Ciddi Düşünceler

Yeni ayın altın hilali pazar yerinin üzerinde asılı duruyordu ve gece serin, bahar gibi ve mükemmeldi.

Hutchins Evi'nin önünde beş altı adam oturuyordu ve yavaş yavaş sandalyelerini kaydırarak neredeyse bir grup oluşturmuşlardı.

Ülkenin farklı bölgelerinden, bazıları binlerce kilometre uzaktaki şehirlerden gelen adamlardı. Şansın zar kutusunda savrulmuş ve geçici bir küme halinde Magnolia şehrinin misafirperver kapılarına atılmışlardı.

Sigara içtiler, sohbet ettiler ve kendi evlerinden uzakta, dünyanın farklı yerlerinde karşılaşan insanları saran o yoldaşlık duygusu aralarında çok güçlüydü.

Bütün komik hikâyelerini anlattılar, deneyimlerini karşılaştırdılar ve sonra aralarına kısa bir sessizlik çöktü; havada asılı kalan mavi duman tabakaları kalınlaşırken, düşünceleri -akşam vakti ineklerin evlerine dönmesi gibi- başka manzaralara ve yüzlere doğru kaymaya başladı.

"Ve üzerlerinde alev alev yanan buhar bulutları hilal şeklindeki geminin kabuğunu yükseltiyordu:
Ve birçok güzel değişimin içinden büyülenmiş bir şekilde geçti.
Alacakaranlık karanlığa karıştı."

New York'lu davulcu şöyle dedi: "Heigho! Keşke bu gece evde olsaydım."

"Ben de aynı durumdayım," dedi St. Louis'li ufak tefek adam. "Çocukların Laura onları yatırmadan önce yerde yuvarlanıp şakalar yapmalarını şimdiden hayal edebiliyorum. Ama bir teselli var, Şükran Günü'nde evde olacağım."

"Bugün evden bir mektup aldım," dedi beyaz sakallı Philadelphialı, "ve bu beni çok özletti. Güneydeki bu ılık havalar ve alaycı kuşların cıvıltıları için Spruce Caddesi'ndeki o çamurlu kaldırımın bir karışını bile verirdim. O şişman hindi için zamanında Quaker City'ye doğru doğruca yola koyulacağım, evim ne derse desin umurumda değil."

“Şu grubun çaldığı müziği dinle,” dedi şişman beyefendi. “Neredeyse Cincinnati’de, Ren Nehri kıyısında, şapka fabrikasından o muhteşem küçük güzel kızla birlikte olduğumu sanıyorum. Sanırım bizi evimizi, tatlı evimizi düşündüren bu güzel geceler.”

"Şimdi iyice coştun," dedi Chicago'lu donanım davulcusu. "Keşke State Street'teki French Pete'in restoranında, büyük bir bira şişesi, sakatat ve limonlu turta eşliğinde oturuyor olsaydım. Bu gece biraz duygusal hissediyorum."

Altın burunlu gözlükleri ve yeşil kravatı olan adam, “En kötü yanı şu ki,” dedi, “sevdiklerimiz bizden uzun ve kasvetli kilometrelerle ayrılmış durumda ve yolumuzda fırtına, sel ve enkaz gibi ne tür engellerin olduğunu bilmiyoruz. Keşke zamanı ve mekanı kısa bir süreliğine yok edebilseydik, birçoğumuz bu gece sevdiklerimizin bedenlerini kalplerimize bastırırdık. Ben de bir eş ve babayım.”

New Yorklu adam, "Bu esinti," dedi, "Montgomery County'deki eski çiftliğin üzerinden esen esintilere tıpatıp benziyor ve o 'meyve bahçesi, çayır ve sık orman' vs. bu gece hafızamda canlanıp duruyor."

Altın gözlüklü adam, "Kaçımız kaderin yolumuza kazdığı sayısız tuzaktan haberdarız? Hayata bağlayan bağı ne kadar ufak bir şey koparabilir! Bugün buradayız, yarın dünyadan sonsuza dek yokuz!" dedi.

"Çok doğru," dedi Philadelphia'lı adam gözlüğünü silerken.

“Ve sevdiklerimizi geride bırakıyoruz,” diye devam etti diğeri. “Bir ömür boyu süren sevgi, en güçlü kalplerin aşkı, bir göz açıp kapayıncaya kadar sona eriyor. İnsan, tutunmasını sağlayacak el sıkışmasını kaybediyor ve acı dolu, bilinmez, öteki bir varoluşa doğru sürükleniyor, geride sonsuza dek yas tutacak acı dolu kalpler bırakıyor. Hayat tamamen bir trajedi gibi görünüyor.”

"Zili ilk çalmazsan, vurulursun," dedi Chicago'lu davulcu. "Sevgi bağlarımız, domuz öldürmekten daha kötü bir şekilde paramparça olur."

Altın gözlüklü adam tekrar konuşmak üzere olduğundan, diğerleri Chicago'lu davulcuya kaşlarını çattılar.

“Deriz ki,” diye devam etti, “aşk sonsuza dek yaşar, ama biz gittiğimizde başkaları yerimizi alır ve kaybımızın açtığı yaralar iyileşir. Yine de ölümün ek bir acısı vardır ki, bilge olanlarımız bundan kaçınabilir, ölümün zehri ve mezarın zaferi azaltılabilir. Saatlerimizin sayılı olduğunu bildiğimizde ve nefesimiz azalırken yattığımızda ve işte o zaman...

'Ölen kulaklara en erken gelen boru
Yarı uyanık kuşlardan;
Ve ölmekte olan gözlere
Pencere yavaşça parıldayan bir kare şeklini alıyor.

Geride bıraktıklarımızın ihtiyaçlardan korunmuş olduğunu bilmek tatlı bir rahatlama sağlıyor.

"Beyler, hepimiz evlerimizden uzaktayız ve seyahatin risklerini biliyorsunuz. Dünyanın en iyi kaza sigorta şirketlerinden birini temsil ediyorum ve her birinize poliçe yazmak istiyorum. Size, bilinen en iyi ölüm, kısmi sakatlık, parmak veya ayak parmağı kaybı, sinirsel şok, hastalık teminatı poliçesini sunuyorum..."

Ama altın gözlüklü adam beş boş sandalyeyle konuşuyordu ve ay, alaycı bir gülümsemeyle pazar evinin çatısının altına doğru kaydı.