Schaduw

Ja! al wandel ik door het dal van de schaduw.

— Psalm van David

Jullie die lezen, zijn nog in leven; maar ik, die schrijf, zal allang naar het rijk der schaduwen zijn gegaan. Want er zullen inderdaad vreemde dingen gebeuren, geheimen zullen aan het licht komen, en vele eeuwen zullen voorbijgaan, voordat deze gedenktekens door mensen gezien zullen worden. En wanneer ze gezien worden, zullen er sommigen zijn die het niet geloven, sommigen die twijfelen, en toch zullen er enkelen zijn die veel stof tot nadenken zullen vinden in de tekens die hier met een ijzeren stylus zijn gegraveerd.

Het jaar was een jaar van terreur geweest, en van gevoelens intenser dan terreur, waarvoor op aarde geen naam bestaat. Want vele wonderen en tekenen hadden plaatsgevonden, en wijd en zijd, over zee en land, spreidden de zwarte vleugels van de Pest zich uit. Voor hen die echter bedreven waren in de sterrenkunde, was het niet onbekend dat de hemel een onheilspellende aanblik vertoonde; en voor mij, de Griek Oinos, was het onder anderen duidelijk dat nu de overgang was aangebroken naar dat zevenhonderdvierennegentigste jaar, waarin, bij de ingang van Ram, de planeet Jupiter samenvalt met de rode ring van de verschrikkelijke Saturnus. De bijzondere geest van de hemel, als ik me niet al te veel vergis, manifesteerde zich niet alleen in de fysieke aardbol, maar ook in de zielen, verbeeldingen en overpeinzingen van de mensheid.

Boven enkele flessen rode Chian-wijn, in een statige zaal in een duistere stad genaamd Ptolemais, zaten we 's nachts met zevenen. Onze kamer was alleen toegankelijk via een hoge, bronzen deur, vervaardigd door de ambachtsman Corinnos en, van uitzonderlijke kwaliteit, van binnenuit vergrendeld. Zwarte gordijnen in de sombere kamer onttrokken ons zicht op de maan, de fonkelende sterren en de verlaten straten – maar het onheilspellende voorgevoel en de herinnering aan het Kwaad, die konden we niet buitensluiten. Er waren dingen om ons heen en over welke ik geen duidelijke beschrijving kan geven – materiële en geestelijke zaken – een zware atmosfeer – een gevoel van verstikking – angst – en bovenal die verschrikkelijke toestand die nerveuze mensen ervaren wanneer hun zintuigen scherp en alert zijn, terwijl hun denkvermogen sluimert. Een dood gewicht drukte zwaar op ons. Het hing als een donkere wolk om onze ledematen, om het huismeubilair, om de bekers waaruit we dronken; en alles was neerslachtig en werd daardoor naar beneden getrokken – alles behalve de vlammen van de zeven lampen die ons feest verlichtten. Ze rezen op in hoge, slanke lichtlijnen en bleven zo bleek en roerloos branden; en in de spiegel die hun glans vormde op de ronde ebbenhouten tafel waaraan we zaten, zag ieder van ons de bleekheid van zijn eigen gezicht en de onrustige blik in de neergeslagen ogen van zijn metgezellen. Toch lachten en waren we vrolijk op onze eigen manier – die hysterisch was; en zongen we de liederen van Anacreon – die waanzin vertegenwoordigen; en dronken we diep – hoewel de paarse wijn ons aan bloed deed denken. Want er was nog een andere bewoner van onze kamer in de persoon van de jonge Zoilus. Dood, languit liggend lag hij, gehuld in een lijkwade; – het genie en de demon van de scène. Helaas! Hij deelde niet in onze vrolijkheid, behalve dat zijn door de pest vervormde gelaat en zijn ogen, waarin de Dood het vuur van de pest slechts half had gedoofd, eenzelfde belangstelling voor onze vrolijkheid leken te hebben als de doden wellicht hebben voor de vrolijkheid van hen die zullen sterven. Maar hoewel ik, Oinos, voelde dat de ogen van de overledene op mij gericht waren, dwong ik mezelf de bitterheid in hun blik niet te zien en staarde ik strak neer in de diepte van de ebbenhouten spiegel, terwijl ik met luide en welluidende stem de liederen van de zoon van Teios zong. Maar geleidelijk verstomden mijn liederen, en hun echo's, die ver weg rolden tussen de zwarte gordijnen van de kamer, werden zwakker en onherkenbaar, en zo vervaagden ze. En zie! Uit de donkere gordijnen, waar de klanken van het lied wegstierven, kwam een ​​donkere, ondefinieerbare schaduw tevoorschijn – een schaduw zoals de maan, laag aan de hemel, die zou kunnen vormen uit de vorm van een mens: maar het was noch de schaduw van een mens, noch van God, noch van iets vertrouwds. En na een tijdje te hebben gedrild tussen de gordijnen van de kamer, rustte ze uiteindelijk in het volle zicht op het oppervlak van de koperen deur. Maar de schaduw was vaag, vormloos en ondefinieerbaar, en was noch de schaduw van een mens, noch van God – noch van de God van Griekenland, noch van de God van Chaldea, noch van welke Egyptische God dan ook. En de schaduw rustte op de koperen deuropening, onder de boog van het entablement van de deur, en bewoog niet, noch sprak zij een woord, maar bleef daar staan ​​en bleef onbeweeglijk. En de deur waarop de schaduw rustte, bevond zich, als ik het me goed herinner, tegenover de voeten van de jonge Zoilus, die in een lijkwade gehuld was. Maar wij, de zeven die daar bijeen waren, zagen de schaduw tevoorschijn komen van tussen de gordijnen en durfden haar niet recht aan te kijken. We sloegen onze ogen neer en staarden onophoudelijk in de diepte van de ebbenhouten spiegel. Uiteindelijk vroeg ik, Oinos, met zachte stem aan de schaduw naar haar woonplaats en naam. De schaduw antwoordde: "Ik ben schaduw, en mijn woonplaats is vlakbij de Catacomben van Ptolemais, en vlakbij die duistere vlakten van Helusion die grenzen aan het smerige Charonische kanaal." Toen sprongen wij, de zeven, vol afschuw van onze stoelen en bleven staan, trillend, huiverend en verbijsterd, want de klanken in de stem van de schaduw waren niet die van één enkel wezen, maar van een menigte wezens, en, variërend in cadans van lettergreep tot lettergreep, klonken ze vaag in onze oren als de bekende en vertrouwde accenten van vele duizenden overleden vrienden.