เรจินัลด์กับบาปที่รุมเร้า

เรจินัลด์เล่าว่า ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหญิงคนหนึ่งที่พูดความจริง ไม่ใช่ในทันทีหรอก แต่ค่อยๆ พัฒนานิสัยนี้ขึ้นมาทีละน้อย เหมือนตะไคร่น้ำที่ขึ้นบนต้นไม้ที่ดูแข็งแรงดี เธอไม่มีลูก มิฉะนั้นเรื่องราวอาจจะแตกต่างออกไป มันเริ่มต้นจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ โดยไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ นอกจากชีวิตของเธอค่อนข้างว่างเปล่า และมันง่ายมากที่จะติดนิสัยพูดความจริงในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แล้วมันก็ยากที่จะกำหนดขอบเขตในเรื่องที่สำคัญกว่า จนในที่สุดเธอก็เริ่มพูดความจริงเกี่ยวกับอายุของเธอ เธอพูดว่าเธออายุสี่สิบสองปีกับอีกห้าเดือน—ตอนนั้น เธอพูดความจริงแม้กระทั่งเดือน มันอาจจะทำให้เหล่าทูตสวรรค์พอใจ แต่พี่สาวของเธอกลับไม่พอใจ ในวันเกิดของหญิงคนนั้น แทนที่จะให้ตั๋วโอเปร่าอย่างที่เธอหวังไว้ พี่สาวของเธอกลับให้ภาพวิวกรุงเยรูซาเล็มจากภูเขามะกอกเทศ ซึ่งไม่ใช่สิ่งเดียวกันเสียทีเดียว การแก้แค้นของพี่สาวอาจใช้เวลานาน แต่ก็เหมือนรถไฟด่วนสายตะวันออกเฉียงใต้ มันจะมาถึงในเวลาที่เหมาะสมของมันเอง

เพื่อนๆ ของหญิงผู้นั้นพยายามห้ามปรามเธอไม่ให้หมกมุ่นกับการปฏิบัติเช่นนั้นมากเกินไป แต่เธอกล่าวว่าเธอศรัทธาในความจริงอย่างแน่วแน่ จึงมีคนตั้งข้อสังเกตว่ามันแทบจะไม่สมเหตุสมผลเลยที่จะไปพบปะสังสรรค์กันในที่สาธารณะบ่อยๆ (ไม่มีผู้หญิงที่รอบคอบคนไหนไปทานอาหารกลางวันกับสามีเป็นประจำหากเธอต้องการจะเปิดเผยความจริงให้เขาฟังในมื้อเย็น สามีต้องมีเวลาที่จะลืมบ้าง บ่ายวันเดียวไม่เพียงพอ) และหลังจากนั้นไม่นานเพื่อนๆ ของเธอก็เริ่มลดน้อยลงไปบ้าง ความมุ่งมั่นในความจริงของเธอไม่สอดคล้องกับรายชื่อเพื่อนฝูงที่มากมาย ตัวอย่างเช่น เธอเล่าให้มิเรียม คลอปสต็อกฟังอย่างตรงไปตรงมาว่าเธอคิดอย่างไรกับงานเลี้ยงเต้นรำของครอบครัวอิเล็กเซส แน่นอนว่ามิเรียมขอความคิดเห็นที่ตรงไปตรงมาของเธอ แต่หญิงผู้นั้นไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์เพื่อขอสันติสุขในยุคสมัยของเรา และมันก็ไม่สม่ำเสมอ

ทุกคนเห็นพ้องกันว่าน่าเสียดายที่เธอไม่มีครอบครัว เพราะถ้ามีลูกสักคนสองคนอยู่ในบ้าน ก็เหมือนมีกลไกควบคุมโดยไม่รู้ตัวไม่ให้เราพูดความจริงมากเกินไป ลูกๆ มักถูกมอบให้เราเพื่อยับยั้งอารมณ์ด้านดีของเรา นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเวทีละครถึงพยายามอย่างเต็มที่ก็ไม่สามารถสมจริงได้เท่าชีวิตจริง แม้แต่ในละครของอิปเซ่น เราก็ต้องเปิดเผยสิ่งต่างๆ ให้ผู้ชมได้เห็น ซึ่งเราอาจจะเก็บงำไว้เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกๆ หรือคนรับใช้

