Reginald over kerstcadeaus

Ik wil heel duidelijk maken (zei Reginald) dat ik geen gebedenboek van "George, Prins van Wales" als kerstcadeau wil. Dat mag niet vaak genoeg bekend worden.

Er zouden (zo vervolgde hij) technische opleidingen moeten komen over de wetenschap van het geven van cadeaus. Niemand lijkt ook maar het flauwste idee te hebben van wat een ander wil, en de heersende ideeën over dit onderwerp doen een beschaafde samenleving geen eer aan.

Neem bijvoorbeeld die vrouwelijke verwante op het platteland die "weet dat een stropdas altijd van pas komt" en je een afschuwelijke, gevlekte stropdas stuurt die je alleen in het geheim of op Tottenham Court Road zou kunnen dragen. Misschien was hij wel nuttig geweest als ze hem had bewaard om aalbessenstruiken mee vast te binden, want dan had hij een dubbele functie gehad: de takken ondersteunen én de vogels wegjagen. Het is immers een algemeen aanvaard feit dat de doorsnee commerciële koolmees een betere esthetische smaak heeft dan de gemiddelde vrouwelijke verwante op het platteland.

Dan zijn er nog de tantes. Het is altijd een lastige groep om cadeaus van te krijgen. Het probleem is dat je ze nooit jong genoeg treft. Tegen de tijd dat je ze hebt bijgebracht dat je in de West End geen rode wollen wanten draagt, overlijden ze, krijgen ze ruzie met de familie of doen ze iets anders even onattents. Daarom is het aanbod van goed opgeleide tantes altijd zo onzeker.

Neem bijvoorbeeld mijn tante Agatha, die me afgelopen kerst een paar handschoenen stuurde en zelfs een soort uitkoos die gedragen werd en het juiste aantal knopen had. Maar – het waren er negen! Ik stuurde ze naar een jongen die ik innig haatte: hij droeg ze natuurlijk niet, maar hij had ze wel kunnen dragen – en daar kwam de bitterheid van de dood om de hoek kijken. Het was bijna net zo troostend als het sturen van witte bloemen naar zijn begrafenis. Natuurlijk schreef ik mijn tante dat ze het enige waren wat ik nodig had om het leven als een roos te laten bloeien; ik ben bang dat ze me frivool vond – ze komt uit het noorden, waar ze leven in ontzag voor de hemel en de graaf van Durham. (Reginald doet alsof hij een uitputtende kennis van politieke zaken heeft, wat een uitstekend excuus is om er niet over te praten.) Tantes met een vleugje buitenlandse afkomst zijn het meest geschikt om deze zaken te begrijpen; Maar als je je tante niet kunt kiezen, is het op de lange termijn het verstandigst om het cadeau te kiezen en haar de rekening te sturen.

Zelfs vrienden uit je eigen kring, van wie je zou verwachten dat ze beter zouden weten, hebben merkwaardige misvattingen over dit onderwerp. Ik verzamel geen exemplaren van de goedkopere edities van Omar Khayyam. De laatste vier die ik kreeg, heb ik aan de liftjongen gegeven, en ik vind het fijn om me voor te stellen dat hij ze, met de aantekeningen van FitzGerald erbij, voorleest aan zijn bejaarde moeder. Liftjongens hebben altijd bejaarde moeders; dat getuigt van een mooi gevoel van hun kant, vind ik.

Persoonlijk zie ik niet in waar het probleem zit in het kiezen van geschikte cadeaus. Geen enkele jongen die goed is opgevoed, zou een van die sierlijke likeurflessen die zo eerbiedig in de etalage van Morel staan ​​uitgestald, niet kunnen waarderen – en het zou helemaal geen probleem zijn als je er twee tegelijk kreeg. En er zou altijd dat ultieme moment van vreselijke onzekerheid zijn, of het nu crème de menthe of Chartreuse was – net als de spanning die je voelt als je partner zijn hand opsteekt bij bridge. Mensen mogen zeggen wat ze willen over het verval van het christendom; het religieuze systeem dat groene Chartreuse voortbracht, kan nooit echt sterven.

En dan zijn er natuurlijk nog likeurglazen, gekonfijt fruit, wandtapijten en een heleboel andere levensbehoeften die echt verstandige cadeaus zijn – om nog maar te zwijgen van luxe, zoals het betaald krijgen van je rekeningen of het ontvangen van iets heel moois in de vorm van sieraden. In tegenstelling tot de zogenaamde Goede Vrouw uit de Bijbel, ben ik niet vies van robijnen. Toen ze gevonden werd, moet ze trouwens nogal een probleem zijn geweest rond Kerstmis; niets minder dan een blanco cheque zou de situatie hebben gepast. Misschien is het maar goed dat ze is uitgestorven.

Mijn grote charme (begon Reginald) is dat ik zo makkelijk tevreden te stellen ben. Maar bij een gebedenboek van de Prins van Wales trek ik de grens.