เรจินัลด์กับงานปาร์ตี้ที่บ้าน

ข้อเสียคือ เราไม่มีวันรู้จักเจ้าภาพอย่างแท้จริง เราอาจได้รู้จักแค่สุนัขพันธุ์ฟ็อกซ์เทอร์เรียและดอกเบญจมาศของพวกเขา และรู้ว่าเรื่องราวเกี่ยวกับรถโกคาร์ทนั้นสามารถเล่าในห้องรับแขกได้อย่างเปิดเผย หรือต้องเล่าเป็นการส่วนตัวให้แต่ละคนฟังเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนความคิดเห็นของสาธารณชน แต่เจ้าภาพนั้นเปรียบเสมือนโลกส่วนตัวที่เราไม่มีเวลาได้สำรวจอย่างแท้จริง

ฉันเคยไปพักอยู่กับชายคนหนึ่งในวอร์วิคเชียร์ เขาทำไร่ทำนา แต่โดยรวมแล้วเป็นคนค่อนข้างมั่นคง ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมีจิตใจที่ดี แต่ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็หนีไปกับแม่ม่ายของคนฝึกสิงโต และไปตั้งรกรากเป็นครูสอนกอล์ฟอยู่ที่ไหนสักแห่งในอ่าวเปอร์เซีย แน่นอนว่ามันผิดศีลธรรมอย่างร้ายแรง เพราะเขาเล่นกอล์ฟได้แค่ระดับปานกลาง แต่ถึงอย่างนั้นก็แสดงให้เห็นถึงจินตนาการ ภรรยาของเขาน่าสงสารจริงๆ เพราะเขาเป็นคนเดียวในบ้านที่รู้วิธีรับมือกับอารมณ์ของแม่ครัว และตอนนี้เธอต้องใส่คำว่า “DV” ลงในบัตรเชิญงานเลี้ยงอาหารค่ำ ถึงกระนั้นก็ยังดีกว่าเรื่องอื้อฉาวในครอบครัว ผู้หญิงที่ทิ้งแม่ครัวไปแล้วจะไม่มีวันได้กลับคืนสู่สถานะในสังคมได้ทั้งหมด

ผมคิดว่าเรื่องเดียวกันนี้ก็ใช้ได้กับเจ้าบ้านเช่นกัน พวกเขามักจะไม่ค่อยรู้จักแขกอย่างลึกซึ้ง และบ่อยครั้งที่พอเริ่มรู้จักคุณดีขึ้นบ้างแล้ว ก็เลิกสนใจคุณไปเลย ตอนที่ผมจากชาวดอร์เซตเชียร์มานั้น อากาศค่อนข้างหนาวเหน็บ คุณเห็นไหม พวกเขาชวนผมไปล่าสัตว์ แต่ผมไม่ค่อยเก่งเรื่องนั้นเท่าไหร่ นกกระทาเนี่ยมันเหมือนกันเป๊ะ ถ้าพลาดไปตัวหนึ่ง ก็พลาดไปหมดเลย—อย่างน้อยก็เป็นประสบการณ์ของผม แล้วพวกเขาก็พยายามแซวผมในห้องสูบบุหรี่เรื่องที่ผมยิงนกไม่โดนในระยะห้าหลา เป็นการแซวแบบไร้สาระ เหมือนฝูงวัวที่บินวนรอบแมลงวันแล้วคิดว่ากำลังแหย่มันอยู่ ดังนั้นเช้าวันรุ่งขึ้น ผมจึงตื่นแต่เช้าตรู่—ผมรู้ว่าเป็นรุ่งอรุณเพราะมีเสียงนกพิราบร้องอยู่บนท้องฟ้า และหญ้าก็ดูเหมือนถูกทิ้งไว้ทั้งคืน—แล้วผมก็มองหาสิ่งที่โดดเด่นที่สุดในแนวฝูงนกที่ผมหาเจอ และวัดระยะทางให้ใกล้เคียงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วก็ยิงมันทั้งหมดเท่าที่ผมรู้ พวกเขาบอกทีหลังว่ามันเป็นนกเชื่อง ซึ่งมันไร้สาระสิ้นดี เพราะมันดุร้ายมากในช่วงแรกๆ ที่ผมยิง หลังจากนั้นมันก็สงบลงบ้าง และเมื่อขาของมันหยุดโบกสะบัดไปมา ผมก็ให้เด็กสวนลากมันเข้าไปในห้องโถง ซึ่งทุกคนต้องเห็นมันระหว่างทางไปห้องรับประทานอาหารเช้า ผมรับประทานอาหารเช้าเองที่ชั้นบน ผมรู้ทีหลังว่าอาหารมื้อนั้นเจือปนไปด้วยจิตวิญญาณที่ไม่เป็นคริสเตียนเอาเสียเลย ผมคิดว่าการนำขนนกยูงเข้ามาในบ้านนั้นเป็นเรื่องโชคร้าย อย่างไรก็ตาม ตอนที่ฉันกำลังจะจากไป สายตาของเจ้าบ้านดูเหมือนจะจ้องเขม็งด้วยดินสอสีน้ำเงิน

