Reginald'ın Endişeleri

Reginald, "Benim de endişelenen bir teyzem var," dedi. "Aslında tam bir teyze değil, amatör bir teyze ve endişeler de gerçek anlamda endişe sayılmaz. Sosyal hayatta başarılı ve kayda değer bir aile trajedisi yaşamamış, bu yüzden benim de dahil olduğum, ortaya çıkan her türlü süslü üzüntüyü üstleniyor. Bu yönüyle, sıkıntı görmüş ve o zamandan beri gözlerini kapatmış, tatlı, şikayet etmeyen kadınların tam zıttı, ya da ne derseniz deyin. Elbette, insan onları bu yüzden seviyor, ama itiraf etmeliyim ki beni rahatsız ediyorlar; kafası kesildikten çok sonra bile yapmacık bir neşeyle çırpınan bir ördeği hatırlatıyorlar. Ördeklerin huzuru olmaz." Teyzemin kendine yakışan bir saç rengi var, diğer hizmetçilerle sürekli kavga eden bir aşçısı var ki bu her zaman umut verici bir işarettir, ve yılın yaklaşık on bir ayı boyunca vicdanı yok, sadece Paskalya öncesi oruç döneminde ortaya çıkıp kocasının halkını kızdırıyor ki bunlar, tabiri caizse meleklerden bile daha aşağıdalar: tüm bu doğal avantajlarla—kendisi bronz ten renginin de doğal bir avantaj olduğunu söylüyor ve bu avantaj konusunda iki farklı görüş olamaz—elbette ki, tıpkı ruhsatı olmayan restoranlar gibi, dertlerini dışarıdan sipariş etmek zorunda kalıyor. Sistemin avantajı şu ki, mutsuzluklarınızı diğer işlerinize sığdırabiliyorsunuz, oysa gerçek endişeler yemek zamanlarında, giyinirken veya diğer ciddi anlarda ortaya çıkma eğilimindedir. Bir zamanlar aylarca, yıllarca yavru yetiştirmeye çalışan bir kanarya tanıyordum ve herkes bunu masum bir heves olarak görüyordu, tıpkı Delagoa Körfezi'nin satışı gibi; bu satış gerçekleşirse basın kuruluşları için yıllık bir kayıp olurdu; ve bir gün kuş gerçekten de yavrularını dünyaya getirdi, hem de aile dualarının ortasında. Ortasında diyorum ama aynı zamanda sonuydu da: Yeni doğmuş kanaryaların neyle beslenmeyi beklediğini merak ederken günlük ekmeğe şükretmeye devam edemezsiniz.

Şu anda Romanya'daki Yahudilere yönelik muamele konusunda Balkanvari bir düşünce yapısına sahip. Şahsen, Yahudilerin takdire şayan niteliklere sahip olduğunu düşünüyorum; yoksullarına ve bizim zenginlerimize karşı çok nazikler. Romanya'da gelirin ötesinde yaşamanın maliyetinin o kadar yüksek olmadığını söyleyebilirim. Burada sorun şu ki, etrafa saçacak parası olan birçok insan, parayı nereye harcayacakları konusunda çok belirsiz fikirlere sahip gibi görünüyor. Örneğin, ani felaketlerin kurbanlarına yardım etmek için kurulan fon... Ani felaket nedir ki? Marion Mulciber var, briç oynayabileceğini düşündüğü gibi bisikletle yokuş aşağı inebileceğini de düşünürdü; o olayda hastaneye gitti, şimdi bir rahibeler topluluğuna katıldı - her şeyini kaybetti, biliyorsunuz, ve geri kalanını Cennete verdi. Yine de buna ani bir felaket diyemezsiniz; bu, zavallı sevgili Marion doğduğunda oldu. Doktorlar o zamanlar iki haftadan fazla yaşayamayacağını söylediler ve o zamandan beri hayatta kalıp kalamayacağını görmek için çabalıyor. Kadınlar çok inatçıdır.

Ve sonra da Eğitim Meselesi var—bu konuda endişelenecek bir şey göremiyorum. Bana göre eğitim, aşırı derecede abartılmış bir şey. En azından okulda kimse bunu çok ciddiye almazdı, her şey dikkatimizi çekmek için yapılırdı. Bilmeye değer her şeyi insan kendi kendine öğrenir ve gerisi er ya da geç kendini gösterir. Büyüklerimizin nispeten az şey bilmesinin nedeni, biz doğmadan önce eğitim yoluyla edindikleri çok şeyi unutmak zorunda kalmalarıdır. Elbette ben doğa bilimine inanıyorum; Lady Beauwhistle'a da dediğim gibi, abartılı yapaylık konusunda bir ders almak istiyorsanız, kalabalık bir salona giren bir İran kedisinin yapmacık kayıtsızlığını izleyin ve sonra gidip iki hafta boyunca bunu uygulayın. Beauwhistle'lar soylu bir ailede doğmadılar, biliyorsunuz, ama taksitli sistemle oraya doğru ilerliyorlar—bir kısmı peşin, geri kalanı da canınız istediğinde. İyi kalpliler ve doğum günlerini asla unutmazlar. Onun ne olduğunu unuttum, Şehir'de bir şeydi, vatanseverliğin kaynağı orasıydı; ve o—ah, neyse, elbiseleri Paris'te dikiliyor ama onları güçlü bir İngiliz aksanıyla giyiyor. Ne kadar da kamu yararına çalışan bir kadın. Sanırım çok katı bir şekilde yetiştirilmiş olmalı, yanlış şeyi doğru yapmaya o kadar hevesli ki. Gerçi günümüzde bunun pek bir önemi yok, ona da söylediğim gibi: Her yerde kabul gören, son derece erdemli insanlar tanıyorum.