Reginalds drama

Reginald sloot zijn ogen met de gekunstelde vermoeidheid van iemand die van nature mooie wimpers heeft en het nutteloos vindt om dat te verbergen.

'Op een dag,' zei hij, 'zal ik een werkelijk geweldig drama schrijven. Niemand zal de strekking ervan begrijpen, maar iedereen zal met een vaag gevoel van ontevredenheid over hun leven en omgeving naar huis terugkeren. Dan zullen ze nieuw behang ophangen en het vergeten.'

'Maar hoe zit het met degenen die overal in huis eikenhouten lambrisering hebben?' vroeg de Ander.

'Ze kunnen altijd nieuwe trapbekleding leggen,' vervolgde Reginald, 'en ik ben er sowieso niet verantwoordelijk voor dat het publiek een happy end heeft. Het stuk zou al genoeg energie kosten. Ik zou een bisschop laten zeggen dat het immoreel en prachtig is – geen enkele toneelschrijver heeft daar ooit aan gedacht, en iedereen zou de bisschop komen veroordelen, en ze zouden blijven zitten uit pure zenuwen. Het vergt immers een flinke dosis morele moed om midden in de tweede akte op een opvallende manier te vertrekken, terwijl je koets pas om twaalf uur wordt besteld. En het zou beginnen met wolven die iets aan het opeten zijn op een verlaten vlakte – je zou ze natuurlijk niet zien, maar je zou ze horen grommen en scharrelen, en ik zou ervoor zorgen dat er een wolvengeur over de toneeltoren wordt gesuggereerd. Het zou er zo goed uitzien op de programmaboekjes: 'Wolven in de eerste akte, van Jamrach.' En de oude Lady Whortleberry, die nooit een première mist, zou gillen. Ze is altijd al nerveus geweest sinds ze haar eerste man verloor. Hij stierf vrij plotseling tijdens het kijken naar een cricketwedstrijd; er was zo'n 6,5 centimeter regen gevallen voor zeven runs, en men vermoedde dat de opwinding hem fataal was geworden. Hoe dan ook, het was een flinke schok voor haar; het was immers haar eerste man die ze had verloren, en sindsdien gilt ze altijd als er iets spannends gebeurt vlak na het diner. En nadat het publiek de gil van Whortleberry had gehoord, zou de voorstelling officieel van start gaan.

“En het verhaal?”

'Het verhaal,' zei Reginald, 'zou een van die kleine, alledaagse tragedies zijn die je overal om je heen ziet gebeuren. Ik zie bijvoorbeeld de zaak van de Mudge-Jervises voor me, die op een onpretentieuze manier een zekere Enoch Arden-achtige intensiteit heeft. Ze waren pas een maand of achttien getrouwd en de omstandigheden hadden ervoor gezorgd dat ze elkaar niet veel zagen. Met hem was er altijd wel een of ander viertal dat steeds opnieuw gespeeld moest worden in verschillende delen van het land, en zij stortte zich net zo serieus op het sloppenwijken alsof het een sport was. Voor haar was het dat, denk ik. Ze was lid van het Gilde van de Arme Zielen, en zij hebben het record voor het bijna hervormen van een wasvrouw. Niemand heeft ooit echt een wasvrouw hervormd, en daarom is de concurrentie zo groot. Je kunt schoonmaaksters van in de vijftig nog wel redden met een beetje thee en persoonlijke aantrekkingskracht, maar met wasvrouwen is het anders; de lonen zijn te hoog. Deze specifieke wasvrouw, die uit Bermondsey kwam.' Of een dergelijke plek, was eigenlijk een nogal hoopvolle onderneming, en ze dachten eindelijk dat ze veilig in de etalage geplaatst kon worden als een voorbeeld van succesvol werk. Dus lieten ze haar paraderen in een salon 'Thuis' bij Agatha Camelford; het was pure pech dat er per ongeluk wat likeurchocolade tussen de hapjes terecht was gekomen – echt likeurchocolade, met heel weinig chocolade. En natuurlijk ontdekte de oude ziel ze en nam de hele voorraad in beslag. Het was alsof ze een kraam met wulken in de woestijn vond, zoals ze het later zelf gedeeltelijk omschreef. Toen de likeuren begonnen in te werken, begon ze imitaties van boerderijdieren te maken zoals ze die in Bermondsey kennen. Ze begon met een dansende beer, en je weet dat Agatha dansen niet goedkeurt, behalve in Buckingham Palace onder de juiste begeleiding. En toen klom ze op de piano en maakte een orgel-aap; ik heb begrepen dat ze meer voor realisme ging dan voor een Maeterlinckiaanse benadering van het onderwerp. Ten slotte viel ze in de piano en zei dat ze een papegaai was in een kooi, en voor een geïmproviseerd optreden was ze volgens mij zeer woordelijk; niemand had ooit zoiets gehoord, behalve barones Boobelstein, die zittingen van de Oostenrijkse Rijksraad heeft bijgewoond. Agatha probeert de rustkuur in Buxton.”

“Maar de tragedie?”

“Oh, de Mudge-Jervises. Nou, ze konden het prima met elkaar vinden, en hun huwelijksleven was één doorlopende uitwisseling van ansichtkaarten; en toen werden ze op een dag samengebracht op een neutraal terrein waar viertallen en wasvrouwen elkaar tegenkwamen, en ontdekten ze dat ze hopeloos van mening verschilden over de begrotingskwestie. Ze hebben besloten te scheiden, en zij krijgt negen maanden per jaar de voogdij over de Perzische kittens – ze gaan in de winter terug naar hem, wanneer zij in het buitenland is. Daar heb je het materiaal voor een tragedie rechtstreeks uit het leven gegrepen – en het stuk zou 'De prijs die ze betaalden voor het imperium' kunnen heten. En natuurlijk zou je studies moeten verwerken van de strijd tussen erfelijke aanleg en omgeving en al dat soort dingen. De vader van de vrouw zou een gezant aan een van de kleinere Duitse hoven kunnen zijn geweest; daar zou haar passie voor het bezoeken van de armen vandaan komen, ondanks haar zeer zorgvuldige opvoeding. C'est le premier pa qui compte, zoals de koekoek zei toen hij zijn pleegouder opslokte. Dat, Ik vind het best slim bedacht."

“En de wolven?”

“Oh, de wolven zouden een soort ongrijpbare onderstroom op de achtergrond vormen die nooit bevredigend verklaard zou worden. Het leven zit immers vol met dingen die geen enkele aardse reden hebben. En wanneer de personages niets briljants te zeggen hadden over het huwelijk of het Ministerie van Oorlog, konden ze een raam openzetten en luisteren naar het gehuil van de wolven. Maar dat zou maar zelden voorkomen.”