Reginald o zmartwieniach

Mam (powiedział Reginald) ciotkę, która się martwi. Nie jest prawdziwą ciotką – raczej amatorką, a te nie są prawdziwymi zmartwieniami. Odnosi sukcesy towarzyskie i nie ma żadnych domowych tragedii wartych wzmianki, więc przejmuje wszelkie dekoracyjne smutki, jakie się pojawiają, łącznie ze mną. W ten sposób jest antytezą, czy jakkolwiek to nazwać, tych słodkich, nieskarżących się kobiet, które zna się z doświadczenia, a które widziały kłopoty i od tamtej pory noszą klapki na oczach. Oczywiście, po prostu się je za to kocha, ale muszę przyznać, że czuję się w nich nieswojo; przypominają mi kaczkę, która trzepocze skrzydłami z wymuszoną wesołością długo po tym, jak odcięto jej głowę. Kaczki nie mają spokoju. Otóż ​​moja ciotka ma kolor włosów, który jej pasuje, i kucharkę, która kłóci się z innymi służącymi, co zawsze jest dobrym znakiem, i sumienie, które jest nieobecne przez jakieś jedenaście miesięcy w roku i pojawia się tylko na Wielki Post, by drażnić ludzi męża, którzy są znacznie niżej od aniołów, że tak powiem: przy wszystkich tych naturalnych zaletach – mówi, że jej szczególny odcień brązu jest naturalną zaletą i nie ma dwóch zdań co do tej korzyści – oczywiście musi dać znać o swoich troskach, jak te restauracje, które nie mają licencji. System ma tę zaletę, że można pogodzić swoje smutki z innymi obowiązkami, podczas gdy prawdziwe zmartwienia mają sposób, by nadejść w porze posiłków, kiedy się ubierasz i w innych uroczystych momentach. Znałem kiedyś kanarka, który miesiącami i latami usiłował wysiedzieć rodzinę, i wszyscy uważali to za niewinne zauroczenie, jak sprzedaż Zatoki Delagoa, która, gdyby do niej doszło, oznaczałaby coroczne straty dla agencji prasowych; i pewnego dnia ptakowi się to udało, w trakcie rodzinnych modlitw. Mówię w środku, ale to był też koniec: nie można bez końca dziękować za chleb powszedni, zastanawiając się, czym do licha będą karmione te nowe kanarki.

Obecnie jest raczej w bałkańskim stanie umysłu, jeśli chodzi o traktowanie Żydów w Rumunii. Osobiście uważam, że Żydzi mają godne szacunku cechy; są tak dobrzy dla swoich biednych – i dla naszych bogatych. Śmiem twierdzić, że w Rumunii koszt życia ponad stan nie jest tak wysoki. Tutaj problem polega na tym, że tak wielu ludzi, którzy mają pieniądze do roztrwonienia, wydaje się mieć mgliste pojęcie, gdzie je wydać. Na przykład ten fundusz na pomoc ofiarom nagłych katastrof – czym jest nagły kataklizm? Jest Marion Mulciber, która myślałaby, że potrafi grać w brydża, tak jak myślałaby, że potrafi zjechać z górki na rowerze; wtedy trafiła do szpitala, teraz dołączyła do zakonu sióstr – straciła wszystko, co miała, wiesz, a resztę oddała Niebu. Mimo to nie można nazwać tego nagłym nieszczęściem; to wydarzyło się, gdy urodziła się biedna, droga Marion. Lekarze powiedzieli wtedy, że nie przeżyje dłużej niż dwa tygodnie i od tamtej pory próbuje sprawdzić, czy da radę. Kobiety mają swoje własne zdanie.

No i jest jeszcze kwestia edukacji – nie żebym widział w tym jakiś powód do obaw. Moim zdaniem edukacja to absurdalnie przereklamowana sprawa. Przynajmniej w szkole nigdy nie traktowano jej zbyt poważnie, gdzie robiono wszystko, by zwrócić na nią uwagę. Wszystkiego, co warte jest wiedzy, uczy się praktycznie sam, a reszta prędzej czy później sama się narzuca. Powodem, dla którego starsi wiedzą tak niewiele, jest to, że muszą oduczyć się tak wiele z tego, co nabyli w drodze edukacji, zanim się urodziliśmy. Oczywiście jestem zwolennikiem studiowania natury; jak powiedziałem Lady Beauwhistle, jeśli chcesz lekcji wyszukanej sztuczności, po prostu obserwuj wystudiowaną obojętność perskiego kota wchodzącego do zatłoczonego salonu, a potem idź i ćwicz to przez dwa tygodnie. Beauwhistle'owie nie urodzili się w Purpurze, wiesz, ale dochodzą do tego dzięki systemowi ratalnemu – tyle za darmo, a reszta, kiedy masz na to ochotę. Mają dobre serca i nigdy nie zapominają o urodzinach. Nie pamiętam, kim był, kimś z City, skąd bierze się ten patriotyzm; a ona… no cóż, jej sukienki są szyte w Paryżu, ale nosi je z silnym angielskim akcentem. Taka z niej dusza obywatela. Myślę, że musiała być bardzo surowo wychowana, tak rozpaczliwie pragnie robić to, co złe, i postępować właściwie. Nie żeby to miało dziś jakieś znaczenie, jak jej powiedziałem: znam kilka osób absolutnie cnotliwych, które są wszędzie przyjmowane.