Ekim ve Haziran

Kaptan, duvarda asılı duran kılıcına kasvetli gözlerle baktı. Yakındaki dolapta, hava koşullarından ve hizmetten yıpranmış, lekelenmiş, solmuş üniforması duruyordu. Savaşın alarm seslerinin duyulduğu o eski günlerden bu yana ne kadar uzun zaman geçmiş gibiydi!

Ve şimdi, ülkesinin zorlu zamanlarının tecrübeli bir gazisi olarak, bir kadının yumuşak bakışları ve gülümseyen dudakları karşısında çaresiz bir teslimiyete düşmüştü. Sessiz odasında otururken, elinde ondan yeni aldığı mektubu tutuyordu; onu o kasvetli ifadeye sokan mektubu. Umudunu yok eden o ölümcül paragrafı tekrar okudu.

Bana evlenme teklif ederek bana bahşettiğiniz onuru reddederken, dürüstçe konuşmam gerektiğini düşünüyorum. Bunu yapmamın sebebi aramızdaki büyük yaş farkıdır. Sizi çok, çok seviyorum, ama eminim ki evliliğimiz mutlu bir evlilik olmazdı. Bunu belirtmek zorunda kaldığım için üzgünüm, ancak size gerçek nedeni dürüstçe anlatmamın takdir edileceğine inanıyorum.

Kaptan iç çekti ve başını eline yasladı. Evet, aralarında uzun yıllar vardı. Ama o güçlü ve sağlam yapılıydı, mevkisi ve zenginliği vardı. Ona olan sevgisi, şefkati ve ona sağlayabileceği avantajlar, yaş meselesini unutturmaz mıydı? Üstelik, onun da kendisini sevdiğinden neredeyse emindi.

Yüzbaşı, hızlı hareket eden bir adamdı. Savaş alanında kararlılığı ve enerjisiyle tanınmıştı. Onu görecek ve davasını şahsen savunacaktı. Yaş!—onu sevdiği kişiyle arasına ne girebilirdi ki?

İki saat içinde, en büyük savaşına hafif bir yürüyüş düzeniyle hazır bekliyordu. Onun yaşadığı Tennessee'deki eski Güney kasabasına trenle gitti.

Theodora Deming, yaz alacakaranlığının tadını çıkarırken, görkemli, revaklı eski konağın merdivenlerinde oturuyordu. Kaptan kapıdan içeri girdi ve çakıllı yoldan yukarı çıktı. Utançtan uzak bir gülümsemeyle onu karşıladı. Kaptan onun hemen altındaki basamakta dururken, aralarındaki yaş farkı o kadar büyük görünmüyordu. Uzun boylu, düzgün, berrak gözlü ve esmerdi. O ise güzel bir kadınlığın baharındaydı.

"Seni beklemiyordum," dedi Theodora; "ama madem geldin, basamağa oturabilirsin. Mektubumu almadın mı?"

"Evet," dedi Kaptan; "ve bu yüzden geldim. Şimdi, Theo, cevabını tekrar gözden geçirir misin?"

Theodora ona hafifçe gülümsedi. Yaşına göre oldukça olgun bir adamdı. Onun gücüne, sağlıklı görünümüne, erkekliğine gerçekten hayrandı—belki de—

“Hayır, hayır,” dedi başını kesin bir dille sallayarak; “bu söz konusu bile değil. Seni çok seviyorum ama evlenmek olmaz. Yaşımız aynı, ama tekrar söylememi isteme, mektubumda da söylemiştim zaten.”

Kaptan, yüzündeki bronzluğun altından hafifçe kızardı. Bir süre sessiz kaldı, hüzünlü bir şekilde alacakaranlığa baktı. Görebildiği orman hattının ötesinde, mavi üniformalı askerlerin denize doğru yürüyüşlerinde kamp kurdukları bir alan vardı. Ne kadar uzun zaman önceymiş gibi geliyordu şimdi! Gerçekten de, Kader ve Zaman onu fena halde kandırmıştı. Mutlulukla arasına sadece birkaç yıl girmişti!

Theodora'nın eli aşağı doğru kaydı ve onun sıkı, esmer elinin avucuna yerleşti. En azından aşka benzer bir duygu hissetti.

“Lütfen bu kadar kafana takma,” dedi nazikçe. “Her şey hayırlısı için. Her şeyi kendi başıma çok akıllıca düşündüm. Bir gün benimle evlenmediğin için mutlu olacaksın. Bir süreliğine çok güzel ve hoş olurdu ama bir düşün! Sadece birkaç yıl içinde ne kadar farklı zevklerimiz olurdu! Birimiz şömine başında oturup kitap okumak, belki de akşamları sinir ağrısı veya romatizma ile uğraşmak isterken, diğeri balolara, tiyatrolara ve geç akşam yemeklerine bayılırdı. Hayır, sevgili dostum. Tam olarak Ocak ve Mayıs ayları olmasa da, Ekim ve Haziran başları gibi bir durum söz konusu.”

"Her zaman senin istediğin her şeyi yaparım Theo. Eğer istersen..."

"Hayır, yapmazdın. Şimdi yapacağını düşünüyorsun ama yapmazdın. Lütfen bana bir daha sorma."

Kaptan savaşı kaybetmişti. Ama o yiğit bir savaşçıydı ve son vedasını yapmak için ayağa kalktığında dudakları sertçe kapanmış, omuzları dikleşmişti.

O gece kuzeye giden trene bindi. Ertesi akşam odasına geri döndü, kılıcı duvarda asılıydı. Akşam yemeği için hazırlanıyor, beyaz kravatını özenle bağlıyordu. Ve aynı zamanda dalgın dalgın kendi kendine konuşuyordu.

"Şerefim üzerine, sanırım Theo haklıydı. Kimse onun çok güzel olduğunu inkar edemez, ama en iyimser tahminle bile yirmi sekiz yaşında olmalı."

Gördüğünüz gibi, Yüzbaşı henüz on dokuz yaşındaydı ve kılıcını Chattanooga'daki geçit töreni alanı dışında hiç çekmemişti; bu da İspanyol-Amerikan Savaşı'na en çok yaklaştığı an olmuştu.