เรจินัลด์กับความกังวล

เรจินัลด์กล่าวว่า “ผมมีป้าคนหนึ่งที่ชอบกังวล เธอไม่ใช่ป้าจริงๆ หรอก เป็นป้าแบบสมัครเล่นมากกว่า และป้าแบบนั้นก็ไม่ได้น่ากังวลอะไรมากมาย เธอประสบความสำเร็จในสังคม และไม่มีโศกนาฏกรรมในครอบครัวที่น่าพูดถึง ดังนั้นเธอจึงรับเอาความเศร้าโศกเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นมาเป็นเรื่องส่วนตัว รวมถึงตัวผมด้วย ในแง่นั้น เธอจึงเป็นเหมือนขั้วตรงข้าม หรือจะเรียกว่าอะไรก็แล้วแต่ กับบรรดาผู้หญิงแสนดีที่ไม่เคยบ่นอะไรเลย ที่เคยเจอเรื่องลำบากมาแล้วก็ปิดตาไม่มองมาตลอด แน่นอน เราก็รักพวกเธอเพราะอย่างนั้น แต่ผมต้องสารภาพว่าพวกเธอทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจ พวกเธอทำให้ผมนึกถึงเป็ดที่ยังคงกระพือปีกด้วยความร่าเริงฝืนๆ ทั้งๆ ที่หัวถูกตัดไปแล้ว เป็ดไม่มีความสงบสุขหรอก” ตอนนี้ ป้าของฉันมีสีผมที่เข้ากับเธอดี มีแม่ครัวที่ทะเลาะกับคนรับใช้คนอื่นๆ ซึ่งเป็นสัญญาณที่ดีเสมอ และมีจิตสำนึกที่หายไปประมาณสิบเอ็ดเดือนต่อปี และจะปรากฏตัวเฉพาะช่วงเทศกาลมหาพรตเพื่อสร้างความรำคาญให้กับคนของสามีเธอ ซึ่งเรียกได้ว่าต่ำกว่าเทวดาเสียอีก: ด้วยข้อดีตามธรรมชาติเหล่านี้—เธอว่าสีผิวบรอนซ์ของเธอเป็นข้อดีตามธรรมชาติ และไม่มีใครโต้แย้งได้ถึงข้อดีนั้น—แน่นอนว่าเธอต้องส่งคนไปหาความทุกข์ของเธอ เหมือนกับร้านอาหารที่ไม่มีใบอนุญาต ระบบนี้มีข้อดีตรงที่ว่าคุณสามารถจัดสรรความทุกข์ของคุณให้เข้ากับภาระผูกพันอื่นๆ ได้ ในขณะที่ความกังวลที่แท้จริงมักจะมาถึงในเวลาอาหาร เวลาแต่งตัว หรือช่วงเวลาสำคัญอื่นๆ ฉันเคยรู้จักนกคานารีตัวหนึ่งที่พยายามฟักไข่เป็นเดือนเป็นปีๆ และทุกคนก็มองว่ามันเป็นความหลงใหลที่ไร้ความผิด เหมือนกับการขายอ่าวเดลาโกอา ซึ่งหากเกิดขึ้นจริงก็คงเป็นความสูญเสียประจำปีของสำนักข่าวต่างๆ และวันหนึ่งนกตัวนั้นก็ทำสำเร็จจริงๆ ในระหว่างการสวดมนต์ของครอบครัว ฉันบอกว่ากลาง แต่จริงๆ แล้วมันก็เป็นจุดจบด้วย คุณไม่สามารถรู้สึกขอบคุณสำหรับอาหารประจำวันได้ ในเมื่อคุณกำลังสงสัยว่านกคานารีที่เพิ่งเกิดใหม่เหล่านั้นต้องการกินอะไรกันแน่

