Plechtige gedachten

De gouden sikkel van de nieuwe maan hing boven het markthuis, en de nacht was koel, lenteachtig en perfect.

Vijf of zes mannen zaten voor het Hutchins House, en ze hadden hun stoelen geleidelijk aan verschoven totdat ze bijna een groepje vormden.

Het waren mannen uit verschillende delen van het land, sommigen zelfs uit steden duizenden kilometers verderop. Ze waren door het lot door elkaar geschud en in een tijdelijke groep bij de gastvrije poorten van de stad Magnolia terechtgekomen.

Ze rookten en praatten, en dat gevoel van kameraadschap dat mannen overvalt wanneer ze elkaar ver van huis ontmoeten, was sterk aanwezig.

Ze vertelden elkaar allerlei grappige verhalen en vergeleken ervaringen, waarna er een korte stilte viel. Terwijl de hangende laag blauwe rook dikker werd, dwaalden hun gedachten af ​​– zoals koeien in de schemering naar huis dwalen – naar andere taferelen en gezichten.

"En boven hen zweefde een vlammende rookpluim boven de sikkelvormige boot:
En geboeid door vele roze veranderingen
De schemering ging over in duisternis.

"Heigho! Ik wou dat ik vanavond thuis was," aldus de drummer uit New York.

'Hier hetzelfde,' zei de kleine man uit St. Louis. 'Ik zie de kinderen al helemaal voor me, ravottend op de vloer en de gekste streken uithalend voordat Laura ze naar bed brengt. Er is wel één voordeel: ik ben met Thanksgiving thuis.'

'Ik kreeg vandaag een brief van thuis,' zei de man met de witte baard uit Philadelphia, 'en ik kreeg er heimwee van. Ik zou een voet van dat modderige wegdek op Spruce Street ervoor over hebben om al die zwoele lucht en spotvogelsolo's in het Zuiden te kunnen verdragen. Ik ga rechtstreeks naar Philadelphia om die dikke kalkoen te halen, het kan me niet schelen wat mijn huis ervan vindt.'

'Ik hoor net de band spelen,' zei de dikke heer. 'Ik kan me bijna voorstellen dat ik terug ben in Cincinnati, 'neber die Rhein', met dat prachtige kleine meisje uit de hoedenfabriek. Ik denk dat het deze heerlijke avonden zijn die ons een thuisgevoel geven, een fijn thuis, gedinken.'

'Nu schreeuw je pas,' zei de drummer van de Chicago hardware band. 'Ik wou dat ik in French Pete's restaurant op State Street zat met een grote fles bier en wat varkensdarmen en citroentaart. Ik voel me vanavond zelf ook een beetje sentimenteel.'

'Het ergste is,' zei de man met de gouden bril en groene stropdas, 'dat onze dierbaren door vele lange en sombere kilometers van ons gescheiden zijn, en dat we niet weten welke obstakels in de vorm van storm, overstroming en scheepswrakken ons in de weg liggen. Als we tijd en ruimte maar even konden uitwissen, zouden velen van ons vanavond de lichamen van onze geliefden in ons hart drukken. Ook ik ben een echtgenoot en vader.'

'Die bries,' zei de man uit New York, 'voelt precies zoals de briesjes die vroeger over de oude boerderij in Montgomery County waaiden, en die 'boomgaard en weide, en dichtbegroeid oerwoud', enzovoort, blijven vanavond in mijn herinnering opduiken.'

'Hoeveel van ons,' zei de man met de gouden bril, 'realiseren zich de vele valkuilen die het lot op ons pad legt? Hoe een klein dingetje de band kan verbreken die ons met het leven verbindt! Vandaag nog hier, morgen voorgoed verdwenen uit de wereld!'

'Helemaal waar,' zei de man uit Philadelphia, terwijl hij zijn bril afveegde.

'En we laten degenen die we liefhebben achter,' vervolgde de ander. 'De genegenheid van een leven lang, de liefde van de sterkste harten, eindigt in een oogwenk. Je verliest de handdruk die je vasthield en drijft weg naar een droevig, onkenbaar, ander bestaan, en laat gebroken harten achter die voor altijd rouwen. Het leven lijkt één grote tragedie.'

"Je bent de klos als je niet als eerste de bel hebt geluid," zei de drummer uit Chicago. "Onze gevoelens worden erger beschadigd dan het doden van varkens."

De anderen keken fronsend naar de drummer uit Chicago, want de man met de gouden bril stond op het punt weer te spreken.

'We zeggen,' vervolgde hij, 'dat de liefde voor altijd zal voortleven, en toch, wanneer wij er niet meer zijn, treden anderen in onze plaats en helen de wonden die ons verlies heeft achtergelaten. En toch is er een extra pijn aan de dood die de wijzen onder ons kunnen vermijden, de angel van de dood en de overwinning van het graf kunnen worden verzacht. Wanneer we weten dat onze uren geteld zijn, en wanneer we liggen met wegstervende adem en er dan komt...'

'Tot stervende oren klinkt de vroegste pijp
Van half ontwaakte vogels;
En tot stervende ogen
Het raamkozijn vormt langzaam een ​​glinsterend vierkant.

Het geeft een zoete opluchting te weten dat degenen die we achterlaten beschermd zijn tegen gebrek.

"Mannen, we zijn allemaal ver van huis en u kent de risico's van reizen. Ik vertegenwoordig een van de beste ongevallenverzekeringsmaatschappijen ter wereld en ik wil u allemaal een contract aanbieden. Ik bied u de beste polis voor overlijden, gedeeltelijke invaliditeit, verlies van een vinger of teen, trauma en ziekte die er bestaat..."

Maar de man met de gouden bril stond te praten tegen vijf lege stoelen, en de maan verdween met een sarcastische glimlach onder het dak van de markthal.