Reginald o nękających grzechach

Była sobie raz (powiedział Reginald) kobieta, która mówiła prawdę. Nie od razu, oczywiście, ale nawyk ten rósł w niej stopniowo, niczym porost na pozornie zdrowym drzewie. Nie miała dzieci – w przeciwnym razie mogłoby być inaczej. Zaczęło się od drobiazgów, bez żadnego szczególnego powodu, poza tym, że jej życie było raczej puste, a tak łatwo wpaść w nawyk mówienia prawdy w drobnych sprawach. A potem trudno było wyznaczyć granicę w ważniejszych sprawach, aż w końcu zaczęła mówić prawdę o swoim wieku; powiedziała, że ​​ma czterdzieści dwa lata i pięć miesięcy – w tym czasie, widzicie, była prawdomówna nawet co do miesięcy. Mogło to podobać się aniołom, ale jej starsza siostra nie była zadowolona. W urodziny Kobiety, zamiast biletów do opery, na które miała nadzieję, jej siostra podarowała jej widok na Jerozolimę z Góry Oliwnej, co nie do końca jest tym samym. Zemsta starszej siostry może nie nastąpić od razu, ale niczym południowo-wschodni ekspres, nadchodzi w swoim czasie.

Przyjaciele Kobiety próbowali odwieść ją od nadmiernego oddawania się tej praktyce, ale ona powiedziała, że ​​jest oddana prawdzie; na co zauważono, że nielogiczne jest tak częste przebywanie w towarzystwie. (Żadna naprawdę przezorna kobieta nie jada regularnie lunchów z mężem, jeśli chce mu się wygadać przy kolacji. Musi mieć czas, żeby o czymś zapomnieć; popołudnie to za mało). I po pewnym czasie jej przyjaciół zaczęło ubywać. Jej pasja do prawdy nie szła w parze z długą listą gości. Na przykład, opowiedziała Miriam Klopstock dokładnie, jak patrzy na bal u Ilexów. Miriam z pewnością prosiła ją o szczerą opinię, ale Kobieta modliła się w kościele w każdą niedzielę o pokój w naszych czasach i nie było to konsekwentne.

Nieszczęściem, jak wszyscy się zgadzali, było to, że nie miała rodziny; z jednym lub dwojgiem dzieci w domu, istnieje nieświadoma blokada przed zbyt swobodnym uleganiem prawdzie. Dzieci są nam dane, by zniechęcić nas do dobrych emocji. Dlatego scena, pomimo wszelkich wysiłków, nigdy nie będzie tak sztuczna jak życie; nawet w dramacie Ibsena trzeba ujawnić publiczności rzeczy, które chciałoby się ukryć przed dziećmi lub służbą.

Los mógł od początku zadecydować o mówieniu prawdy i słusznie ponosi część winy, ale nie mając dzieci, Kobieta była winna co najmniej współwiny.

Stopniowo czuła, że ​​staje się niewolnicą tego, co kiedyś było jedynie bezczynną skłonnością; i pewnego dnia zrozumiała. Każda kobieta mówi swojej krawcowej dziewięćdziesiąt procent prawdy; pozostałe dziesięć procent to nieodwołalne minimum oszustwa, poza które żaden szanujący się klient nie przekroczy. Zakład Madame Dragi był miejscem spotkań nagiej prawdy i przesadnie ubranej fikcji, i to właśnie tutaj, Kobieta czuła, mogła podjąć ostatnią próbę przypomnienia sobie naiwnego kłamstwa minionych dni. Sama Madame była w inspirującym nastroju, z aurą sfinksa, który wie wszystko i woli zapomnieć o większości. Jako minister wojny mogła być celebrowana, ale zadowalała się byciem po prostu bogata.

„Jeśli wezmę to tutaj i… panno Howard, proszę na chwilę… i tam, i dookoła w ten sposób… naprawdę myślę, że będzie ci to całkiem łatwo.”

Kobieta zawahała się; wydawało się, że potrzeba tak niewielkiego wysiłku, by po prostu przystać na poglądy Madame. Ale nawyk stał się zbyt silny. „Obawiam się” – wyjąkała – „że to tylko drobna rzecz na świecie” –

I tym najmniejszym szczegółem oceniała głębię i wieczność swego poddaństwa faktom. Madame nie była zachwycona, gdy sprzeciwiano się jej w sprawach zawodowych, a kiedy Madame traciła panowanie nad sobą, zazwyczaj odbiło się to później na rachunku.

I w końcu nadeszła straszna rzecz, którą Kobieta od początku przewidywała; była to jedna z tych marnych, drobnych prawd, którymi zasypywała godziny czuwania. W chłodny środowy poranek, kilkoma niedbale dobranymi słowami, powiedziała kucharce, że pije. Pamiętała później tę scenę tak żywo, jakby Abbey namalował ją w jej umyśle. Kucharka była dobrą kucharką, jak na kucharkę przystało; i ona też była dobrą kucharką.

Następnego dnia Miriam Klopstock przyszła na lunch. Kobiety i słonie nigdy nie zapominają o krzywdzie.