Poczęstunek chóru Reginalda

„Nigdy” – napisał Reginald do swojego najdroższego przyjaciela – „nie bądź pionierem. To wczesnochrześcijańskie pokolenie ma najtłustszego lwa”.

Reginald był na swój sposób pionierem.

Nikt z jego rodziny nie miał fryzury rodem z Tycjana ani poczucia humoru, a jako dekorację stołu używali pierwiosnków.

Wynika z tego, że nigdy nie rozumieli Reginalda, który późno schodził na śniadanie, podjadał tosty i wygłaszał obraźliwe rzeczy o wszechświecie. Rodzina jadła owsiankę i wierzyła we wszystko, nawet w prognozę pogody.

Rodzina odetchnęła z ulgą, gdy córka wikarego podjęła się reformacji Reginalda. Miała na imię Amabel; była to jedyna ekstrawagancja wikarego. Amabel uchodziła za piękność i osobę obdarzoną intelektem; nigdy nie grała w tenisa i podobno przeczytała „Życie pszczół” Maeterlincka. Jeśli powstrzymujesz się od gry w tenisa i czytasz Maeterlincka w małej wiosce, jesteś z konieczności intelektualistą. Poza tym dwukrotnie była w Fécamp, aby nauczyć się dobrego francuskiego akcentu od mieszkających tam Amerykanów; w związku z tym posiadała wiedzę o świecie, która mogła być przydatna w kontaktach ze światowcem.

Stąd gratulacje w rodzinie, gdy Amabel podjęła się naprawy swojego grzesznego członka.

Amabel rozpoczęła działalność, prosząc swoją niczego niepodejrzewającą uczennicę o wspólne picie herbaty w ogrodzie plebanii. Wierzyła w zdrowy wpływ naturalnego otoczenia, nigdy nie będąc na Sycylii, gdzie wszystko wygląda inaczej.

I jak każda kobieta, która kiedykolwiek głosiła pokutę zatwardziałej młodzieży, rozwodziła się nad grzechem pustego życia, co zawsze wydaje się o wiele bardziej skandaliczne na wsi, gdzie ludzie wstają wcześnie rano, aby sprawdzić, czy w nocy nie pojawiła się nowa truskawka.

Reginald wspominał lilie polne, „które po prostu stały i pięknie wyglądały, nie poddając się konkurencji”.

„Ale to nie jest przykład, który możemy naśladować” – wykrztusiła Amabel.

„Niestety, nie możemy sobie na to pozwolić. Nie wiesz, ile wysiłku wkładam w to, żeby dorównać liliom w ich artystycznej prostocie”.

„Jesteś naprawdę nieprzyzwoicie próżny, jeśli chodzi o swój wygląd. Dobre życie jest nieskończenie lepsze od ładnego wyglądu.”

„Zgadzasz się ze mną, że te dwie rzeczy są nie do pogodzenia. Zawsze powtarzam, że piękno jest tylko głęboko zakorzenione w grzechu”.

Amabel zaczęła zdawać sobie sprawę, że walka nie zawsze toczy się po stronie silnych psychicznie. Dzięki nieśmiertelnej sile swojej płci, porzuciła frontalny atak i skupiła się na samodzielnych pracach parafialnych, na swojej samotności psychicznej, na swoich zniechęceniach – i w odpowiednim momencie wyczarowała truskawki z bitą śmietaną. Reginald był najwyraźniej pod wpływem tego ostatniego, a kiedy jego preceptorka zasugerowała, że ​​mógłby rozpocząć wyczerpujące życie, pomagając jej w nadzorowaniu corocznej wycieczki sielankowych niemowląt, które tworzyły miejscowy chór, w jego oczach zabłysnął niebezpieczny entuzjazm konwertyty.

Reginald rozpoczął wyczerpujące życie samotnie, przynajmniej jeśli chodzi o Amabel. Nawet najbardziej cnotliwe kobiety nie są odporne na wilgotną trawę, a Amabel, przeziębiona, leżała w łóżku. Reginald nazwał to dyspensą; marzeniem jego życia było zorganizowanie wycieczki chóru. Z strategiczną intuicją poprowadził swoje nieśmiałe, chytre podopieczne do najbliższego leśnego strumienia i pozwolił im się wykąpać; następnie usiadł na ich zrzuconych ubraniach i rozprawiał o ich najbliższej przyszłości, która, jak zarządził, miała objąć procesję bachanalii przez wieś. Przemyślana decyzja zapewniła na tę okazję zapas blaszanych gwizdków, ale wprowadzenie kozła z sąsiedniego sadu było genialnym dodatkiem. Jak należy, wyjaśnił Reginald, powinien być strój ze skór pantery; tym, którzy dostrzegli chusteczki, pozwolono je nosić, co uczynili z wdzięcznością. Reginald zdawał sobie sprawę z niemożności nauczenia drżących nowicjuszy, w czasie, jakim dysponował, pieśni ku czci Bachusa, więc zaczął od bardziej znanego, choć mniej stosownego, hymnu o umiarze. W końcu, jak powiedział, liczy się duch rzeczy. Zgodnie z etykietą autorów dramatycznych podczas premier, dyskretnie pozostał w tle, podczas gdy procesja, z niezwykłą nieśmiałością i kozą, ponuro podążała w kierunku wioski. Śpiew ucichł na długo przed dotarciem do głównej ulicy, ale żałosne zawodzenie piszczałek przyciągnęło mieszkańców do ich domów. Reginald powiedział, że widział coś podobnego na obrazach; mieszkańcy wioski nie widzieli niczego podobnego w swoim życiu i otwarcie to zauważyli.

Rodzina Reginalda nigdy mu tego nie wybaczyła. Nie mieli poczucia humoru.