijftig roebels gekost hebben, geloof ik. Oh, het is betoverend! Je moet me het album geven, papa, hoor je? Ik zal er goed voor zorgen, het is zo mooi.'

Na het avondeten nam Olya het album mee naar haar kamer en sloot het op in de lade van haar tafel. De volgende dag haalde ze de klerken eruit, gooide ze op de grond en zette haar schoolvrienden ervoor in de plaats. De regeringsuniformen maakten plaats voor witte pelerines. Kolya, de zoon van Zijne Excellentie, pakte de klerken op en schilderde hun kleren rood. Degenen zonder snor gaf hij groene snorren en degenen zonder baard kreeg een bruine baard. Toen er niets meer te schilderen was, knipte hij de mannetjes uit karton, prikte met een speld in hun ogen en begon soldaatje te spelen. Nadat hij de titulair raadslid Kraterov had uitgeknipt, plakte hij hem op een luciferdoosje en bracht hem zo naar de studeerkamer van zijn vader.

“Papa, een monument, kijk!”

Zhmyhov barstte in lachen uit, boog zich voorover en gaf het kind, terwijl hij hem teder aankeek, een warme kus op de wang.

"Daar ga jij, boef, laat het mama maar zien; laat mama het ook maar zien."