Gölge

Evet! Gölge Vadisi'nden geçsem de.

— Davut'un Mezmur'u

Okuyanlar hâlâ hayattadır; ama yazan ben çoktan gölgeler diyarına gitmiş olacağım. Çünkü gerçekten de garip şeyler olacak, gizli şeyler bilinecek ve bu anıtlar insanlar tarafından görülmeden önce birçok yüzyıl geçecek. Ve görüldüğünde, bazıları inanmayacak, bazıları şüphe duyacak, yine de bir azınlığı burada demir bir kalemle kazınmış karakterlerde üzerinde düşünecek çok şey bulacak.

Yıl, dehşet dolu ve yeryüzünde adı duyulmamış, dehşetten daha yoğun duyguların yaşandığı bir yıldı. Çünkü birçok mucize ve işaret meydana gelmiş, deniz ve kara üzerinde, geniş bir alana vebanın kara kanatları yayılmıştı. Yine de, yıldızlarda bilgili olanlar için gökyüzünün kötü bir görünüm sergilediği biliniyordu; ve ben, Yunan Oinos da dahil olmak üzere, Jüpiter gezegeninin Koç burcuna girişinde korkunç Satürn'ün kırmızı halkasıyla birleştiği yedi yüz doksan dördüncü yılın geldiğinin farkındaydım. Gökyüzünün kendine özgü ruhu, eğer çok yanılmıyorsam, sadece dünyanın fiziksel küresinde değil, insanlığın ruhlarında, hayallerinde ve düşüncelerinde de kendini gösterdi.

Ptolemais adlı loş bir şehirde, soylu bir salonun duvarları içinde, birkaç şişe kırmızı Chian şarabının başında, yedi kişilik bir grup olarak gece vakti oturuyorduk. Odamıza, yüksek pirinç bir kapıdan başka giriş yoktu; kapı, usta Corinnos tarafından yapılmış ve nadir bir işçiliğe sahip olduğu için içeriden kilitlenmişti. Karanlık odadaki siyah perdeler, ay, ürkütücü yıldızlar ve ıssız sokakları görüşümüzden saklıyordu; ancak kötülüğün uğursuzluğu ve hatırası bu şekilde dışlanmıyordu. Etrafımızda ve çevremizde, ayrıntılı olarak anlatamayacağım şeyler vardı; maddi ve manevi şeyler; atmosferde bir ağırlık; boğulma hissi; kaygı; ve hepsinden önemlisi, duyuların son derece canlı ve uyanık olduğu, ancak düşünce gücünün uykuda kaldığı o korkunç varoluş hali. Üzerimizde ölü bir ağırlık asılıydı. O, uzuvlarımıza, ev eşyalarına, içtiğimiz kadehlere asılıydı; ve her şey onun tarafından ezilip aşağıya doğru çekiliyordu - şenliğimizi aydınlatan yedi lambanın alevleri hariç her şey. Uzun, ince ışık çizgileri halinde yükselerek, solgun ve hareketsiz bir şekilde yanmaya devam ettiler; ve oturduğumuz yuvarlak abanoz masanın üzerinde oluşturdukları aynada, orada toplanan her birimiz kendi yüzümüzün solgunluğunu ve arkadaşlarımızın yere bakan gözlerindeki huzursuz bakışı gördük. Yine de kendi tarzımızda -ki bu histerik bir şekildeydi- güldük ve eğlendik; ve Anacreon'un şarkılarını söyledik -ki bunlar delilikti- ve kana kana içtik. Çünkü odamızda genç Zoilus'un şahsında bir başka kiracı daha vardı. Ölüydü ve kefenlenmiş halde yatıyordu; sahnenin dehası ve şeytanı. Yazık! O, bizim neşemize ortak olmadı; sadece vebadan dolayı şekli bozulmuş yüzü ve ölümün veba ateşini yarı yarıya söndürdüğü gözleri, ölülerin ölecek olanların neşesine duyduğu ilgi gibi bir ilgi gösteriyor gibiydi. Ama ben, Oinos, ölenlerin gözlerinin üzerimde olduğunu hissetmeme rağmen, yine de ifadelerindeki acılığı algılamamaya zorladım kendimi ve abanoz aynanın derinliklerine sabit bir şekilde bakarak, Teios'un oğlunun şarkılarını yüksek ve yankılı bir sesle söyledim. Ama yavaş yavaş şarkılarım kesildi ve yankıları, odanın siyah perdeleri arasında uzaklara doğru yuvarlanarak zayıfladı, ayırt edilemez hale geldi ve böylece kayboldu. Ve işte! Şarkının seslerinin kaybolduğu o simsiyah perdelerin arasından, karanlık ve belirsiz bir gölge belirdi; gökyüzünde alçakta olan ayın bir insan suretinden yaratabileceği türden bir gölgeydi bu: ama ne insanın ne de Tanrı'nın, ne de tanıdık herhangi bir şeyin gölgesiydi. Odanın perdeleri arasında bir süre titredikten sonra, sonunda pirinç kapının yüzeyine tam olarak görünür bir şekilde yerleşti. Ama gölge belirsiz, biçimsiz ve tanımsızdı ve ne insanın ne de Tanrı'nın gölgesiydi; ne Yunan Tanrısı'nın, ne Kaldea Tanrısı'nın, ne de herhangi bir Mısır Tanrısı'nın gölgesiydi. Gölge, pirinç kapı eşiğine ve kapının pervazının kemerinin altına yerleşti ve hareket etmedi, hiçbir şey söylemedi, sadece orada sabit kaldı. Ve gölgenin yerleştiği kapı, doğru hatırlıyorsam, kefenlenmiş genç Zoilus'un ayaklarının karşısındaydı. Ama biz, orada toplanmış olan yedi kişi, gölgenin perdelerin arasından çıktığını görünce, ona sürekli bakmaya cesaret edemedik, gözlerimizi yere indirdik ve sürekli olarak abanoz aynanın derinliklerine baktık. Sonunda ben, Oinos, alçak sesle birkaç kelime söyleyerek gölgeden ikametgahını ve adını sordum. Gölge cevap verdi: “Ben gölgeyim ve ikametgahım Ptolemais Katakomplarının yakınında ve pis Haronian kanalına sınır olan o loş Helusion ovalarının hemen yanındadır.” Ve o zaman biz, yedi kişi, dehşet içinde yerimizden fırladık ve titreyerek, ürpererek ve dehşete kapılarak durduk, çünkü gölgenin sesindeki tonlar tek bir varlığın değil, bir sürü varlığın tonlarıydı ve heceden heceye değişen ritimleriyle, kulaklarımıza binlerce ölmüş dostumuzun iyi hatırlanan ve tanıdık aksanlarıyla karanlık bir şekilde düşüyordu.