ละครของเรจินัลด์

เรจินัลด์หลับตาลงด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนอย่างมีชั้นเชิงราวกับคนที่มีขนตาค่อนข้างสวย และคิดว่าการปกปิดความจริงข้อนี้เป็นเรื่องไร้ประโยชน์

เขาพูดว่า “สักวันหนึ่งผมจะเขียนบทละครที่ยอดเยี่ยมมากเรื่องหนึ่ง ไม่มีใครเข้าใจสาระสำคัญของมันหรอก แต่ทุกคนจะกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจกับชีวิตและสภาพแวดล้อมของตนเอง จากนั้นพวกเขาก็จะติดวอลเปเปอร์ใหม่และลืมมันไป”

“แล้วบ้านที่มีแผ่นไม้โอ๊คบุผนังทั้งหลังล่ะ?” อีกคนกล่าว

“พวกเขาสามารถปูพรมบันไดใหม่ได้เสมอ” เรจินัลด์กล่าวต่อ “และถึงอย่างไร ผมก็ไม่ได้มีหน้าที่รับผิดชอบว่าผู้ชมจะได้ตอนจบที่มีความสุข ละครเรื่องนี้จะใช้พลังงานมากพออยู่แล้ว ผมควรหาบาทหลวงมาบอกว่ามันทั้งผิดศีลธรรมและงดงาม—ไม่มีนักเขียนบทละครคนไหนเคยคิดแบบนี้มาก่อน และทุกคนก็จะมาประณามบาทหลวง และพวกเขาจะอยู่ต่อเพราะความประหม่าล้วนๆ ท้ายที่สุดแล้ว การจะเดินออกไปอย่างเด่นชัดกลางฉากที่สอง ในขณะที่รถม้ายังไม่มารับจนถึงเที่ยงนั้น ต้องใช้ความกล้าหาญทางศีลธรรมอย่างมาก และมันจะเริ่มต้นด้วยหมาป่ากำลังข่วนอะไรบางอย่างอยู่บนที่รกร้างว่างเปล่า—แน่นอนว่าคุณจะไม่เห็นพวกมัน แต่คุณจะได้ยินเสียงคำรามและเสียงข่วนของพวกมัน และผมจะจัดให้มีกลิ่นหมาป่าลอยออกมาจากเวที มันจะดูดีมากในโปรแกรม ‘หมาป่าในองก์แรก โดย จามราช’” และคุณหญิงวอร์เทิลเบอร์รีผู้เฒ่า ซึ่งไม่เคยพลาดงานเปิดตัวรอบปฐมทัศน์เลยสักครั้ง ก็จะกรีดร้องออกมา เธอมักจะประหม่าเสมอนับตั้งแต่สูญเสียสามีคนแรกไป เขาเสียชีวิตอย่างกะทันหันขณะกำลังดูการแข่งขันคริกเก็ตระดับมณฑล ฝนตกหนักถึงสองนิ้วครึ่ง แต่ผลการแข่งขันออกมาแค่เจ็ดแต้ม และคาดว่าความตื่นเต้นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเสียชีวิต อย่างไรก็ตาม มันทำให้เธอตกใจมาก เพราะเป็นสามีคนแรกที่เธอสูญเสียไป คุณก็รู้ และตอนนี้เธอมักจะกรีดร้องเสมอหากมีอะไรตื่นเต้นเกิดขึ้นหลังจากรับประทานอาหารเย็นไม่นาน และหลังจากที่ผู้ชมได้ยินเสียงกรีดร้องของวอร์เทิลเบอร์รีแล้ว การแสดงก็จะเริ่มต้นขึ้นอย่างยิ่งใหญ่”

“แล้วเนื้อเรื่องล่ะ?”

