เงา
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “เงา” โดย เอ็ดการ์ อัลลัน โพ
ใช่แล้ว! แม้ว่าฉันจะเดินผ่านหุบเขาแห่งความมืดมิดก็ตาม
— บทเพลงสดุดีของดาวิด
ท่านทั้งหลายที่อ่านอยู่ยังคงมีชีวิตอยู่ แต่ข้าพเจ้าผู้เขียนนั้นได้จากไปสู่ดินแดนแห่งเงามืดนานแล้ว เพราะแท้จริงแล้วสิ่งแปลกประหลาดจะเกิดขึ้น และความลับจะถูกเปิดเผย และหลายศตวรรษจะผ่านไป ก่อนที่อนุสรณ์สถานเหล่านี้จะปรากฏแก่สายตาของมนุษย์ และเมื่อได้เห็นแล้ว ก็จะมีบางคนที่ไม่เชื่อ บางคนที่สงสัย และยังมีอีกไม่กี่คนที่จะพบสิ่งน่าคิดไตร่ตรองมากมายในตัวอักษรที่สลักไว้ด้วยปากกาเหล็กนี้
ปีนั้นเป็นปีแห่งความหวาดกลัว และความรู้สึกที่รุนแรงยิ่งกว่าความหวาดกลัวใดๆ บนโลกนี้ เพราะปาฏิหาริย์และลางบอกเหตุมากมายได้เกิดขึ้น และปีกสีดำของโรคระบาดได้แผ่ขยายไปทั่วทุกหนแห่ง ทั้งทางทะเลและทางบก อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้ที่เชี่ยวชาญในเรื่องดวงดาว ย่อมรู้ดีว่าท้องฟ้ามีลางร้าย และสำหรับข้าพเจ้า โออินอส ชาวกรีก ก็เห็นได้ชัดว่าบัดนี้ได้มาถึงปีที่ 794 แล้ว เมื่อดาวพฤหัสบดีโคจรมาบรรจบกับวงแหวนสีแดงของดาวเสาร์อันน่าสะพรึงกลัว ในช่วงเข้าสู่ราศีเมษ จิตวิญญาณอันแปลกประหลาดของท้องฟ้า หากข้าพเจ้าเข้าใจไม่ผิด ได้ปรากฏให้เห็น ไม่เพียงแต่ในโลกทางกายภาพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงจิตวิญญาณ จินตนาการ และการใคร่ครวญของมนุษยชาติด้วย
ในยามค่ำคืน ณ ห้องโถงอันโอ่อ่าในเมืองที่มืดสลัวชื่อปโตเลไมส์ เรานั่งดื่มไวน์แดงจากหมู่เกาะไคอันกันเจ็ดคน ห้องของเราไม่มีทางเข้าอื่นใดนอกจากประตูทองเหลืองสูงตระหง่าน ประตูนั้นสร้างโดยช่างฝีมือชื่อโครินโนส และด้วยฝีมืออันประณีต จึงถูกปิดจากด้านใน ม่านสีดำในห้องที่มืดมิดก็เช่นกัน บดบังทัศนียภาพของดวงจันทร์ ดวงดาวที่ส่องประกาย และถนนที่ว่างเปล่า แต่ลางร้ายและความทรงจำเกี่ยวกับความชั่วร้ายนั้นไม่อาจบดบังได้ มีสิ่งต่างๆ รอบตัวเราซึ่งฉันไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน ทั้งสิ่งที่เป็นวัตถุและจิตวิญญาณ ความหนักอึ้งในบรรยากาศ ความรู้สึกหายใจไม่ออก ความวิตกกังวล และเหนือสิ่งอื่นใด สภาวะอันน่าสะพรึงกลัวที่ประสาทสัมผัสรู้สึกเมื่อประสาทสัมผัสตื่นตัวอย่างเฉียบคม แต่พลังแห่งความคิดกลับหลับใหล เหมือนกับมีน้ำหนักมหาศาลถ่วงเราอยู่ มันห้อยอยู่บนแขนขาของเรา—บนเฟอร์นิเจอร์ในบ้าน—บนถ้วยที่เราดื่ม และทุกสิ่งทุกอย่างก็หดหู่และถูกดึงลงไปด้วย—ทุกสิ่งทุกอย่างยกเว้นเพียงเปลวไฟของตะเกียงเจ็ดดวงที่ส่องสว่างงานเลี้ยงของเรา พวกมันส่องประกายขึ้นเป็นเส้นแสงสูงเรียว ส่องสว่างอยู่อย่างนั้นอย่างซีดเซียวและนิ่งงัน และในกระจกที่แสงเรืองรองของพวกมันก่อตัวขึ้นบนโต๊ะกลมไม้ดำที่เรานั่งอยู่ พวกเราแต่ละคนในที่นั้นมองเห็นความซีดเซียวบนใบหน้าของตนเอง และแววตาที่ไม่สงบในดวงตาที่ก้มลงของเพื่อนร่วมทาง ถึงกระนั้นเราก็หัวเราะและสนุกสนานในแบบของเรา—ซึ่งก็คือความบ้าคลั่ง