งานเลี้ยงสำหรับคณะนักร้องประสานเสียงของเรจินัลด์

เรจินัลด์เขียนถึงเพื่อนรักที่สุดของเขาว่า “อย่าเป็นผู้บุกเบิกเด็ดขาด เพราะคริสเตียนยุคแรกต่างหากที่จะได้สิงโตที่อ้วนที่สุด”

เรจินัลด์เป็นผู้บุกเบิกในแบบของเขาเอง

ไม่มีใครในครอบครัวของเขามีผมสวยเหมือนทิเชียน หรือมีอารมณ์ขันเลยสักคน และพวกเขายังใช้ดอกพริมโรสเป็นของตกแต่งโต๊ะอีกด้วย

จึงไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาไม่เคยเข้าใจเรจินัลด์เลย เพราะเขาลงมาทานอาหารเช้าสาย กินแค่ขนมปังปิ้ง และพูดจาไม่สุภาพเกี่ยวกับจักรวาล ส่วนครอบครัวนั้นกินโจ๊ก และเชื่อในทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งพยากรณ์อากาศ

ดังนั้นครอบครัวจึงโล่งใจเมื่อลูกสาวของบาทหลวงรับหน้าที่อบรมสั่งสอนเรจินัลด์ ชื่อของเธอคืออะมาเบล ซึ่งเป็นความฟุ่มเฟือยเพียงอย่างเดียวของบาทหลวง อะมาเบลได้รับการยกย่องว่าเป็นคนสวยและมีไหวพริบ เธอไม่เคยเล่นเทนนิส และมีชื่อเสียงว่าเคยอ่านหนังสือเรื่อง "ชีวิตของผึ้ง" ของมาเตอร์ลินค์ หากคุณงดเว้นจากการเล่นเทนนิสและอ่านหนังสือของมาเตอร์ลินค์ในหมู่บ้านเล็กๆ ในชนบท คุณก็ย่อมเป็นคนมีปัญญาอย่างแน่นอน นอกจากนี้เธอยังเคยไปเฟคัมป์สองครั้งเพื่อเรียนสำเนียงฝรั่งเศสที่ดีจากชาวอเมริกันที่พักอยู่ที่นั่น ด้วยเหตุนี้เธอจึงมีความรู้เกี่ยวกับโลกซึ่งอาจถือได้ว่ามีประโยชน์ในการติดต่อกับคนจากโลกภายนอก

ดังนั้นจึงเกิดความยินดีในครอบครัวเมื่ออมาเบลได้ริเริ่มการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของสมาชิกที่หลงผิดไป

อมาเบลเริ่มต้นปฏิบัติการโดยการเชิญศิษย์ผู้ไม่รู้เรื่องอะไรเลยไปดื่มชาในสวนของบ้านพักบาทหลวง เธอเชื่อในอิทธิพลที่ดีต่อสุขภาพของสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ เนื่องจากเธอไม่เคยไปซิซิลีมาก่อน ซึ่งที่นั่นมีสิ่งต่างๆ ที่แตกต่างออกไป

และเช่นเดียวกับผู้หญิงทุกคนที่เคยเทศนาเรื่องการกลับใจแก่เยาวชนที่ยังไม่กลับใจ เธอเน้นย้ำถึงบาปของการใช้ชีวิตที่ว่างเปล่า ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเรื่องอื้อฉาวมากยิ่งขึ้นในชนบท ที่ซึ่งผู้คนตื่นแต่เช้าเพื่อดูว่ามีสตรอว์เบอร์รีลูกใหม่เกิดขึ้นในช่วงกลางคืนหรือไม่

เรจินัลด์นึกถึงดอกลิลลี่ในทุ่งนา “ซึ่งตั้งอยู่อย่างสง่างามและดูสวยงามเหนือใคร”

“แต่นั่นไม่ใช่ตัวอย่างที่เราควรทำตาม” อมาเบลอุทานด้วยความตกใจ

“น่าเสียดายที่เราไม่มีงบประมาณมากพอ คุณไม่รู้หรอกว่าฉันต้องลำบากแค่ไหนในการพยายามทำให้ดอกไม้เหล่านี้สวยงามและเรียบง่ายอย่างมีศิลปะเหมือนกับดอกลิลลี่”

“คุณหลงตัวเองเรื่องรูปลักษณ์มากเกินไปจริงๆ ชีวิตที่ดีนั้นดีกว่าหน้าตาดีอย่างไม่มีที่สิ้นสุด”

