Reginald'ın Ev Partileri Hakkındaki Görüşleri

Dezavantajı şu ki, insan ev sahiplerini asla tam olarak tanıyamaz. Onların tilki terrierlerini ve krizantemlerini öğrenir, go-kart hikayesinin salonda herkese anlatılıp anlatılamayacağını veya kamuoyunu şok etme korkusuyla partinin her üyesine özel olarak anlatılması gerekip gerekmediğini öğrenir; ancak ev sahibi ve ev sahibesi, keşfetmeye zaman bulamadığınız bir tür insan arka planıdır.

Bir keresinde Warwickshire'da yanında kaldığım bir adam vardı, kendi toprağını işliyordu ama onun dışında oldukça istikrarlıydı. Ruh sahibi olduğundan asla şüphelenmemeliydim, yine de çok geçmeden bir aslan terbiyecisinin dul eşiyle kaçtı ve Basra Körfezi'nde bir yerde golf eğitmeni olarak iş kurdu; elbette korkunç derecede ahlaksızdı, çünkü sadece vasat bir oyuncuydu, ama yine de hayal gücünü gösteriyordu. Karısı gerçekten acınacak haldeydi, çünkü evde aşçının huysuzluğunu nasıl yöneteceğini bilen tek kişi oydu ve şimdi akşam yemeği davetiyelerine "Aile İçi Şiddet" yazmak zorunda kalıyor. Yine de bu, bir aile skandalından daha iyidir; aşçısını terk eden bir kadın toplumdaki konumunu asla tamamen geri kazanamaz.

Sanırım aynı şey ev sahipleri için de geçerli; misafirleriyle nadiren yüzeysel bir tanışıklıktan öteye geçerler ve çoğu zaman sizi biraz daha yakından tanımaya başladıklarında, sizi tamamen tanımayı bırakırlar. Dorsetshire'lıların yanından ayrıldığımda havada biraz kış esintisi vardı. Bakın, beni avlanmaya davet etmişlerdi ve ben bu tür şeylerde pek iyi değilim. Kekliklerde ölümcül bir tekdüzelik var; birini kaçırdığınızda hepsini kaçırmış oluyorsunuz - en azından benim deneyimim böyle. Ve sigara içme odasında beş metre mesafeden bir kuşu vuramadığım için benimle dalga geçmeye çalıştılar, ineklerin bir sineği kızdırdığını sanarak vızıldamasını andıran bir tür inekçe alay. Ertesi sabah erkenden kalktım—şafak vakti olduğunu biliyordum çünkü gökyüzünde tarlakuşu sesleri vardı ve çimenler sanki bütün gece dışarıda bırakılmış gibi görünüyordu—ve kuş sürüsünde bulabildiğim en dikkat çekici şeyi buldum, mesafeyi olabildiğince doğru ölçtüm ve bildiğim tüm atışları yaptım. Sonradan evcil bir kuş olduğunu söylediler; bu tamamen saçmalık, çünkü ilk birkaç atışta çok vahşiydi. Sonrasında biraz sakinleşti ve bacakları manzaraya veda etmeyi bıraktığında, bir bahçıvan çocuğundan onu salona sürüklemesini istedim, böylece herkes kahvaltı odasına giderken onu görecekti. Ben de yukarıda kahvaltımı yaptım. Sonradan anladım ki, yemek çok Hristiyanlık dışı bir ruhla yoğrulmuştu. Sanırım bir eve tavus kuşu tüyü getirmek uğursuzluk getirir; neyse, ayrılırken ev sahibemin gözlerinde sansürlenmiş bir bakış vardı.

Bazı ev sahipleri, elbette, güzel görünüşlü ve diğerlerini dengeleyecek kadar sıra dışı oldukları sürece, her şeyi, hatta ev hanımı katliamını bile (böyle bir kelime var mı?) affederler; ve başkaları da var—örneğin, Meredith okuyan ve evde diktiği ve sonradan pişman olduğu bir elbiseyle yemeklere doğal olmayan bir dakiklikle gelen kız. Sonunda Hindistan'a gider, evlenir ve eve döner, Kraliyet Akademisi'ne hayran kalır ve sıradan bir karides körisinin, bize öğretilen tüm öğle yemeklerinin yerine her zaman etkili bir alternatif olduğunu hayal eder. İşte o zaman gerçekten tehlikelidir; ama en kötü halinde bile, en ufak bir kışkırtma olmadan size Borsa ve Ticaret soruları yönelten kadın kadar kötü değildir. Geçen gün, söylediklerimin yarısını anlamaya çalışırken, kırsal kesim gerçeklerini arayanlardan biri bana 3 metreye 1,8 metrelik bir kümeste kaç tane tavuk besleyebileceğini sordu, ya da her neyse! Ona, kapıyı kapalı tuttuğu sürece herkesin görebileceğini söyledim ve bu fikir daha önce aklına gelmemiş gibiydi; en azından akşam yemeğinin geri kalanında bunu düşünüp durdu.

Elbette, dediğim gibi, insan asla kendi alanını tam olarak bilemez ve zaman zaman hatalar yapabilir. Ama hatalar bazen uzun vadede kazançlara dönüşebilir: Eğer Amerikan kolonilerimizi elden çıkarmasaydık, saçlarımızı nasıl şekillendireceğimizi ve kıyafetlerimizi nasıl keseceğimizi bize öğretecek Amerikalı bir çocuk asla olmazdı ve sanırım fikirlerimizi bir yerlerden edinmeliyiz. Hatta Holigan bile muhtemelen biz onu düşünmeden yüzyıllar önce Çin'de icat edilmişti. İngiltere uyanmalı, Devonshire Dükü'nün geçen gün söylediği gibi; değil miydi? Ah, neyse, başkası söylemişti. Gelecek hakkında asla umutsuzluğa kapılmam; her zaman gelecekten umutsuzluğa kapılan insanlar olmuştur ve gelecek geldiğinde, onların kendi anlayışlarına göre hareket ettikleri için güzel, üstün şeyler söyler. Başkalarının torunlarının bir gün kalkıp birini sevimli bulması korkunç bir düşünce.

Bazı anlarda Herod'a sempati duyarsınız.