และร้องเพลงของอนาเครอน—ซึ่งเป็นเพลงแห่งความบ้าคลั่ง และดื่มอย่างหนัก—แม้ว่าไวน์สีม่วงจะทำให้เรานึกถึงเลือดก็ตาม เพราะยังมีผู้อยู่ในห้องของเราอีกคนหนึ่งคือโซอิลัสหนุ่ม ตายแล้ว นอนเหยียดยาว ถูกห่อหุ้ม—อัจฉริยะและปีศาจแห่งฉากนี้ อนิจจา! เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในความสนุกสนานของเราเลย นอกจากใบหน้าของเขาที่บิดเบี้ยวด้วยโรคระบาด และดวงตาของเขาที่ความตายได้ดับไฟแห่งโรคระบาดไปเพียงครึ่งเดียว ดูเหมือนจะสนใจในความสนุกสนานของเรา เหมือนกับที่คนตายอาจสนใจในความสนุกสนานของผู้ที่กำลังจะตาย แต่ถึงแม้ว่าข้า โออินอส จะรู้สึกว่าดวงตาของผู้จากไปจ้องมองมาที่ข้า ข้าก็ยังบังคับตัวเองไม่ให้รับรู้ถึงความขมขื่นในแววตาของพวกเขา และจ้องมองลงไปในความลึกของกระจกสีดำอย่างแน่วแน่ พร้อมกับขับขานบทเพลงของบุตรชายแห่งเทอิออสด้วยเสียงดังและก้องกังวาน แต่บทเพลงของข้าก็ค่อยๆ หยุดลง และเสียงสะท้อนที่ดังไปไกลท่ามกลางผ้าม่านสีดำในห้องก็อ่อนลงและเลือนหายไปในที่สุด และดูเถิด! จากม่านสีดำสนิทที่เสียงเพลงจางหายไป เงามืดมิดไร้รูปร่างก็ปรากฏขึ้น เงาเช่นเดียวกับที่ดวงจันทร์เมื่อโคจรต่ำบนท้องฟ้าอาจสร้างขึ้นจากรูปร่างของมนุษย์ แต่เงานั้นไม่ใช่เงาของมนุษย์หรือของพระเจ้า หรือของสิ่งใดที่คุ้นเคย และหลังจากสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่งท่ามกลางม่านในห้อง ในที่สุดมันก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนบนพื้นผิวของประตูทองเหลือง แต่เงานั้นเลือนราง ไร้รูปร่าง และไม่ชัดเจน และไม่ใช่เงาของมนุษย์หรือของพระเจ้า ไม่ใช่ทั้งพระเจ้าแห่งกรีก พระเจ้าแห่งคาลเดีย หรือพระเจ้าของอียิปต์องค์ใด และเงานั้นก็หยุดนิ่งอยู่บนกรอบประตูทองเหลือง และใต้ส่วนโค้งของคานประตู มันไม่เคลื่อนไหวหรือพูดอะไร แต่หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น และประตูที่เงาหยุดนิ่งอยู่นั้น ถ้าจำไม่ผิด อยู่ตรงข้ามกับเท้าของโซอิลัสหนุ่มที่ถูกคลุมไว้ แต่พวกเราทั้งเจ็ดที่ชุมนุมกันอยู่ ณ ที่นั้น เมื่อได้เห็นเงาที่โผล่ออกมาจากม่าน ก็ไม่กล้าจ้องมองมันตรงๆ แต่ต่างพากันก้มหน้าลงจ้องมองลึกเข้าไปในกระจกสีดำสนิท และในที่สุด ข้าพเจ้า โออินอส จึงเอ่ยพระวจนะเบาๆ ถามเงาถึงที่อยู่และชื่อของมัน เงาตอบว่า “ข้าคือเงา และที่อยู่ของข้าอยู่ใกล้กับสุสานใต้ดินของปโตเลไมส์ และอยู่ใกล้กับที่ราบอันมืดมิดของเฮลูซิออน ซึ่งอยู่ติดกับคลองชาโรเนียนอันสกปรก” แล้วพวกเราทั้งเจ็ดก็สะดุ้งจากที่นั่งด้วยความหวาดกลัว ยืนตัวสั่นเทาด้วยความตกตะลึง เพราะน้ำเสียงของเงานั้นไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิตเพียงตนเดียว แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตมากมาย และจังหวะการพูดที่แตกต่างกันไปในแต่ละพยางค์ ดังแว่วเข้ามาในหูของเราด้วยสำเนียงที่คุ้นเคยและจำได้ดีของเพื่อนผู้ล่วงลับนับพันคน
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