“คุณเห็นด้วยกับฉันใช่ไหมว่าสองสิ่งนี้เข้ากันไม่ได้ ฉันพูดเสมอว่าความงามนั้นซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความบาป”

อมาเบลเริ่มตระหนักว่าการต่อสู้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับผู้ที่มีจิตใจเข้มแข็งเสมอไป ด้วยไหวพริบอันเป็นคุณสมบัติเฉพาะตัวของเธอ เธอจึงละทิ้งการโจมตีโดยตรง และหันมาเน้นการทำงานในโบสถ์เพียงลำพัง ความเหงาทางจิตใจ ความท้อแท้ของเธอ และในจังหวะที่เหมาะสม เธอก็ทำสตรอว์เบอร์รีกับครีมออกมาได้ เรจินัลด์ได้รับผลกระทบจากสิ่งหลังอย่างเห็นได้ชัด และเมื่ออาจารย์ของเขาแนะนำว่าเขาอาจเริ่มต้นชีวิตที่ยากลำบากด้วยการช่วยเธอดูแลการออกไปเที่ยวประจำปีของเด็กทารกในชนบทที่ประกอบเป็นคณะนักร้องประสานเสียงในท้องถิ่น ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยความกระตือรือร้นอย่างอันตรายของคนที่เพิ่งเปลี่ยนศาสนา

เรจินัลด์เริ่มต้นชีวิตที่ยากลำบากเพียงลำพัง เท่าที่อามาเบลรู้ แม้แต่หญิงที่บริสุทธิ์ที่สุดก็ไม่อาจต้านทานหญ้าชื้นได้ และอามาเบลก็ป่วยเป็นหวัดนอนอยู่บนเตียง เรจินัลด์เรียกมันว่าเป็นการอนุญาตพิเศษ เพราะความฝันในชีวิตของเขาคือการได้จัดการแสดงของคณะนักร้องประสานเสียง ด้วยวิสัยทัศน์ที่เฉียบแหลม เขาพาลูกศิษย์ที่ขี้อายและหัวทึบไปที่ลำธารในป่าที่ใกล้ที่สุดและปล่อยให้พวกเขาอาบน้ำ จากนั้นเขาก็นั่งลงบนเสื้อผ้าที่พวกเขาทิ้งไว้และพูดคุยเกี่ยวกับอนาคตอันใกล้ของพวกเขา ซึ่งเขากำหนดไว้ว่าจะเป็นขบวนแห่ฉลองอย่างสนุกสนานผ่านหมู่บ้าน การเตรียมการล่วงหน้าได้เตรียมนกหวีดดีบุกไว้แล้ว แต่การนำแพะตัวผู้จากสวนผลไม้ใกล้เคียงมานั้นเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมในภายหลัง เรจินัลด์อธิบายว่า จริงๆ แล้วควรจะมีชุดที่ทำจากหนังเสือดำ แต่ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ผู้ที่พกผ้าเช็ดหน้าลายจุดก็ได้รับอนุญาตให้สวมใส่ ซึ่งพวกเขาก็สวมใส่ด้วยความขอบคุณ เรจินัลด์ตระหนักดีว่าในเวลาที่มีอยู่นั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะสอนบทสวดสรรเสริญเทพบัคคัสให้แก่เหล่าผู้ฝึกหัดที่หนาวสั่นของเขา ดังนั้นเขาจึงเริ่มต้นด้วยบทเพลงสวดเกี่ยวกับการงดดื่มสุราที่คุ้นเคยมากกว่า แม้จะไม่เหมาะสมเท่าก็ตาม เขาบอกว่าท้ายที่สุดแล้ว สิ่งสำคัญคือเจตนารมณ์ของเรื่องต่างหาก ตามธรรมเนียมของนักเขียนบทละครในคืนเปิดการแสดง เขาจึงยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ ในขณะที่ขบวนแห่ซึ่งเต็มไปด้วยความเขินอายอย่างยิ่งและมีแพะเป็นพาหนะ ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปยังหมู่บ้านอย่างเศร้าสร้อย เสียงเพลงเงียบลงไปนานแล้วก่อนที่จะถึงถนนสายหลัก แต่เสียงคร่ำครวญอันน่าเวทนาของปี่ก็ดึงดูดให้ชาวบ้านออกมาที่ประตูบ้าน เรจินัลด์กล่าวว่าเขาเคยเห็นอะไรแบบนี้ในภาพวาด แต่ชาวบ้านไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต และต่างก็พูดเช่นนั้นอย่างเปิดเผย

ครอบครัวของเรจินัลด์ไม่เคยให้อภัยเขา พวกเขาไม่มีอารมณ์ขันเลย