Reginalds koortraktatie

'Wees nooit een pionier,' schreef Reginald aan zijn meest geliefde vriend. 'Het is de vroegchristen die de dikste leeuw krijgt.'

Reginald was op zijn eigen manier een pionier.

De rest van zijn familie had geen haardos die ook maar in de buurt kwam van die van Titian, noch gevoel voor humor, en ze gebruikten sleutelbloemen als tafeldecoratie.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze Reginald nooit begrepen. Hij kwam altijd laat aan voor het ontbijt, knabbelde aan geroosterd brood en zei respectloze dingen over het universum. Het gezin at pap en geloofde in alles, zelfs in de weersvoorspelling.

Het gezin was dan ook opgelucht toen de dochter van de dominee de hervorming van Reginald op zich nam. Haar naam was Amabel; het was de enige extravagantie van de dominee. Amabel werd beschouwd als een schoonheid en intellectueel begaafd; ze speelde nooit tennis en stond erom bekend dat ze Maeterlincks Leven van de Bij had gelezen. Als je tennis niet speelt en Maeterlinck leest in een klein dorpje, ben je noodzakelijkerwijs intellectueel. Bovendien was ze twee keer in Fécamp geweest om een ​​goed Frans accent op te pikken van de Amerikanen die daar verbleven; daardoor had ze een kennis van de wereld die nuttig kon zijn in de omgang met een wereldling.

Vandaar de felicitaties in de familie toen Amabel de hervorming van het eigenzinnige familielid op zich nam.

Amabel begon haar activiteiten door haar nietsvermoedende leerling uit te nodigen voor een kopje thee in de tuin van de pastorie; ze geloofde in de heilzame invloed van de natuurlijke omgeving, aangezien ze nog nooit in Sicilië was geweest, waar de dingen anders zijn.

En zoals elke vrouw die ooit tot bekering heeft gepredikt aan onbekeerde jongeren, benadrukte ze de zonde van een leeg leven, wat op het platteland altijd zoveel schandaliger lijkt, waar mensen vroeg opstaan ​​om te kijken of er 's nachts een nieuwe aardbei is gegroeid.

Reginald herinnerde zich de lelies van het veld, "die er gewoon stonden en er prachtig uitzagen, en de concurrentie trotseerden."

'Maar dat is geen voorbeeld dat wij moeten volgen,' riep Amabel verbijsterd uit.

“Helaas kunnen we ons dat niet veroorloven. Je hebt geen idee hoeveel moeite het me kost om de lelies te evenaren in hun artistieke eenvoud.”

“Je bent echt schandalig ijdel over je uiterlijk. Een goed leven is oneindig veel beter dan een mooi uiterlijk.”

“Je bent het met me eens dat die twee onverenigbaar zijn. Ik zeg altijd: schoonheid gaat maar tot in de kern schuil.”

Amabel begon te beseffen dat de strijd niet altijd gewonnen wordt door de meest standvastige. Met de oeroude vindingrijkheid van haar geslacht liet ze de frontale aanval varen en legde ze de nadruk op haar eenzame arbeid in de parochie, haar innerlijke eenzaamheid, haar ontmoedigingen – en op het juiste moment toverde ze aardbeien met slagroom tevoorschijn. Reginald was duidelijk geraakt door dat laatste, en toen zijn lerares voorstelde dat hij het zware leven zou beginnen door haar te helpen bij het begeleiden van het jaarlijkse uitje van de landelijke kinderen die het plaatselijke koor vormden, fonkelden zijn ogen met het gevaarlijke enthousiasme van een bekeerling.

Reginald stortte zich, wat Amabel betreft, alleen op het zware leven. Zelfs de meest deugdzame vrouwen zijn niet immuun voor nat gras, en Amabel bleef met een verkoudheid in bed liggen. Reginald noemde het een uitzondering; het was zijn levensdroom geweest om een ​​kooruitje te regisseren. Met strategisch inzicht leidde hij zijn verlegen, eigenwijze pupillen naar de dichtstbijzijnde beek in het bos en liet hen baden; vervolgens ging hij op hun afgedragen kleren zitten en sprak hij over hun nabije toekomst, die, zo bepaalde hij, een bacchanalische optocht door het dorp zou omvatten. Vooruitdenkend had hij voor de gelegenheid een voorraad tinnen fluitjes gezorgd, maar de komst van een bok uit een naburige boomgaard was een briljante ingeving achteraf. Eigenlijk, legde Reginald uit, had er een tuig van pantervellen moeten zijn; nu mochten degenen die gestippelde zakdoeken hadden die dragen, wat ze dankbaar deden. Reginald besefte dat het in de beschikbare tijd onmogelijk was om zijn rillende nieuwelingen een lied ter ere van Bacchus te leren, dus begon hij met een bekender, zij het minder gepast, matigheidslied. Het gaat immers om de geest, zei hij. Volgens de etiquette van toneelschrijvers op premières bleef hij discreet op de achtergrond terwijl de processie, met grote terughoudendheid en de geit, zich somber een weg baande naar het dorp. Het gezang was al lang voor de hoofdstraat verstomd, maar het treurige gehuil van de doedelzakken dreef de bewoners naar hun deuren. Reginald zei dat hij zoiets wel eens op schilderijen had gezien; de dorpelingen hadden zoiets nog nooit meegemaakt en merkten dat ook openlijk op.

Reginalds familie heeft het hem nooit vergeven. Ze hadden geen gevoel voor humor.