Uroczyste myśli

Złoty sierp księżyca wisiał nad domem targowym, a noc była chłodna, wiosenna i idealna.

Pięciu lub sześciu mężczyzn siedziało przed domem Hutchinsa. Stopniowo przesuwali krzesła, aż stali się niemal jedną grupą.

Byli to mężczyźni z różnych części kraju, niektórzy z miast oddalonych o tysiące mil. Zostali wyrzuceni w kość losu i wrzuceni w tymczasowej grupie do gościnnych bram miasta Magnolia.

Palili i rozmawiali, a poczucie koleżeństwa, które ogarnia ludzi spotykających się w świecie z dala od własnego domu, było w nich silne.

Opowiedzieli wszystkie swoje zabawne historie i wymieniali się doświadczeniami, a potem zapadła chwila ciszy, a gdy wisząca warstwa niebieskiego dymu gęstniała, ich myśli zaczęły wędrować wstecz – niczym krowy wracające wieczorem do domów – ku innym scenom i twarzom.

„A nad nimi liczne, płonące pasma pary unosiły łódź w kształcie półksiężyca:
I porwany wieloma różowymi zmianami
Zmierzch rozpłynął się w ciemności”

zacytował nowojorski perkusista. „Heigho! Chciałbym być dziś wieczorem w domu”.

„Ja też” – powiedział mały mężczyzna z St. Louis. „Wyobrażam sobie, jak dzieciaki turlają się po podłodze i siekają skowronki, zanim Laura położy je spać. Jest jednak jedno błogosławieństwo – będę w domu na Święto Dziękczynienia”.

„Dostałem dziś list z domu” – powiedział siwobrody filadelfijczyk – „i zatęskniłem za domem. Oddałbym stopę tego błotnistego chodnika na Spruce Street za wszystkie te ciepłe powietrze i solówki w stylu przedrzeźniaczy na Południu. Uciekam prosto do Quaker City, żeby zdążyć na tego tłustego indyka, nie obchodzi mnie, co mówi mój dom”.

„Właśnie słyszę, jak gra orkiestra”, powiedział gruby dżentelmen. „Prawie czuję się, jakbym wrócił do Cincinnati i nigdy nie umierał w Rhein z tą przepiękną, małą dziewczynką z fabryki kapeluszy. Myślę, że te cudowne noce sprawiają, że czujemy się jak w domu, słodkim domu”.

„Teraz krzyczysz” – powiedział perkusista z Chicago. „Chciałbym być w restauracji French Pete's na State Street z dużą butelką piwa, flaczkami i ciastem cytrynowym. Sam jestem dziś w nastroju bardziej sentymentalnym”.

„Najgorsze w tym wszystkim jest to”, powiedział mężczyzna w okularach ze złotymi noskami i zielonym krawacie, „że naszych bliskich dzieli od nas wiele długich i ponurych mil, a my nie zdajemy sobie sprawy, jakie przeszkody w postaci burz, powodzi i katastrof czyhają na naszej drodze. Gdybyśmy mogli choć na chwilę unicestwić czas i przestrzeń, wielu z nas przytuliłoby dziś wieczorem do serc postacie tych, których kochamy. Ja również jestem mężem i ojcem”.

„Ten wiatr” – powiedział mężczyzna z Nowego Jorku – „przypomina dokładnie te, które kiedyś wiały nad starą farmą w hrabstwie Montgomery, a skojarzenia z »sadem i łąką, i gęstym, dzikim lasem« itd. wciąż pojawiają się w mojej pamięci”.

„Ilu z nas” – powiedział mężczyzna w złotych okularach – „zdaje sobie sprawę z mnóstwa pułapek, jakie Los zastawia na naszej drodze? Jakże błahostka może zerwać nić, która łączy nas z życiem! Dziś, jutro znikniemy ze świata na zawsze!”

„To prawda” – powiedział mieszkaniec Filadelfii, wycierając okulary.

„I zostawić tych, których kochamy” – kontynuował drugi. „Uczucia całego życia, miłość najmocniejszych serc, skończyły się w mgnieniu oka. Człowiek traci uścisk dłoni, który by go powstrzymywał, i odpływa w smutną, niepoznawalną, inną egzystencję, pozostawiając zbolałe serca w żałobie na zawsze. Życie wydaje się tragedią”.

„Będzie dobrze, jeśli nie zadzwonisz pierwszy” – powiedział dobosz z Chicago. „Nasze uczucia niszczą się gorzej niż zabijanie świń”.

Pozostali spojrzeli z dezaprobatą na perkusistę z Chicago, bo mężczyzna w złotych okularach znów miał zamiar przemówić.

„Mówimy” – kontynuował – „że miłość będzie żyła wiecznie, a jednak gdy nas zabraknie, inni zajmują nasze miejsce, a rany, które zadała nam strata, zostają uleczone. A jednak śmierć niesie ze sobą dodatkowy ból, którego ci z nas, którzy są mądrzy, mogą uniknąć, żądło śmierci i zwycięstwo grobu mogą zostać złagodzone. Kiedy wiemy, że nasze godziny są policzone, i kiedy leżymy z upływającym oddechem, a nadchodzi

„Do umierających uszu najwcześniejsza piszczałka
O na wpół przebudzonych ptakach;
I do umierających oczu
Okno powoli nabiera lśniącego kwadratu,

słodka ulga jest w świadomości, że ci, których zostawiamy za sobą, są chronieni przed niedostatkiem.

„Panowie, wszyscy jesteśmy daleko od domu, a wy znacie ryzyko związane z podróżowaniem. Reprezentuję jedną z najlepszych firm ubezpieczeniowych od następstw nieszczęśliwych wypadków na świecie i chcę napisać do każdego z was. Oferuję wam najlepszą polisę na wypadek śmierci, częściowego inwalidztwa, utraty palca u ręki lub nogi, szoku nerwowego i zasiłku chorobowego, jaką zna…”

Ale mężczyzna w złotych okularach przemawiał do pięciu pustych krzeseł, a księżyc znikał pod dachem domu targowego z sardonicznym uśmiechem.