Reginald'ın Koro Şöleni

Reginald, en sevgili dostuna şöyle yazmıştı: "Asla öncü olma. En şişman aslanı ilk Hristiyanlar elde eder."

Reginald, kendi tarzında bir öncüydü.

Ailesinin geri kalanında Titian'ınkine benzer saçlar ya da mizah anlayışı yoktu ve masa süsü olarak çuha çiçeği kullanıyorlardı.

Dolayısıyla, kahvaltıya geç gelen, tost yiyen ve evren hakkında saygısızca şeyler söyleyen Reginald'ı asla anlamadılar. Aile yulaf lapası yedi ve hava tahminine bile inandı.

Bu nedenle, papazın kızı Reginald'ı ıslah etmeyi üstlendiğinde aile rahatlamıştı. Adı Amabel'di; bu, papazın tek lüksüydü. Amabel güzel ve zeki olarak kabul ediliyordu; hiç tenis oynamamıştı ve Maeterlinck'in Arıların Hayatı adlı eserini okuduğu söyleniyordu. Küçük bir köyde tenisten uzak durup Maeterlinck okuyorsanız, zorunlu olarak entelektüelsiniz demektir. Ayrıca, orada kalan Amerikalılardan iyi bir Fransız aksanı öğrenmek için iki kez Fécamp'a gitmişti; sonuç olarak, dünyayla ilgili konularda faydalı sayılabilecek bir bilgi birikimine sahipti.

Dolayısıyla Amabel ailenin yoldan çıkmış üyesini ıslah etmeyi üstlendiğinde aile içinde tebrikler yükseldi.

Amabel, hiçbir şeyden habersiz öğrencisini papaz evinin bahçesinde çaya davet ederek operasyonlara başladı; Sicilya'da işlerin farklı olduğunu bildiği için, doğal çevrenin sağlıklı etkisine inanıyordu.

Ve tıpkı yeniden doğmamış gençlere tövbe vaaz eden her kadın gibi, o da boş bir hayatın günahı üzerinde durdu; bu günah, insanların gece boyunca yeni bir çilek çıkıp çıkmadığını görmek için erkenden kalktığı kırsal kesimde her zaman çok daha skandal gibi görünür.

Reginald, tarladaki zambakları hatırlayarak, "Sadece öylece durup güzel görünüyorlardı ve rekabete meydan okuyorlardı" dedi.

"Ama bu bizim izlememiz gereken bir örnek değil," diye nefes nefese söyledi Amabel.

“Maalesef buna gücümüz yetmez. Zambakların sanatsal sadeliğine rakip olmaya çalışırken ne kadar çok zahmet çektiğimi bilemezsiniz.”

"Görünüşünüze gerçekten de yakışıksız derecede düşkünsünüz. İyi bir yaşam, güzel bir görünümden sonsuz derecede daha iyidir."

“İkisinin birbiriyle bağdaşmadığı konusunda benimle aynı fikirde olduğunuzu düşünüyorum. Ben her zaman güzelliğin sadece günah kadar derin olduğunu söylerim.”

Amabel, mücadelenin her zaman güçlü iradelilerin olmadığını anlamaya başladı. Cinsiyetinin kadim gücüyle, cephe saldırısını terk etti ve kilise işlerindeki yardımsız çabalarına, zihinsel yalnızlığına, cesaret kırıklıklarına odaklandı; ve doğru zamanda çilek ve krema üretti. Reginald bundan açıkça etkilendi ve hocası ona, yerel koroyu oluşturan kırsal kesimdeki çocukların yıllık gezisine nezaret ederek zorlu hayata başlamasını önerdiğinde, gözleri bir mühtedinin tehlikeli coşkusuyla parladı.

Reginald, Amabel söz konusu olduğunda, zorlu hayata tek başına girişti. En erdemli kadınlar bile nemli çimlere karşı bağışık değildir ve Amabel soğuk algınlığı nedeniyle yatağında yatıyordu. Reginald buna bir izin dedi; hayatının hayali bir koro gezisi düzenlemekti. Stratejik bir anlayışla, çekingen, kafaları uyuşmuş öğrencilerini en yakın orman deresine götürdü ve yıkanmalarına izin verdi; sonra da onların attıkları giysilerin üzerine oturdu ve yakın gelecekleri hakkında konuştu; bu gelecek, ona göre, köyde bir Bacchus alayı olacaktı. Önceden düşünülmüş bir şekilde, bu vesileyle teneke düdükler temin edilmişti, ancak komşu bir meyve bahçesinden bir erkek keçi getirilmesi parlak bir sonradan fikir olmuştu. Reginald, aslında panter derisinden bir kıyafet olması gerektiğini açıkladı; ancak, mendilleri lekeli olanların bunları giymelerine izin verildi ve onlar da bunu minnetle yaptılar. Reginald, elindeki kısıtlı zaman içinde titreyen acemilerine Bacchus'u onurlandıran bir ilahi öğretmenin imkansızlığını fark etti ve bu yüzden onları daha tanıdık, ancak daha az uygun bir alkol karşıtı ilahiyle başlattı. Sonuçta, dedi, önemli olan işin ruhudur. Tiyatro yazarlarının ilk gecelerdeki görgü kurallarına uyarak, alay büyük bir çekingenlikle ve keçiyle birlikte kasvetli bir şekilde köye doğru ilerlerken, o da sessizce arka planda kaldı. Şarkılar ana caddeye ulaşmadan çok önce sustu, ancak flütlerin acı dolu iniltisi köylüleri kapılarına kadar getirdi. Reginald, buna benzer bir şeyi resimlerde gördüğünü söyledi; köylüler ise hayatlarında böyle bir şey görmediklerini ve bunu açıkça dile getirdiler.

Reginald'ın ailesi onu asla affetmedi. Mizah anlayışları yoktu.