Reginald o imprezach domowych

Wadą jest to, że tak naprawdę nigdy nie zna się swoich gospodarzy i gospodyń. Poznaje się ich foksteriery i chryzantemy, a także to, czy historię o gokarcie można opowiedzieć w salonie, czy trzeba ją opowiedzieć każdemu członkowi towarzystwa w obawie przed zszokowaniem opinii publicznej; ale gospodarze i gospodynie to swego rodzaju ludzkie zaplecze, którego nigdy nie ma się czasu zbadać.

Mieszkałem kiedyś w Warwickshire z pewnym człowiekiem, który uprawiał własną ziemię, ale poza tym był dość stabilny. Nigdy nie podejrzewałbym go o posiadanie duszy, a jednak niedługo potem uciekł z wdową po treserze lwów i osiedlił się jako instruktor golfa gdzieś nad Zatoką Perską; oczywiście, straszliwie niemoralny, bo był tylko miernym graczem, ale mimo wszystko świadczyło to o wyobraźni. Jego żonie naprawdę należało współczuć, bo był jedyną osobą w domu, która umiała panować nad temperamentem kucharki, a teraz musi pisać „DV” na zaproszeniach na obiad. Ale to i tak lepsze niż domowy skandal; kobieta, która porzuca kucharkę, nigdy w pełni nie odzyskuje swojej pozycji w towarzystwie.

Przypuszczam, że to samo dotyczy gospodarzy; rzadko kiedy znają swoich gości bardziej niż powierzchownie, a często, gdy już poznają kogoś trochę lepiej, zupełnie go nie znają. W powietrzu unosił się powiew zimy, kiedy opuszczałem tych ludzi z Dorsetshire. Widzicie, zaprosili mnie na polowanie, a ja nie jestem w tym szczególnie dobry. Kuropatwy są tak śmiertelnie podobne; jeśli spudłujesz jedną, spudłujesz wszystkie – przynajmniej takie jest moje doświadczenie. A w palarni próbowali mnie wyzywać, że nie potrafię trafić ptaka z pięciu jardów, coś w rodzaju bydlęcego wyzwiska, które przypominało krowy krążące wokół bąka i myślące, że go drażnią. Wstałem więc następnego ranka o świcie – wiem, że to był świt, bo na niebie słychać było skowronki, a trawa wyglądała, jakby leżała na dworze całą noc – i upolowałem najbardziej rzucający się w oczy ptak, jaki udało mi się znaleźć, zmierzyłem odległość tak dokładnie, jak tylko mi pozwoliła, i odstrzeliłem wszystko, co wiedziałem. Później mówili, że to oswojony ptak; to po prostu głupota, bo przy pierwszych kilku strzałach był strasznie dziki. Potem trochę się uspokoił, a kiedy jego nogi przestały machać na pożegnanie do krajobrazu, poprosiłem ogrodnika, żeby zaciągnął go do holu, gdzie każdy musiał go zobaczyć, idąc do jadalni. Sam zjadłem śniadanie na górze. Później zrozumiałem, że posiłek był nacechowany bardzo niechrześcijańskim duchem. Przypuszczam, że wniesienie pawich piór do domu przynosi pecha; w każdym razie w oczach mojej gospodyni było niebieskie jak ołówek, kiedy wychodziłem.

Niektóre gospodynie, oczywiście, wybaczą wszystko, nawet pawionocyd (czy w ogóle istnieje takie słowo?), o ile jedna z nich jest ładna i na tyle nietypowa, by zrównoważyć niektóre z pozostałych; są też inne – na przykład dziewczyna, która czyta Meredith i pojawia się na posiłkach z nienaturalną punktualnością w sukni uszytej w domu i pożałowanej w wolnym czasie. W końcu trafia do Indii, wychodzi za mąż i wraca do domu, by podziwiać Królewską Akademię i wyobrażać sobie, że nijaki curry z krewetkami jest zawsze skutecznym substytutem wszystkiego, co nauczono nas uważać za lunch. Wtedy staje się naprawdę niebezpieczna; ale w najgorszych momentach nigdy nie jest tak zła, jak kobieta, która bez najmniejszego powodu zasypuje cię pytaniami z giełdy i supermarketu. Wyobraź sobie, że pewnego dnia, właśnie gdy starałem się jak najlepiej zrozumieć połowę tego, co mówiłem, jeden z tych poszukiwaczy wiejskich prawd zapytał mnie, ile drobiu jest w stanie utrzymać w zagrodzie o wymiarach 3 na 18 metrów, czy coś koło tego! Powiedziałem jej o tym całemu tłumowi, pod warunkiem, że zamknie drzwi, ale pomysł ten najwyraźniej nie wydał jej się zbyt jasny; przynajmniej rozmyślała nad nim przez resztę kolacji.

Oczywiście, jak mówię, nigdy tak naprawdę nie znamy swojego terenu i możemy od czasu do czasu popełniać błędy. Ale potem błędy okazują się na dłuższą metę atutem: gdybyśmy nigdy nie zniszczyli naszych amerykańskich kolonii, być może nigdy nie mielibyśmy chłopaka ze Stanów, który nauczyłby nas, jak się czesać i strzyc, i musimy skądś czerpać pomysły, jak sądzę. Nawet Chuligan został prawdopodobnie wynaleziony w Chinach wieki przed tym, zanim o nim pomyśleliśmy. Anglia musi się obudzić, jak powiedział ostatnio książę Devonshire; prawda? No cóż, to był ktoś inny. Nie żebym kiedykolwiek pogrążał się w rozpaczy z powodu Przyszłości; zawsze byli ludzie, którzy rozpaczali nad Przyszłością, a kiedy Przyszłość nadchodzi, mówi miłe, szlachetniejsze rzeczy o tym, że postępowali zgodnie ze swoim rozumem. Straszne jest pomyśleć, że wnuki innych ludzi mogą pewnego dnia powstać i nazwać kogoś miłym.

Są chwile, kiedy można współczuć Herodowi.