ความคิดอันเคร่งขรึม

จันทร์เสี้ยวสีทองของเดือนใหม่ลอยอยู่เหนือตลาด และค่ำคืนนั้นเย็นสบายราวกับฤดูใบไม้ผลิ และสมบูรณ์แบบ

มีชายห้าหรือหกคนนั่งอยู่หน้าบ้านฮัทชินส์ และพวกเขาก็ค่อยๆ ขยับเก้าอี้จนเกือบจะรวมกลุ่มกัน

พวกเขาเป็นชายจากส่วนต่างๆ ของประเทศ บางคนมาจากเมืองที่อยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ พวกเขาถูกสุ่มเลือกในกล่องลูกเต๋าแห่งโชคชะตาและถูกโยนมารวมกันชั่วคราวที่ประตูเมืองแมกโนเลียอันอบอุ่นแห่งนี้

พวกเขาสูบบุหรี่และพูดคุยกัน และความรู้สึกฉันมิตรที่เกิดขึ้นระหว่างผู้คนที่พบปะกันในโลกที่ห่างไกลจากบ้านเกิดนั้นก็อบอวลอยู่ในใจพวกเขาอย่างแรงกล้า

พวกเขาเล่าเรื่องตลกต่างๆ และแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน จากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุม และขณะที่กลุ่มควันสีฟ้าลอยหนาขึ้น ความคิดของพวกเขาก็เริ่มล่องลอยกลับไปยังฉากและใบหน้าอื่นๆ เหมือนกับฝูงวัวที่เดินกลับบ้านในยามเย็น

“และเหนือสิ่งเหล่านั้น มีกลุ่มไอน้ำที่ลุกโชนมากมายพยุงเปลือกไม้รูปพระจันทร์เสี้ยวไว้:
และหลงใหลไปกับการเปลี่ยนแปลงที่สวยงามมากมาย
แสงสนธยาค่อยๆ จางหายไปจนมืดสนิท”

มือกลองจากนิวยอร์กกล่าวว่า “เฮ้! คืนนี้ฉันอยากอยู่บ้านจังเลย”

“เหมือนกันเลยครับ” ชายร่างเล็กจากเซนต์หลุยส์กล่าว “ผมนึกภาพเด็กๆ กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่บนพื้นก่อนที่ลอร่าจะพาพวกเขาเข้านอนได้เลย แต่ก็มีเรื่องดีอยู่อย่างหนึ่งคือ ผมจะได้อยู่บ้านในวันขอบคุณพระเจ้า”

“วันนี้ผมได้รับจดหมายจากบ้าน” ชายชาวฟิลาเดลเฟียเคราขาวกล่าว “และมันทำให้ผมคิดถึงบ้าน ผมยอมแลกทางเท้าที่เปียกแฉะบนถนนสปรูซสักฟุตเพื่ออากาศอบอุ่นและเสียงนกร้องในภาคใต้ ผมจะรีบตรงไปเมืองควอเกอร์ให้ทันกินไก่งวงตัวอ้วนนั้น ผมไม่สนหรอกว่าบ้านผมจะเขียนว่าอะไร”

“ได้ยินวงดนตรีบรรเลงเพลงไหม” ชายร่างท้วมกล่าว “ฉันแทบจะคิดว่าตัวเองกลับไปอยู่ที่ซินซินเนติ 'เนเบอร์ ดี ไรน์' กับสาวน้อยแสนสวยจากโรงงานหมวก ฉันคิดว่าค่ำคืนอันแสนวิเศษเหล่านี้ทำให้เราคิดถึงบ้าน บ้านแสนสุข”

“ตอนนี้คุณกำลังตะโกนแล้วสินะ” มือกลองวง Chicago Hardware กล่าว “ผมอยากจะไปนั่งอยู่ที่ร้านอาหาร French Pete's บนถนน State Street พร้อมกับเบียร์ขวดใหญ่ๆ เครื่องในหมู และพายมะนาวจังเลย คืนนี้ผมรู้สึกอ่อนไหวเป็นพิเศษ”

“ส่วนที่แย่ที่สุดก็คือ” ชายผู้สวมแว่นตาจมูกทองและเนคไทสีเขียวกล่าว “คือคนที่เรารักต้องอยู่ห่างไกลจากเราด้วยระยะทางอันยาวนานและแสนหดหู่ และเราไม่รู้เลยว่าจะมีอุปสรรคอะไรบ้างในรูปของพายุ น้ำท่วม และภัยพิบัติรออยู่ข้างหน้า หากเราสามารถทำลายเวลาและอวกาศได้ชั่วขณะหนึ่ง หลายคนคงอยากกอดคนที่เรารักไว้ในอ้อมอกคืนนี้ ผมเองก็เป็นสามีและพ่อคนหนึ่งเช่นกัน”

