Reginald over hardnekkige zonden

Er was eens (zei Reginald) een vrouw die de waarheid sprak. Niet meteen, natuurlijk, maar de gewoonte groeide geleidelijk aan in haar, als korstmos op een ogenschijnlijk gezonde boom. Ze had geen kinderen – anders was het misschien anders geweest. Het begon met kleine dingen, zonder specifieke reden, behalve dat haar leven nogal leeg was, en het is zo gemakkelijk om de gewoonte aan te leren om in kleine zaken de waarheid te spreken. En toen werd het steeds moeilijker om de grens te trekken bij belangrijkere zaken, totdat ze uiteindelijk de waarheid over haar leeftijd begon te vertellen; ze zei dat ze tweeënveertig en vijf maanden oud was – tegen die tijd, ziet u, was ze zelfs tot op de maand nauwkeurig waarachtig. Het was misschien wel aangenaam voor de engelen, maar haar oudere zus was er niet blij mee. Op de verjaardag van de Vrouw gaf haar zus haar, in plaats van de operakaartjes waarop ze had gehoopt, een uitzicht op Jeruzalem vanaf de Olijfberg, wat niet helemaal hetzelfde is. De wraak van een oudere zus laat misschien lang op zich wachten, maar net als een sneltrein komt die uiteindelijk op het juiste moment.

De vriendinnen van de Vrouw probeerden haar ervan te weerhouden zich over te geven aan deze praktijk, maar ze zei dat ze aan de waarheid was verbonden; waarop werd opgemerkt dat het nauwelijks logisch was om zo vaak in het openbaar samen te zijn. (Geen enkele verstandige vrouw luncht regelmatig met haar man als ze hem tijdens het diner met een onthulling wil verrassen. Hij moet de tijd hebben om het te vergeten; een middag is niet genoeg.) En na een tijdje begon haar vriendenkring hier en daar uit te dunnen. Haar passie voor de waarheid was niet te verenigen met een grote vriendenkring. Zo vertelde ze Miriam Klopstock precies hoe ze naar het bal van de Ilexen keek. Miriam had weliswaar om haar eerlijke mening gevraagd, maar de Vrouw bad elke zondag in de kerk voor vrede in onze tijd, en dat was niet consistent.

Iedereen was het erover eens dat het jammer was dat ze geen familie had; met een kind of twee in huis is er een onbewuste rem op een al te vrije interpretatie van de waarheid. Kinderen worden ons gegeven om onze betere emoties te temperen. Daarom kan het toneel, met al zijn inspanningen, nooit zo kunstmatig zijn als het leven; zelfs in een drama van Ibsen moet men het publiek dingen laten zien die men voor kinderen of bedienden zou verzwijgen.

Het lot heeft het vertellen van de waarheid wellicht vanaf het begin bepaald en draagt ​​terecht een deel van de schuld; maar doordat de vrouw geen kinderen had, was zij op zijn minst medeplichtig aan de situatie door nalatigheid.

Langzaam maar zeker voelde ze dat ze een slaaf werd van wat ooit slechts een onbeduidende neiging was geweest; en op een dag wist ze het. Elke vrouw vertelt negentig procent van de waarheid aan haar naaister; de andere tien procent is het onherleidbare minimum aan bedrog waar geen enkele zichzelf respecterende klant zich buiten begeeft. De zaak van Madame Draga was een ontmoetingsplaats voor naakte waarheden en overdreven verzinsels, en het was hier, zo voelde de Vrouw, dat ze een laatste poging kon wagen om de onschuldige leugenachtigheid van vroeger te herinneren. Madame zelf was in een inspirerende stemming, met de uitstraling van een sfinx die alles wist en het meeste liever vergat. Als minister van Oorlog had ze gevierd kunnen worden, maar ze was tevreden met louter rijkdom.

"Als ik het hier naar binnen neem, en—mejuffrouw Howard, een momentje alstublieft—en daar, en zo rond—dus—ik denk echt dat u het heel gemakkelijk zult vinden."

De vrouw aarzelde; het leek zo weinig moeite te kosten om zich simpelweg neer te leggen bij de opvattingen van Madame. Maar de gewoonte was te sterk geworden. 'Ik ben bang,' stamelde ze, 'dat het maar een klein beetje is in de wereld'.

En aan de hand van dat kleinste beetje mat ze de diepte en de eeuwigheid van haar slavernij aan de feiten. Madame was er niet blij mee als ze op professioneel gebied werd tegengesproken, en wanneer Madame haar geduld verloor, was dat meestal achteraf terug te zien in de rekening.

En eindelijk gebeurde het vreselijke, zoals de Vrouw al die tijd had voorzien; het was een van die onbeduidende kleine waarheden waarmee ze haar wakker urenlang bezighield. Op een gure woensdagochtend vertelde ze de kokkin met een paar slecht gekozen woorden dat ze dronk. Ze herinnerde zich de scène later zo levendig alsof Abbey die in haar gedachten had geschilderd. De kokkin was een goede kokkin, voor een kokkin; en zoals kokkin hoort te zijn, ging zij ook.

Miriam Klopstock kwam de volgende dag lunchen. Vrouwen en olifanten vergeten een verwonding nooit.