Reginald'ın Draması

Reginald, oldukça güzel kirpiklere sahip olup bunu gizlemenin faydasız olduğunu düşünen birinin yapmacık yorgunluğuyla gözlerini kapattı.

“Bir gün,” dedi, “gerçekten harika bir drama yazacağım. Kimse olay örgüsünü anlamayacak, ama herkes hayatına ve çevresine karşı belirsiz bir memnuniyetsizlik duygusuyla evlerine dönecek. Sonra yeni duvar kağıtları yapıştırıp unutacaklar.”

"Peki ya evinin her yerinde meşe ağacından yapılmış paneller olanlar?" dedi diğeri.

“Her zaman yeni merdiven halıları serebilirler,” diye devam etti Reginald, “ve zaten, seyircinin mutlu bir son yaşamasından ben sorumlu değilim. Oyun, insanın enerjisini yeterince zorlayacak. Bir piskoposa oyunun ahlaksız ve güzel olduğunu söyletirdim – daha önce hiçbir oyun yazarı bunu düşünmemişti ve herkes piskoposu kınamaya gelirdi ve sırf sinirden kalırlardı. Sonuçta, arabanız saat on ikiye kadar sipariş edilmemişken, ikinci perdenin ortasında belirgin bir şekilde ayrılmak büyük bir ahlaki cesaret gerektirir. Ve oyun, ıssız bir çölde bir şeyleri hırpalayan kurtlarla başlardı – elbette onları görmezdiniz; ama hırlamalarını ve hışırtılarını duyardınız ve sahne ışıklarının karşısında kurt kokusu yayacak şekilde ayarlardım. Programlarda çok güzel dururdu, 'Birinci perdede Kurtlar, Jamrach tarafından.' Ve ilk geceyi asla kaçırmayan yaşlı Leydi Whortleberry çığlık atardı. İlk kocasını kaybettiğinden beri hep gergindi. Kocası, bir ilçe kriket maçını izlerken aniden ölmüştü; yedi sayı atıldığında iki buçuk inç yağmur yağmıştı ve heyecandan öldüğü sanılıyordu. Her neyse, bu onu oldukça şok etmişti; biliyorsunuz, kaybettiği ilk kocasıydı ve şimdi akşam yemeğinden hemen sonra heyecan verici bir şey olursa her zaman çığlık atar. Ve seyirciler Whortleberry'nin çığlığını duyduktan sonra, gösteri resmen fırlatılırdı.”

“Peki ya olay örgüsü?”

Reginald, “Hikaye,” dedi, “insanın etrafında olup biten o küçük, sıradan trajedilerden biri olurdu. Aklımda Mudge-Jervis vakası var ki, gösterişsiz bir şekilde altında Enoch Arden'in yoğunluğunu taşıyor. Sadece on sekiz ay kadar evlenmişlerdi ve koşullar birbirlerini çok fazla görmelerini engellemişti. Onunla her zaman ülkenin farklı yerlerinde oynanması gereken dörtlü bir ilişki ya da benzeri bir şey vardı ve o da sanki bir spormuş gibi gecekondu mahallelerinde takılmaya çok ciddi bir şekilde girişmişti. Sanırım onun için öyleydi. Zavallı Sevgili Ruhlar Loncası'na üyeydi ve bir çamaşırcı kadını neredeyse ıslah etme rekorunu ellerinde tutuyorlar. Hiç kimse bir çamaşırcı kadını gerçekten ıslah edememiştir ve bu yüzden rekabet bu kadar yoğundur. Elli yaşındaki temizlikçi kadınları biraz çay ve kişisel çekicilikle kurtarabilirsiniz, ama çamaşırcılarda durum farklıdır; ücretler çok yüksektir. Bu özel çamaşırcı kadın, Bermondsey veya benzeri bir yer, gerçekten de umut vadeden bir girişimdi ve sonunda onu başarılı bir çalışmanın örneği olarak vitrine güvenle koyabileceklerini düşündüler. Bu yüzden onu Agatha Camelford'un evindeki bir salonda "Evde" sergilediler; ikramların arasına yanlışlıkla bazı likörlü çikolataların düşmesi tamamen şanssızlıktı - gerçekten de çok az çikolata içeren likörlü çikolatalardı. Ve elbette yaşlı ruh onları buldu ve tüm stoğu köşeye sıkıştırdı. Sonradan kısmen kendi ifadesiyle, çölde bir deniz salyangozu tezgahı bulmak gibiydi. Likörler etkisini göstermeye başlayınca, onlara Bermondsey'de bildikleri çiftlik hayvanlarının taklitlerini yapmaya başladı. Dans eden bir ayı ile başladı ve biliyorsunuz Agatha, Buckingham Sarayı'nda uygun gözetim altında olmadıkça dansı onaylamaz. Sonra piyanonun başına geçti ve onlara bir org maymunu taklidi yaptı; anladığım kadarıyla Maeterlinckvari bir yaklaşımdan ziyade gerçekçiliğe yönelmişti. Sonunda, Piyanoyu eline aldı ve kafesteki bir papağan olduğunu söyledi; doğaçlama bir performans için bence çok kusursuzdu; Avusturya Reichsrath'ının oturumlarına katılmış olan Barones Boobelstein dışında kimse böyle bir şey duymamıştı. Agatha, Buxton'da dinlenme tedavisini deniyor."

“Peki ya trajedi?”

“Ah, Mudge-Jervis çifti. Gayet mutlu bir şekilde geçiniyorlardı ve evlilik hayatları sürekli bir kartpostal alışverişi gibiydi; sonra bir gün, dörtlü grupların ve çamaşırcı kadınların kesiştiği tarafsız bir yerde bir araya geldiler ve Mali Mesele konusunda umutsuzca bölünmüş olduklarını keşfettiler. Ayrılmanın en iyisi olduğuna karar verdiler ve kadın, yılın dokuz ayı boyunca İran kediciklerinin velayetini alacak; kışın, kadın yurt dışındayken, kediler ona geri dönecek. İşte size hayattan doğrudan alınmış bir trajedi için malzeme—ve eser, İmparatorluk İçin Ödedikleri Bedel olarak adlandırılabilir. Ve elbette, kalıtsal eğilimin çevreye karşı mücadelesi ve benzeri şeyler üzerine çalışmalar yapmak gerekecektir. Kadının babası, küçük Alman saraylarından birine elçi olmuş olabilir; en dikkatli yetiştirilmesine rağmen, yoksulları ziyaret etme tutkusunu oradan almış olabilir. Guguk kuşu, yutkunma sırasında söylediği gibi, 'C'est le premier pa qui compte' (önceki hesap yapan ilk kişidir). "Koruyucu aile. Bence bu oldukça zekice."

“Peki ya kurtlar?”

“Ah, kurtlar arka planda sürekli var olan, asla tatmin edici bir şekilde açıklanamayacak, anlaşılması güç bir unsur olacaktı. Sonuçta, hayat dünyevi bir nedeni olmayan şeylerle dolu. Ve karakterler evlilik veya Savaş Bakanlığı hakkında söyleyecek parlak bir şey bulamadıkları her an, bir pencere açıp kurtların ulumalarını dinleyebilirlerdi. Ama bu çok nadir olurdu.”