ชายจากนิวยอร์กกล่าวว่า “สายลมนั้นให้ความรู้สึกเหมือนกับสายลมที่เคยพัดผ่านฟาร์มเก่าในมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี และภาพ ‘สวนผลไม้ ทุ่งหญ้า และป่ารกทึบ’ ฯลฯ ยังคงผุดขึ้นมาในความทรงจำของผมในคืนนี้”

ชายสวมแว่นตาสีทองกล่าวว่า “มีกี่คนที่ตระหนักถึงกับดักมากมายที่โชคชะตาวางไว้ขวางทางเรา? สิ่งเล็กน้อยอาจตัดสายใยที่ผูกมัดเราไว้กับชีวิต! วันนี้อยู่ตรงนี้ พรุ่งนี้ก็หายไปจากโลกนี้ตลอดกาล!”

“จริงที่สุด” ชายชาวฟิลาเดลเฟียกล่าวพลางเช็ดแว่นตาของเขา

“และต้องทิ้งคนที่เรารักไว้เบื้องหลัง” อีกคนกล่าวต่อ “ความรักความผูกพันชั่วชีวิต ความรักจากหัวใจที่แข็งแกร่งที่สุด จบลงในพริบตาเดียว เราสูญเสียมือที่เคยยึดเหนี่ยวไว้ และล่องลอยไปสู่โลกอีกใบที่แสนเศร้าและไม่อาจหยั่งรู้ได้ ทิ้งไว้เพียงหัวใจที่เจ็บปวดให้โศกเศร้าไปตลอดกาล ชีวิตดูเหมือนจะเป็นโศกนาฏกรรมเสียเหลือเกิน”

“ถ้าไม่กดกริ่งก่อนก็โดนแน่” มือกลองจากชิคาโกกล่าว “ความรักของเราพังทลายยิ่งกว่าการฆ่าหมูเสียอีก”

คนอื่นๆ ต่างขมวดคิ้วมองมือกลองจากชิคาโก เพราะชายสวมแว่นตาสีทองกำลังจะพูดอีกครั้ง

เขากล่าวต่อว่า “เรามักพูดว่า ความรักจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ แต่เมื่อเราจากไปแล้ว คนอื่นก็จะเข้ามาแทนที่ และบาดแผลที่เกิดจากการสูญเสียของเราก็จะได้รับการเยียวยา แต่กระนั้น ความตายก็ยังมีความเจ็บปวดอีกอย่างหนึ่งที่คนฉลาดอย่างพวกเราสามารถหลีกเลี่ยงได้ ความเจ็บปวดจากความตายและชัยชนะของหลุมศพนั้นสามารถบรรเทาลงได้ เมื่อเรารู้ว่าเวลาของเรามีจำกัด และเมื่อเรานอนอยู่ด้วยลมหายใจที่แผ่วเบาและ...

'สำหรับหูที่กำลังจะตาย ท่อแรกสุด'
ของนกที่ยังไม่ตื่นเต็มที่;
และจนถึงดวงตาที่กำลังจะตาย
หน้าต่างค่อยๆ ขยายออกจนกลายเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ส่องประกายระยิบระยับ'

เป็นเรื่องน่ายินดีที่รู้ว่าผู้ที่เราทิ้งไว้ข้างหลังได้รับการปกป้องจากความยากลำบาก

“ท่านสุภาพบุรุษทุกท่าน เราทุกคนอยู่ไกลบ้านและทราบดีถึงความเสี่ยงของการเดินทาง ผมเป็นตัวแทนของบริษัทประกันอุบัติเหตุที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในโลก และผมต้องการเขียนจดหมายถึงทุกท่าน ผมขอเสนอแผนประกันที่ดีที่สุดสำหรับกรณีเสียชีวิต ทุพพลภาพบางส่วน การสูญเสียนิ้วมือหรือนิ้วเท้า อาการช็อกทางประสาท และสวัสดิการเจ็บป่วย ที่—”

แต่ชายสวมแว่นตาสีทองกำลังพูดกับเก้าอี้ว่างเปล่าห้าตัว และดวงจันทร์ก็ลับขอบฟ้าลงไปใต้หลังคาตลาดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย