Reginald over huisfeesten

Het nadeel is dat je je gastheer en gastvrouw nooit echt leert kennen. Je leert hun foxterriërs en hun chrysanten kennen, en of het verhaal over de skelter in de salon verteld kan worden, of dat het privé aan elk lid van het gezelschap verteld moet worden uit angst voor publieke verontwaardiging; maar je gastheer en gastvrouw vormen een soort menselijk achterland dat je nooit de tijd hebt om te verkennen.

Ik heb ooit in Warwickshire bij een man gelogeerd die zijn eigen land bewerkte, maar verder een heel stabiel persoon was. Ik had nooit gedacht dat hij een ziel had, maar niet lang daarna ging hij er vandoor met de weduwe van een leeuwentemmer en vestigde zich als golfinstructeur ergens aan de Perzische Golf; vreselijk immoreel natuurlijk, want hij was maar een middelmatige speler, maar toch, het getuigde van verbeeldingskracht. Zijn vrouw was echt te beklagen, want hij was de enige in huis die wist hoe ze het humeur van de kokkin moest beheersen, en nu moet ze "DV" op haar uitnodigingen voor het diner zetten. Maar goed, dat is beter dan een huiselijk schandaal; een vrouw die haar kokkin verlaat, herwint nooit helemaal haar positie in de maatschappij.

Ik denk dat hetzelfde geldt voor de gastheren; ze kennen hun gasten zelden meer dan oppervlakkig, en vaak, net wanneer ze je een beetje beter leren kennen, laten ze je helemaal los. Er hing een vleugje winter in de lucht toen ik bij die mensen uit Dorsetshire wegging. Ze hadden me namelijk gevraagd om te gaan jagen, en ik ben daar niet bepaald een ster in. Patrijzen zijn zo eentonig; als je er één mist, mis je ze allemaal – tenminste, dat is mijn ervaring. En ze probeerden me in de rookkamer te plagen omdat ik geen vogel op vijf meter afstand kon raken, een soort kinderachtig gepest dat deed denken aan koeien die rond een horzel zoemen en denken dat ze hem aan het pesten zijn. Dus ik stond de volgende ochtend vroeg op – ik weet dat het ochtendgloren was, want er klonken leeuwerikgeluiden in de lucht en het gras zag eruit alsof het de hele nacht had gelegen – en zocht het meest opvallende exemplaar in de vogelrij op, mat de afstand zo nauwkeurig mogelijk en schoot alles wat ik wist. Achteraf zeiden ze dat het een tamme vogel was; dat is gewoon onzin, want hij was vreselijk wild bij de eerste paar schoten. Daarna werd hij wat rustiger, en toen zijn poten niet meer naar het landschap zwaaiden, liet ik een tuinman hem naar de hal slepen, waar iedereen hem moet zien op weg naar de ontbijtzaal. Ik ontbeet zelf boven. Achteraf begreep ik dat de maaltijd een zeer onchristelijke sfeer had. Ik neem aan dat het ongeluk brengt om pauwenveren een huis binnen te brengen; in ieder geval had mijn gastvrouw een afkeurende blik in haar ogen toen ik wegging.

Sommige gastvrouwen vergeven natuurlijk alles, zelfs tot aan pavonicide (bestaat dat woord wel?), zolang ze maar knap en ongewoon genoeg zijn om de rest te compenseren; en er zijn er ook – bijvoorbeeld het meisje dat Meredith leest en met onnatuurlijke punctualiteit aan tafel verschijnt in een zelfgemaakte jurk waar ze later spijt van heeft. Uiteindelijk belandt ze in India, trouwt en komt thuis om de Royal Academy te bewonderen en zich in te beelden dat een matige garnalencurry voor altijd een prima vervanging is voor alles wat ons is geleerd over de lunch. Dán is ze pas echt gevaarlijk; maar zelfs op haar ergst is ze nooit zo erg als de vrouw die je zonder enige aanleiding vragen over de beurs en de veemarkt op je afvuurt. Stel je voor, laatst, net toen ik mijn best deed om de helft van wat ik zei te begrijpen, vroeg een van die plattelandszoekers hoeveel kippen ze in een ren van drie bij twee meter kon houden, of zoiets! Ik vertelde het haar aan een hele menigte, zolang ze de deur maar dicht hield, en het idee leek haar niet eerder te zijn opgekomen; ze piekerde er in ieder geval de rest van het diner over.

Natuurlijk, zoals ik al zei, je weet nooit precies waar je staat, en je kunt af en toe fouten maken. Maar soms blijken fouten op de lange termijn juist voordelen te bieden: als we onze Amerikaanse koloniën nooit hadden verkwist, hadden we misschien nooit die jongen uit de Verenigde Staten gehad die ons leerde hoe we ons haar moesten dragen en onze kleren moesten knippen, en we moeten onze ideeën ergens vandaan halen, neem ik aan. Zelfs de hooligan is waarschijnlijk eeuwen eerder in China uitgevonden dan wij hem bedachten. Engeland moet wakker worden, zoals de hertog van Devonshire laatst zei; toch? Ach ja, het was iemand anders. Niet dat ik ooit wanhoop over de toekomst; er zijn altijd mensen geweest die wanhoopten over de toekomst, en wanneer de toekomst aanbreekt, zegt ze aardige, verheven dingen over hoe ze naar hun eigen inzicht hebben gehandeld. Het is vreselijk om te bedenken dat de kleinkinderen van anderen op een dag zullen opstaan ​​en je een beminnelijk persoon zullen noemen.

Er zijn momenten waarop je sympathie voelt voor Herodes.