Reginald'ın Noel Hediyeleri Hakkındaki Düşünceleri

Reginald, "Şunu açıkça belirtmek isterim ki, Noel hediyesi olarak 'Galler Prensi George'un dua kitabını istemiyorum. Bu gerçeğin herkes tarafından bilinmesi çok önemli," dedi.

(Devam etti) Hediye verme bilimi üzerine teknik eğitim dersleri verilmeli. Kimsenin başkasının ne istediğine dair en ufak bir fikri yok gibi görünüyor ve bu konudaki yaygın fikirler medeni bir topluma yakışır nitelikte değil.

Örneğin, kırsalda yaşayan ve "kravatın her zaman işe yaradığını bilen" bir kadın akraba var; size sadece gizlice veya Tottenham Court Road'da takabileceğiniz benekli, korkunç bir kravat gönderiyor. Eğer onu kuş üzümü çalılarını bağlamak için saklasaydı, dalları destekleme ve kuşları korkutma gibi iki amaca hizmet edeceği için belki de işe yarardı; çünkü sıradan bir ticaret kuşu bile kırsaldaki ortalama kadın akrabadan daha sağlam bir estetik zevke sahip olduğu kabul edilmiş bir gerçektir.

Sonra bir de teyzeler var. Hediye konusunda onlarla uğraşmak her zaman zor bir iştir. Sorun şu ki, onları asla yeterince genç yaşta yakalayamazsınız. Onlara Batı Yakası'nda kırmızı yün eldiven giyilmemesi gerektiğini anlatana kadar, ya ölürler, ya aileyle kavga ederler, ya da benzer şekilde düşüncesizce bir şey yaparlar. İşte bu yüzden eğitimli teyzelerin sayısı her zaman çok azdır.

Örneğin, geçen Noel bana bir çift eldiven gönderen ve hatta giyilen ve doğru sayıda düğmesi olan bir model seçmeye kadar giden teyzem Agatha var. Ama—düğmeleri dokuz numaraydı! Onları çok nefret ettiğim bir çocuğa gönderdim: tabii ki giymedi, ama giyebilirdi—işte ölümün acısı burada devreye girdi. Neredeyse cenazesine beyaz çiçek göndermek kadar teselli ediciydi. Tabii ki teyzeme yazdım ve hayatın bir gül gibi açmasını sağlayacak tek şeyin bu olduğunu söyledim; korkarım beni hafifmeşrep buldu—Kuzeyden geliyor, orada Cennet ve Durham Kontu korkusuyla yaşıyorlar. (Reginald, siyasi konularda kapsamlı bir bilgiye sahipmiş gibi davranıyor, bu da onları tartışmamak için mükemmel bir bahane sağlıyor.) Bu tür şeyleri anlamada en tatmin edici olanlar, içlerinde biraz yabancı köken bulunan teyzelerdir; Ama teyzenizi seçme şansınız yoksa, uzun vadede en akıllıca olan hediyeyi seçmek ve faturayı ona göndermektir.

Hatta kendi çevremden, daha bilgili olması beklenen arkadaşlarım bile bu konuda tuhaf yanılgılara sahip. Ömer Hayyam'ın ucuz baskılarından koleksiyon yapmıyorum. Aldığım son dört tanesini asansör görevlisine verdim ve onun FitzGerald'ın notlarıyla birlikte yaşlı annesine okuduğunu hayal etmekten hoşlanıyorum. Asansör görevlilerinin her zaman yaşlı anneleri olur; bence bu onların ne kadar güzel bir duyguya sahip olduklarını gösteriyor.

Şahsen, uygun hediye seçmenin zorluğunun nerede yattığını anlayamıyorum. Kendini düzgün yetiştirmiş hiçbir erkek çocuğu, Morel'in vitrininde büyük bir özenle sergilenen o süslü likör şişelerinden birini beğenmemezlik edemezdi ve aynı şişelerden birden fazla olsa bile hiç önemli olmazdı. Ve her zaman, nane likörü mü yoksa Chartreuse mu olduğu konusunda korkunç bir belirsizlik anı olurdu; tıpkı briçte partnerinizin elinin kalktığını görmenin heyecanı gibi. İnsanlar Hristiyanlığın çöküşü hakkında istediklerini söyleyebilirler; yeşil Chartreuse'ü üreten dini sistem asla gerçekten ölmez.

Ve sonra, elbette, likör kadehleri, şekerlenmiş meyveler, goblen perdeler ve hayatın diğer birçok gerekliliği var ki bunlar gerçekten mantıklı hediyelerdir - faturaların ödenmesi veya mücevher gibi oldukça hoş bir şey almak gibi lükslerden bahsetmiyorum bile. İncil'deki sözde İyi Kadın'ın aksine, ben yakutlardan da hoşlanırım. Bu arada, bulunduğunda Noel zamanında oldukça sorun yaratmış olmalı; boş bir çekten başka hiçbir şey duruma uygun olmazdı. Belki de nesli tükenmiş olması iyi oldu.

Reginald sözlerini şöyle tamamladı: "Benim en büyük çekiciliğim, çok kolay memnun olmamdır. Ama 'Galler Prensi' dua kitabına gelince sınırımı çiziyorum."