แน่นอนว่าเจ้าภาพบางคนจะให้อภัยทุกอย่าง แม้กระทั่งการฆ่าสัตว์เลี้ยง (มีคำนี้ไหมนะ?) ตราบใดที่คนๆ นั้นหน้าตาดีและแปลกพอที่จะมาถ่วงดุลกับคนอื่นๆ และก็มีคนอื่นๆ อีก เช่น หญิงสาวที่อ่านหนังสือของเมเรดิธ และมาทานอาหารตรงเวลาอย่างผิดธรรมชาติในชุดที่ตัดเย็บเองที่บ้านและเสียใจภายหลัง ในที่สุดเธอก็ไปอินเดียและแต่งงาน แล้วกลับมาบ้านเพื่อชื่นชมราชบัณฑิตยสถาน และจินตนาการว่าแกงกุ้งรสชาติธรรมดาๆ นั้นสามารถใช้แทนอาหารกลางวันที่เราถูกสอนมาได้ตลอดไป นั่นแหละที่เธออันตรายจริงๆ แต่ถึงแม้เธอจะแย่ที่สุด เธอก็ยังไม่แย่เท่าผู้หญิงที่ยิงคำถามจากตลาดหลักทรัพย์และตลาดซื้อขายสินค้ามาใส่คุณโดยไม่มีเหตุผลอะไรเลย ลองนึกภาพวันก่อน ขณะที่ฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเข้าใจครึ่งหนึ่งของสิ่งที่ฉันพูดอยู่ ก็ถูกถามโดยผู้ที่แสวงหาความจริงเกี่ยวกับบ้านในชนบทว่า เธอสามารถเลี้ยงไก่ได้กี่ตัวในคอกขนาดสิบฟุตคูณหกฟุต หรืออะไรทำนองนั้น! ฉันเล่าให้เธอฟังทั้งฝูงชน ตราบใดที่เธอยังคงปิดประตูไว้ และดูเหมือนว่าเธอจะไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน อย่างน้อยเธอก็ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ตลอดมื้อเย็น

แน่นอน อย่างที่ผมบอกไปแล้ว ไม่มีใครรู้ทุกอย่างอย่างแท้จริง และอาจทำผิดพลาดบ้างเป็นครั้งคราว แต่บางครั้งความผิดพลาดก็กลับกลายเป็นสิ่งที่ดีในระยะยาว เช่น ถ้าเราไม่ทำพลาดจนเสียอาณานิคมอเมริกาไป เราอาจไม่มีเด็กหนุ่มจากอเมริกามาสอนเราเรื่องทรงผมและการตัดเย็บเสื้อผ้า และผมคิดว่าเราต้องได้ไอเดียมาจากที่ไหนสักแห่ง แม้แต่พวกอันธพาลก็อาจถูกคิดค้นขึ้นในประเทศจีนหลายศตวรรษก่อนที่เราจะนึกถึงมันเสียอีก อังกฤษต้องตื่นตัวเสียที ดังที่ดยุคแห่งเดวอนเชอร์กล่าวไว้เมื่อวันก่อน ใช่ไหม? อ้อ ไม่เป็นไร นั่นเป็นคนอื่น ไม่ใช่ว่าผมจะสิ้นหวังกับอนาคตหรอกนะ เพราะก็มีคนมากมายที่สิ้นหวังกับอนาคต และเมื่ออนาคตมาถึง มันก็พูดถึงพวกเขาในแง่ดีและเหนือกว่าที่ได้ทำตามความคิดของตัวเอง มันน่ากลัวที่จะคิดว่าหลานของคนอื่นอาจลุกขึ้นมาและเรียกเราว่าน่ารักในสักวันหนึ่ง

มีบางช่วงเวลาที่เราอาจเห็นใจเฮโรด