โชคชะตาอาจกำหนดให้ต้องพูดความจริงตั้งแต่แรกเริ่ม และสมควรที่ผู้หญิงคนนั้นจะต้องรับผิดชอบส่วนหนึ่ง แต่การที่ไม่มีลูกทำให้เธอมีความผิดอย่างน้อยก็ในฐานะผู้ประมาทเลินเล่อร่วมด้วย

ทีละเล็กทีละน้อย เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นทาสของสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงความโน้มเอียงที่ไร้ประโยชน์ และวันหนึ่งเธอก็รู้ ทุกผู้หญิงบอกความจริงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แก่ช่างตัดเสื้อของเธอ อีกสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือคือการหลอกลวงขั้นต่ำสุดที่ไม่อาจลดทอนได้ ซึ่งลูกค้าที่เคารพตัวเองจะไม่ยอมล่วงล้ำไปกว่านั้น ร้านของมาดามดรากาเป็นสถานที่พบปะกันของความจริงที่เปลือเปล่าและเรื่องแต่งที่แต่งเติมเกินจริง และที่นี่เองที่ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกว่าเธออาจจะพยายามครั้งสุดท้ายเพื่อหวนคืนสู่ความโกหกที่ซื่อตรงเหมือนในอดีต มาดามเองอยู่ในอารมณ์ที่สร้างแรงบันดาลใจ มีท่าทีเหมือนสฟิงซ์ที่รู้ทุกสิ่งและเลือกที่จะลืมมันไปส่วนใหญ่ ในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงคราม เธออาจได้รับการยกย่อง แต่เธอก็พอใจที่จะเป็นเพียงคนร่ำรวย

“ถ้าฉันเอาเข้ามาตรงนี้ แล้ว—คุณฮาวาร์ด รอสักครู่ได้ไหม—แล้วก็ตรงนั้น แล้วก็หมุนไปแบบนี้—แบบนี้—ฉันคิดว่าคุณคงจะทำได้ค่อนข้างง่าย”

หญิงผู้นั้นลังเลใจ ดูเหมือนว่าการยอมรับความคิดเห็นของมาดามนั้นไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ความเคยชินกลับฝังแน่นเกินไป “ฉันเกรงว่า...” เธอพูดตะกุกตะกัก “มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยที่สุดในโลกเลย”—

และด้วยเพียงเล็กน้อยนั้นเอง เธอก็ใช้มันเป็นมาตรวัดความลึกและความกว้างใหญ่ไพศาลของการเป็นทาสของเธอต่อข้อเท็จจริง มาดามไม่ค่อยพอใจนักเมื่อถูกโต้แย้งในเรื่องงาน และเมื่อใดที่มาดามโมโห คุณมักจะพบผลกระทบนั้นในบิลค่าใช้จ่ายเสมอ

และในที่สุด สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวก็มาถึง ดังที่หญิงผู้นั้นได้คาดการณ์ไว้ตลอดมาว่ามันจะต้องเกิดขึ้น มันเป็นหนึ่งในความจริงเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอคอยรบกวนจิตใจอยู่ตลอดเวลา ในเช้าวันพุธที่อากาศหนาวเย็น เธอได้บอกกับแม่ครัวด้วยถ้อยคำที่ไม่เหมาะสมว่าเธอดื่มเหล้า เธอจำเหตุการณ์นั้นได้อย่างชัดเจนราวกับว่าแอบบีย์เป็นผู้วาดภาพนั้นไว้ในใจ แม่ครัวคนนั้นเป็นแม่ครัวที่ดีคนหนึ่ง และเธอก็เป็นแม่ครัวที่ดีคนหนึ่งเช่นกัน

มิเรียม คลอปสต็อค มาทานอาหารกลางวันในวันถัดมา ผู้หญิงและช้างไม่เคยลืมบาดแผล