Dramat Reginalda

Reginald zamknął oczy z wyrazem zmęczenia osoby o dość ładnych rzęsach, która uważa, że ​​ukrywanie tego faktu nie ma sensu.

„Pewnego dnia” – powiedział – „napiszę naprawdę świetny dramat. Nikt nie zrozumie jego sensu, ale wszyscy wrócą do domów z mglistym poczuciem niezadowolenia z życia i otoczenia. Potem położą nowe tapety i zapomną”.

„A co z tymi, które mają dębowe panele w całym domu?” zapytał Drugi.

„Zawsze mogą położyć nowe wykładziny na schodach” – ciągnął Reginald – „a tak czy inaczej, nie odpowiadam za szczęśliwe zakończenie dla publiczności. Sztuka byłaby wystarczającym obciążeniem dla czyjejś energii. Kazałbym biskupowi powiedzieć, że jest niemoralna i piękna – żaden dramaturg na to wcześniej nie wpadł, a wszyscy przyszliby potępić biskupa, a oni zostaliby z czystej nerwowości. W końcu, potrzeba wielkiej odwagi moralnej, żeby odejść w sposób tak wyraźny w środku drugiego aktu, kiedy powóz jest przygotowywany dopiero o dwunastej. A zaczęłoby się od wilków nękających coś na odludnym pustkowiu – oczywiście nie zobaczyłbyś ich; ale usłyszałbyś, jak warczą i chrzęszczą, a ja zadbałbym o to, żeby zasugerowano wilczy zapach przez rampę. Świetnie by to wyglądało w programie: „Wilki w pierwszym akcie, Jamrach”. A stara Lady Whortleberry, która nigdy nie opuszcza pierwszej nocy, krzyczała. Zawsze była zdenerwowana, odkąd straciła pierwszego męża. Zmarł dość nagle, oglądając mecz krykieta na poziomie hrabstwa; spadło sześć i pół cala deszczu, co dało siedem runów, i podobno to podniecenie go zabiło. W każdym razie, przeżyła prawdziwy szok; to był jej pierwszy mąż, którego straciła, wiesz, i teraz zawsze krzyczy, jeśli coś ekscytującego wydarzy się zbyt wcześnie po kolacji. A kiedy publiczność usłyszała krzyk Whortleberry, sprawa nabrała rozpędu.

„A fabuła?”

„Ta intryga” – powiedział Reginald – „byłaby jedną z tych małych codziennych tragedii, które widzimy dookoła. W mojej pamięci pojawia się sprawa Mudge-Jervisów, która w bezpretensjonalny sposób kryje w sobie intensywność Enocha Ardena. Byli małżeństwem zaledwie jakieś osiemnaście miesięcy, a okoliczności uniemożliwiły im częste widywanie się. Z nim zawsze była czwórka albo coś w tym stylu, co trzeba było odgrywać i odtwarzać w różnych częściach kraju, a ona zajęła się slumsami tak poważnie, jakby to był sport. Z nią, jak sądzę, tak było. Należała do Cechu Biednych Dusz i to oni dzierżą rekord w niemalże nawróceniu praczki. Nikt nigdy tak naprawdę nie nawrócił praczki i dlatego konkurencja jest tak zacięta. Można uratować sprzątaczki po pięćdziesiątce odrobiną herbaty i osobistym magnetyzmem, ale z praczkami jest inaczej; pensje są zbyt wysokie. Ta konkretna Praczka, która pochodziła z Bermondsey czy gdzieś w tym rodzaju, była w istocie dość obiecującym przedsięwzięciem i pomyśleli, że w końcu można ją bezpiecznie wystawić w oknie jako przykład udanej pracy. Kazali więc wystawić ją w salonie „W domu” u Agathy Camelford; to był czysty pech, że wśród napojów wyskokowych przez pomyłkę znalazły się czekoladki z likierem – a właściwie czekoladki z likierem, z bardzo małą ilością czekolady. I oczywiście stara dusza je znalazła i przyparła do muru cały zapas. To było jak znalezienie straganu z trąbkami na pustyni, jak później częściowo się wyraziła. Kiedy likiery zaczęły działać, zaczęła im dawać imitacje zwierząt gospodarskich, jakie znają z Bermondsey. Zaczęła od tańczącego niedźwiedzia, a wiadomo, że Agata nie pochwala tańca, chyba że w Pałacu Buckingham pod odpowiednim nadzorem. A potem weszła na fortepian i dała im małpę organową; rozumiem, że postawiła na realizm, a nie na maeterlincowskie ujęcie tematu. W końcu padła na fortepian i powiedziała, że ​​jest papugą w klatce. Jak na improwizowany występ, to chyba mówiła perfekcyjnie; nikt nie słyszał czegoś podobnego, poza baronową Boobelstein, która uczestniczyła w posiedzeniach austriackiego Reichsrathu. Agatha próbuje kuracji Rest-cure w Buxton.

„Ale tragedia?”

„Och, ci Mudge-Jervisowie. Cóż, układało im się całkiem dobrze, a ich życie małżeńskie było ciągłą wymianą pocztówek; aż pewnego dnia zostali rzuceni na neutralny grunt, gdzie czwórki i praczki nakładały się na siebie, i odkryli, że są beznadziejnie podzieleni w kwestii fiskalnej. Uznali, że najlepiej będzie się rozstać, a ona ma opiekować się perskimi kociętami przez dziewięć miesięcy w roku – wracają do niego na zimę, kiedy ona jest za granicą. Oto materiał na tragedię zaczerpniętą wprost z życia – a utwór mógłby nosić tytuł „Cena, jaką zapłacili za imperium”. I oczywiście trzeba by popracować nad badaniami nad walką dziedzicznej skłonności z ekologią i tym podobnymi sprawami. Ojciec kobiety mógł być posłem na którymś z mniejszych dworów niemieckich; to właśnie stamtąd wzięłaby się jej pasja do odwiedzania biednych, pomimo najstaranniejszego wychowania. C'est le premier pa qui compte, jak powiedziała kukułka, połykając swoją „Rodzica zastępcza. Uważam, że to całkiem sprytne”.

„A wilki?”

„Och, wilki byłyby czymś w rodzaju nieuchwytnego nurtu w tle, którego nigdy nie dałoby się w pełni wyjaśnić. W końcu życie roi się od rzeczy, które nie mają ziemskiego uzasadnienia. A ilekroć bohaterowie nie mieliby nic błyskotliwego do powiedzenia o małżeństwie czy Ministerstwie Wojny, mogliby otworzyć okno i posłuchać wycia wilków. Ale to zdarzałoby się bardzo rzadko”.