Reginald o prezentach świątecznych

Chciałbym, żeby jasno zrozumiano (powiedział Reginald), że nie chcę modlitewnika „Jerzy, książę Walii” jako prezentu świątecznego. Ten fakt nie może być zbyt powszechnie znany.

Powinny (kontynuował) istnieć zajęcia z edukacji technicznej na temat nauki dawania prezentów. Nikt nie wydaje się mieć najmniejszego pojęcia o tym, czego pragną inni, a powszechne poglądy na ten temat nie są godne uznania w cywilizowanym społeczeństwie.

Na przykład, jest pewna krewna na wsi, która „wie, że krawat zawsze się przydaje” i wysyła ci jakiś cętkowany horror, który można było nosić tylko w ukryciu lub na Tottenham Court Road. Mógłby się przydać, gdyby zachowała go do podwiązywania krzewów porzeczki, skoro spełniałby podwójną funkcję: podpierałby gałęzie i odstraszał ptaki – jest bowiem faktem powszechnie znanym, że przeciętna sikorka ma lepszy gust estetyczny niż przeciętna krewna na wsi.

Są też ciotki. Zawsze trudno się z nimi dogadać, jeśli chodzi o prezenty. Problem w tym, że nigdy nie udaje się ich złapać na tyle wcześnie. Zanim zdążą zrozumieć, że na West Endzie nie nosi się czerwonych wełnianych rękawiczek, umierają, kłócą się z rodziną lub robią coś równie nierozważnego. Dlatego właśnie liczba wyszkolonych ciotek jest zawsze tak niepewna.

Jest moja ciotka Agatha, par exemple, która przysłała mi parę rękawiczek na ostatnie Boże Narodzenie, a nawet posunęła się tak daleko, że wybrała rodzaj, który był noszony i miał odpowiednią liczbę guzików. Ale – były ich dziewiątki! Wysłałam je chłopcu, którego szczerze nienawidziłam: nie nosił ich, oczywiście, ale mógł – tu właśnie pojawiała się gorycz śmierci. Było to niemal tak pocieszające, jak wysłanie białych kwiatów na jego pogrzeb. Oczywiście napisałam i powiedziałam ciotce, że to była jedyna rzecz, która pragnęła, aby życie rozkwitło jak róża; obawiam się, że uważała mnie za lekkomyślną – pochodzi z Północy, gdzie żyją w strachu przed Niebem i hrabią Durham. (Reginald udaje wyczerpującą wiedzę o sprawach politycznych, co stanowi doskonałą wymówkę, by o nich nie rozmawiać). Ciotki z domieszką obcego pochodzenia są najbardziej satysfakcjonujące w sposobie rozumienia tych rzeczy; ale jeśli nie możesz wybrać swojej ciotki, to na dłuższą metę najrozsądniej będzie wybrać prezent i wysłać jej rachunek.

Nawet znajomi z mojego otoczenia, po których można by się spodziewać, że wiedzą lepiej, miewają osobliwe urojenia na ten temat. Nie kolekcjonuję egzemplarzy tańszych wydań Omara Chajjama. Ostatnie cztery, które otrzymałem, dałem windziarzowi i lubię sobie wyobrażać, jak czyta je, wraz z notatkami FitzGeralda, swojej starej matce. Windziarze zawsze mają stare matki; myślę, że to z ich strony bardzo miłe uczucie.

Osobiście nie rozumiem, na czym polega trudność w wyborze odpowiednich prezentów. Żaden chłopiec, który wychował się jak należy, nie doceniłby jednej z tych ozdobnych butelek likieru, tak nabożnie ustawionych w witrynie Morela – i nie miałoby to najmniejszego znaczenia, gdyby ktoś dostał duplikaty. I zawsze byłby ten moment najwyższej niepewności, czy to crême de menthe, czy chartreuse – jak dreszcz oczekiwania na widok uniesionej ręki partnera w brydżu. Ludzie mogą mówić, co chcą o upadku chrześcijaństwa; system religijny, który stworzył zieloną chartreuse, nigdy tak naprawdę nie umrze.

A potem, oczywiście, są kieliszki do likieru, kandyzowane owoce, gobeliny i mnóstwo innych niezbędnych rzeczy, które stanowią naprawdę sensowne prezenty – nie mówiąc już o luksusach, takich jak opłacenie rachunków czy zdobycie czegoś słodkiego w postaci biżuterii. W przeciwieństwie do rzekomej Dobrej Kobiety z Biblii, nie gardzę rubinami. Nawiasem mówiąc, kiedy ją odnaleziono, musiała być sporym problemem w okresie Bożego Narodzenia; w takiej sytuacji wystarczyłby pusty czek. Może i dobrze, że wymarła.

Mój wielki urok (podsumował Reginald) polega na tym, że tak łatwo mnie zadowolić. Ale nie mogę się powstrzymać od Modlitewnika „Księcia Walii”.