Reginald'ın Besetting Sins hakkındaki görüşleri

Bir zamanlar (dedi Reginald) doğruyu söyleyen bir kadın vardı. Elbette birdenbire değil, ama bu alışkanlık yavaş yavaş, görünüşte sağlıklı bir ağaçtaki liken gibi, ona yerleşti. Çocuğu yoktu – yoksa durum farklı olabilirdi. Küçük şeylerle başladı, belirli bir sebep yoktu, sadece hayatı oldukça boştu ve küçük konularda doğruyu söyleme alışkanlığına kapılmak çok kolaydı. Sonra daha önemli şeylerde sınır çizmek zorlaştı, sonunda yaşını bile doğru söylemeye başladı; kırk iki beş aylık olduğunu söyledi – o zamana kadar, görüyorsunuz, aylara kadar doğruyu söylüyordu. Melekleri memnun etmiş olabilir, ama ablası memnun kalmadı. Kadının doğum gününde, umduğu opera biletleri yerine, ablası ona Zeytin Dağı'ndan Kudüs manzarası hediye etti ki bu tam olarak aynı şey değil. Büyük kız kardeşin intikamı uzun sürebilir, ancak tıpkı Güneydoğu ekspresi gibi, kendi uygun zamanında gelir.

Kadının arkadaşları onu bu uygulamadaki aşırı düşkünlüğünden vazgeçirmeye çalıştılar, ancak o gerçeğe bağlı olduğunu söyledi; bunun üzerine, kamuoyu önünde bu kadar çok bir arada olmanın pek mantıklı olmadığı belirtildi. (Gerçekten tedbirli hiçbir kadın, akşam yemeğinde kocasına bir vahiy gibi açılmak istiyorsa, düzenli olarak kocasıyla öğle yemeği yemez. Kocanın unutması için zamana ihtiyacı vardır; bir öğleden sonra yeterli değildir.) Ve bir süre sonra arkadaşları yavaş yavaş azalmaya başladı. Gerçeğe olan tutkusu, geniş bir ziyaretçi listesiyle bağdaşmıyordu. Örneğin, Miriam Klopstock'a Ilex'lerin balosuna nasıl baktığını tam olarak anlattı. Elbette Miriam ondan açık sözlü fikrini istemişti, ancak Kadın her Pazar kilisede çağımızda barış için dua ediyordu ve bu tutarlı değildi.

Herkesin hemfikir olduğu üzere, ailesinin olmaması talihsiz bir durumdu; evde bir veya iki çocuk varken, gerçeğe aşırı düşkünlüğe bilinçsiz bir sınırlama getiriliyor. Çocuklar bize daha iyi duygularımızı engellemek için veriliyor. Bu yüzden sahne, tüm çabalarına rağmen, asla hayat kadar yapay olamaz; bir Ibsen dramasında bile, çocukların veya hizmetçilerin önünde bastırılacak şeyleri izleyiciye göstermek gerekir.

Kader, en başından beri gerçeği söylemeyi takdir etmiş olabilir ve haklı olarak suçun bir kısmını üstlenmelidir; ancak çocuk sahibi olmamakla Kadın, en azından, kusurlu sayılabilecek bir ihmalkarlık suçu işlemiştir.

Yavaş yavaş, bir zamanlar sadece boş bir eğilim olan şeyin kölesi haline geldiğini hissetti; ve bir gün bunu anladı. Her kadın terzisine gerçeğin yüzde doksanını söyler; geri kalan yüzde on ise, kendine saygı duyan hiçbir müşterinin asla aşmayacağı, indirgenemez asgari düzeydeki aldatmadır. Madam Draga'nın dükkanı, çıplak gerçeklerin ve abartılı kurguların buluşma yeriydi ve Kadın, burada geçmiş günlerin yapmacıksız yalanlarını hatırlamak için son bir çaba gösterebileceğini hissetti. Madam'ın kendisi, her şeyi bilen ve çoğunu unutmayı tercih eden bir sfenks havasıyla, ilham verici bir ruh halindeydi. Savaş Bakanı olarak ün kazanabilirdi, ama sadece zengin olmakla yetiniyordu.

"Eğer onu buraya getirirsem ve—Bayan Howard, bir dakika lütfen—ve oraya, ve şöyle etrafında—böylece—gerçekten de oldukça kolay bulacağınızı düşünüyorum."

Kadın tereddüt etti; Madam'ın görüşlerine razı olmak çok az bir çaba gerektiriyor gibi görünüyordu. Ama alışkanlık çok güçlü hale gelmişti. "Korkarım," diye kekeledi, "bu da dünyadaki en ufak bir şey bile değil"—

Ve o küçücük şeyle, gerçeğe olan esaretinin derinliğini ve sonsuzluğunu ölçtü. Madam, mesleki bir konuda kendisine karşı çıkılmasından hiç hoşlanmazdı ve Madam öfkelendiğinde, bunun sonuçlarını genellikle faturada bulurdunuz.

Ve sonunda, Kadının baştan beri olacağını öngördüğü o korkunç şey oldu; uyanık olduğu saatleri meşgul eden o önemsiz küçük gerçeklerden biriydi. Soğuk bir Çarşamba sabahı, birkaç kötü seçilmiş kelimeyle aşçıya içki içtiğini söyledi. Sahneyi daha sonra, sanki Abbey tarafından zihninde resmedilmiş gibi canlı bir şekilde hatırladı. Aşçı, aşçılar arasında iyi bir aşçıydı; ve o da aşçılar gibi davrandı.

Miriam Klopstock ertesi gün öğle yemeğine geldi. Kadınlar ve filler bir yaralanmayı asla unutmaz.