ตอนนี้เธอค่อนข้างมีทัศนคติแบบชาวบอลข่านเกี่ยวกับการปฏิบัติต่อชาวยิวในโรมาเนีย ส่วนตัวแล้ว ฉันคิดว่าชาวยิวมีคุณสมบัติที่น่ายกย่อง พวกเขาใจดีกับคนจนของพวกเขา—และกับคนรวยของเราด้วย ฉันกล้าพูดได้ว่าในโรมาเนีย ค่าครองชีพที่เกินรายได้ไม่สูงนัก ที่นี่ปัญหาคือคนจำนวนมากที่มีเงินเหลือเฟือดูเหมือนจะไม่รู้ว่าจะใช้เงินไปกับอะไรดี ยกตัวอย่างเช่น กองทุนเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติฉับพลัน—ภัยพิบัติฉับพลันคืออะไร? มีมาริออน มุลซิเบอร์ ที่คิดว่าตัวเองเล่นบริดจ์ได้ เหมือนกับที่เธอคิดว่าตัวเองขี่จักรยานลงเนินได้ ในครั้งนั้นเธอต้องไปโรงพยาบาล ตอนนี้เธอเข้าร่วมคณะซิสเตอร์—สูญเสียทุกอย่างที่เธอมี และมอบส่วนที่เหลือให้แก่สวรรค์ ถึงกระนั้น คุณก็เรียกมันว่าภัยพิบัติฉับพลันไม่ได้ เพราะนั่นเกิดขึ้นตอนที่มาริออนผู้น่าสงสารเกิด ตอนนั้นแพทย์บอกว่าเธอคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสองสัปดาห์ แต่เธอก็พยายามมาตลอดเพื่อดูว่าเธอจะอยู่รอดได้หรือไม่ ผู้หญิงนี่ช่างมีความคิดเห็นเป็นของตัวเองจริงๆ

แล้วก็ยังมีเรื่องการศึกษาอีก—ไม่ใช่ว่าผมมองว่าจะมีอะไรน่าเป็นห่วงในเรื่องนั้นหรอกนะ ในความคิดของผม การศึกษาเป็นเรื่องที่ถูกยกย่องเกินจริงอย่างน่าขัน อย่างน้อยก็ในสมัยเรียนที่โรงเรียน ที่ทุกอย่างถูกออกแบบมาเพื่อเน้นย้ำเรื่องการศึกษาเป็นหลัก อะไรก็ตามที่คุ้มค่าแก่การเรียนรู้ เราก็เรียนรู้ด้วยตัวเอง และส่วนที่เหลือก็จะค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาเองไม่ช้าก็เร็ว เหตุผลที่คนรุ่นก่อนๆ รู้เรื่องต่างๆ น้อยกว่าเรามากก็เพราะพวกเขาต้องลืมสิ่งที่ได้เรียนรู้มาก่อนที่เราจะเกิดเสียก่อน แน่นอน ผมเชื่อในการศึกษาธรรมชาติ อย่างที่ผมบอกกับเลดี้โบวิสเซิลไปแล้วว่า ถ้าคุณอยากเรียนรู้เรื่องความประดิษฐ์ประดอยที่ซับซ้อน ลองสังเกตความเฉยเมยอย่างจงใจของแมวเปอร์เซียที่เดินเข้าไปในห้องโถงที่แออัด แล้วไปฝึกฝนแบบนั้นสักสองสัปดาห์ดูสิ ครอบครัวโบวิสเซิลไม่ได้เกิดมาในตระกูลเพอร์เพิลหรอกนะ แต่พวกเขากำลังค่อยๆ เข้าไปทีละน้อย—จ่ายไปเท่านี้ก่อน แล้วค่อยจ่ายส่วนที่เหลือเมื่อรู้สึกอยากจ่าย พวกเขามีจิตใจดี และไม่เคยลืมวันเกิดเลย ฉันจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร คงเป็นอะไรสักอย่างในเมืองใหญ่ ที่เป็นที่มาของความรักชาติ และเธอน่ะเหรอ—อ้อ ชุดของเธอตัดเย็บในปารีส แต่เธอกลับสวมใส่ด้วยสำเนียงอังกฤษที่ชัดเจนมาก ช่างเป็นคนมีจิตสำนึกต่อสาธารณะเสียจริง ฉันคิดว่าเธอคงได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างเข้มงวดมาก เพราะเธอกระตือรือร้นที่จะทำสิ่งที่ผิดให้ถูกต้องเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าเรื่องนั้นสำคัญอะไรในปัจจุบันหรอกนะ อย่างที่ฉันบอกเธอไปแล้ว ฉันรู้จักคนดีมีคุณธรรมหลายคนที่ได้รับการต้อนรับอย่างดีทุกที่