Reginald over zorgen

Ik heb (zei Reginald) een tante die zich zorgen maakt. Eigenlijk is ze geen tante in de traditionele zin – een soort amateur-tante, en het zijn niet echt zorgen. Ze is sociaal succesvol en heeft geen noemenswaardige huiselijke tragedies, dus ze neemt alle decoratieve zorgen die er zijn in zich op, inclusief die van mij. In dat opzicht is ze de tegenpool, of hoe je het ook wilt noemen, van die lieve, klagenloze vrouwen die je kent, die ellende hebben meegemaakt en sindsdien oogkleppen dragen. Natuurlijk houd je van ze juist daarom, maar ik moet bekennen dat ze me een ongemakkelijk gevoel geven; ze doen me denken aan een eend die geforceerd vrolijk rondfladdert, lang nadat zijn kop is afgehakt. Eenden kennen geen rust. Mijn tante heeft een haarkleur die haar goed staat, een kok die ruzie maakt met de andere bedienden – wat altijd een hoopvol teken is – en een geweten dat zo'n elf maanden per jaar afwezig is en alleen tijdens de vastentijd opduikt om de familie van haar man te irriteren, die, om het zo maar te zeggen, aanzienlijk lager staan ​​dan de engelen. Met al deze natuurlijke voordelen – ze zegt dat haar specifieke bronskleurige teint een natuurlijk voordeel is, en daarover kan niemand twijfelen – moet ze natuurlijk haar ellende elders onderbrengen, zoals in die restaurants zonder vergunning. Het systeem heeft dit voordeel: je kunt je ongelukjes inpassen in je andere bezigheden, terwijl echte zorgen de neiging hebben om tijdens de maaltijden, bij het aankleden of op andere plechtige momenten op te duiken. Ik kende ooit een kanarie die al maanden en jaren probeerde een gezinnetje groot te brengen, en iedereen beschouwde het als een onschuldige bevlieging, net als de verkoop van Delagoabaai, wat een jaarlijks verlies voor de persbureaus zou betekenen als het ooit zou gebeuren; en op een dag lukte het de vogel echt, midden in het gebed van de familie. Ik zeg middenin, maar het was ook het einde: je kunt niet dankbaar blijven voor je dagelijkse brood als je je afvraagt ​​waar die pasgeboren kanaries in vredesnaam op rekenen.

Momenteel verkeert ze in een typische Balkan-stemming wat betreft de behandeling van de Joden in Roemenië. Persoonlijk vind ik dat Joden bewonderenswaardige kwaliteiten bezitten; ze zijn zo vriendelijk voor hun armen – en voor onze rijken. Ik durf te beweren dat de kosten van levensonderhoud in Roemenië, boven je inkomen, niet zo hoog zijn. Het probleem hier is dat zoveel mensen die geld te veel hebben, zulke vage ideeën lijken te hebben waar ze het aan moeten besteden. Dat fonds bijvoorbeeld, om de slachtoffers van plotselinge rampen te helpen – wat is een plotselinge ramp? Neem Marion Mulciber, die denkt dat ze kan bridgen, net zoals ze denkt dat ze een heuvel af kan fietsen; de ene keer belandde ze in het ziekenhuis, nu is ze naar een zusterschap gegaan – ze verloor alles wat ze had, weet je, en gaf de rest aan de hemel. Toch kun je het geen plotselinge ramp noemen; dat gebeurde toen de arme lieve Marion werd geboren. De dokters zeiden toen dat ze niet langer dan twee weken zou leven, en sindsdien probeert ze het nog steeds. Vrouwen hebben zulke sterke meningen.

En dan is er nog de onderwijskwestie – niet dat ik me daar zorgen over hoef te maken. Naar mijn mening is onderwijs een absurd overschatte zaak. Tenminste, op school nam je het nooit echt serieus, waar alles in het werk werd gesteld om het prominent onder je aandacht te brengen. Alles wat de moeite waard is om te weten, leer je jezelf praktisch aan, en de rest dringt zich vroeg of laat op. De reden dat onze ouderen zo relatief weinig weten, is omdat ze zoveel moeten afleren wat ze via onderwijs hebben verworven voordat wij geboren werden. Natuurlijk ben ik een voorstander van natuurstudie; zoals ik tegen Lady Beauwhistle zei: als je een lesje wilt in gekunstelde schijnheiligheid, kijk dan eens naar de gekunstelde onverschilligheid van een Perzische kat die een drukke salon binnenkomt, en oefen het dan zelf eens twee weken. De Beauwhistles zijn niet in het purper geboren, weet je, maar ze komen er wel, stap voor stap – zoveel eerst, en de rest wanneer je er zin in hebt. Ze hebben een goed hart en ze vergeten nooit verjaardagen. Ik ben vergeten wat hij was, iets in de stad, waar dat patriottisme vandaan komt; en zij—ach ja, haar jurken zijn in Parijs gemaakt, maar ze draagt ​​ze met een sterk Engels accent. Zo maatschappelijk betrokken van haar. Ik denk dat ze heel streng is opgevoed, ze is zo wanhopig om het verkeerde op de juiste manier te doen. Niet dat het er tegenwoordig echt toe doet, zoals ik haar al zei: ik ken een paar volkomen deugdzame mensen die overal met open armen worden ontvangen.