“พล็อตเรื่อง,” เรจินัลด์กล่าว “จะเป็นโศกนาฏกรรมเล็กๆ ในชีวิตประจำวันที่เราเห็นเกิดขึ้นรอบตัวเรา ในจินตนาการของผมคือกรณีของครอบครัวมัดจ์-เจอร์วิส ซึ่งในแง่ที่ไม่โอ้อวดนั้นแฝงไปด้วยความเข้มข้นแบบอีโนค อาร์เดน พวกเขาแต่งงานกันได้เพียงประมาณสิบแปดเดือนเท่านั้น และสถานการณ์ต่างๆ ทำให้พวกเขาไม่ค่อยได้เจอกันมากนัก กับเขาจะมีกิจกรรมกลุ่มสี่คนหรืออะไรทำนองนั้นที่ต้องเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหลายๆ ที่ทั่วประเทศ และเธอก็จริงจังกับการหาคู่แบบสุดโต่งราวกับเป็นกีฬา สำหรับเธอแล้ว ผมว่ามันก็เป็นอย่างนั้นแหละ เธอเป็นสมาชิกของสมาคมคนยากไร้ และพวกเขาครองสถิติเกือบจะเปลี่ยนคนซักผ้าได้สำเร็จ ไม่มีใครเคยเปลี่ยนคนซักผ้าได้สำเร็จจริงๆ และนั่นคือเหตุผลที่การแข่งขันดุเดือดมาก คุณสามารถช่วยแม่บ้านได้ด้วยชาเล็กน้อยและเสน่ห์ส่วนตัว แต่กับคนซักผ้ามันต่างออกไป ค่าจ้างสูงเกินไป คนซักผ้าคนนี้มาจาก การไปแสดงที่เบอร์มอนด์ซีย์หรือที่ไหนสักแห่งนั้น ถือเป็นการลงทุนที่ค่อนข้างมีความหวัง และในที่สุดพวกเขาก็คิดว่าน่าจะวางเธอไว้ในตู้โชว์ผลงานที่ประสบความสำเร็จได้ ดังนั้นพวกเขาจึงให้เธอไปแสดงในห้องรับแขกที่บ้านของอากาธา แคมเมลฟอร์ด แต่โชคร้ายที่ช็อกโกแลตเหล้าบางส่วนหลุดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจท่ามกลางของว่าง—เป็นช็อกโกแลตเหล้าจริงๆ มีช็อกโกแลตน้อยมาก และแน่นอนว่าหญิงชราคนนั้นก็เจอเข้า และกวาดซื้อไปหมดทั้งกล่อง มันเหมือนกับการเจอแผงขายหอยทากในทะเลทรายอย่างที่เธอเคยพูดไว้ในภายหลัง เมื่อเหล้าเริ่มออกฤทธิ์ เธอก็เริ่มเลียนแบบสัตว์ในฟาร์มอย่างที่พวกเขารู้จักกันในเบอร์มอนด์ซีย์ เธอเริ่มด้วยหมีเต้นรำ และคุณก็รู้ว่าอากาธาไม่เห็นด้วยกับการเต้นรำ ยกเว้นที่พระราชวังบัคกิงแฮมภายใต้การดูแลที่เหมาะสม จากนั้นเธอก็ขึ้นไปบนเปียโนและแสดงเป็นลิงเล่นออร์แกน ฉันเข้าใจว่าเธอเน้นความสมจริงมากกว่าการนำเสนอแบบมาเตอร์ลินค์ สุดท้ายเธอก็... เธอเล่นเปียโนและบอกว่าตัวเองเป็นนกแก้วในกรง และสำหรับการแสดงแบบฉับพลันนั้น ฉันเชื่อว่าเธอเล่นได้สมบูรณ์แบบมาก ไม่มีใครเคยได้ยินอะไรแบบนี้มาก่อน ยกเว้นบารอนเนสบูเบลสไตน์ผู้ซึ่งเคยเข้าร่วมการประชุมของไรช์สราธแห่งออสเตรีย อากาธากำลังลองรักษาด้วยการพักผ่อนที่บัคซ์ตัน”

“แต่โศกนาฏกรรมล่ะ?”

“โอ้ ครอบครัวมัดจ์-เจอร์วิส พวกเขาสองคนใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดี ชีวิตแต่งงานเหมือนส่งโปสการ์ดหากันไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งวันหนึ่ง พวกเขาได้มาเจอกันโดยบังเอิญในสถานที่ที่เป็นกลางซึ่งมักมีคนมาสังสรรค์กันเป็นกลุ่มสี่คนหรือคนซักผ้าอยู่รวมกัน และพบว่าพวกเขาแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันอย่างสิ้นหวังในเรื่องงบประมาณ พวกเขาจึงคิดว่าแยกทางกันดีที่สุด และเธอจะได้ดูแลลูกแมวเปอร์เซียเป็นเวลาเก้าเดือนต่อปี ส่วนในฤดูหนาวเมื่อเธอไปต่างประเทศ ลูกแมวจะกลับไปอยู่กับเขา นี่แหละคือวัตถุดิบสำหรับโศกนาฏกรรมที่ดึงมาจากชีวิตจริง และอาจจะตั้งชื่อว่า “ราคาที่พวกเขาจ่ายเพื่อจักรวรรดิ” แน่นอนว่าต้องมีการศึกษาเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างพันธุกรรมกับสิ่งแวดล้อมและเรื่องอื่นๆ ด้วย พ่อของหญิงสาวอาจเป็นทูตประจำราชสำนักเยอรมันเล็กๆ บางแห่ง นั่นแหละคือที่มาของความปรารถนาที่จะไปเยี่ยมเยียนคนยากจนของเธอ แม้ว่าจะได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีที่สุดก็ตาม ดังที่นกกาเหว่ากล่าวไว้ว่า “นั่นคือพ่อคนแรกที่คำนวณ” ตอนที่มันกลืนกินพ่อแม่บุญธรรมของมันเข้าไป ผมคิดว่านั่นเป็นวิธีที่ฉลาดมาก”

“แล้วหมาป่าล่ะ?”

“โอ้ หมาป่าเหล่านั้นคงเป็นเหมือนกระแสลึกลับที่คอยอยู่เบื้องหลัง ซึ่งจะไม่มีวันได้รับการอธิบายอย่างน่าพอใจ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตก็เต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่เหตุผลทางโลกมากมาย และเมื่อใดก็ตามที่ตัวละครคิดอะไรไม่ออกที่จะพูดเกี่ยวกับเรื่องการแต่งงานหรือกระทรวงกลาโหม พวกเขาก็จะเปิดหน้าต่างและฟังเสียงหอนของหมาป่า แต่เหตุการณ์แบบนั้นคงเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก”