Październik i czerwiec

Kapitan ponuro spojrzał na swój miecz wiszący na ścianie. W pobliskiej szafie przechowywany był jego wyblakły mundur, poplamiony i zniszczony przez pogodę i służbę. Jakże dawno, dawno temu zdawało się, że minęły te dawne czasy wojennych alarmów!

A teraz, będąc weteranem ciężkich czasów swojego kraju, został doprowadzony do całkowitej kapitulacji przez łagodne spojrzenie kobiety i jej uśmiechnięte usta. Siedząc w swoim cichym pokoju, trzymał w dłoni list, który właśnie od niej otrzymał – list, który sprawił, że przybrał ponury wyraz twarzy. Przeczytał ponownie fatalny akapit, który zniszczył jego nadzieję.

Odmawiając zaszczytu, jaki mi wyświadczyłeś, prosząc mnie o zostanie twoją żoną, czuję, że powinienem mówić szczerze. Powodem jest ogromna różnica wieku między nami. Bardzo, bardzo cię lubię, ale jestem pewien, że nasze małżeństwo nie byłoby szczęśliwe. Przykro mi, że muszę o tym wspominać, ale wierzę, że docenisz moją szczerość w podaniu ci prawdziwego powodu.

Kapitan westchnął i oparł głowę na dłoni. Owszem, dzieliło ich wiele lat. Ale on był silny i twardy, miał pozycję i majątek. Czy jego miłość, czuła opieka i korzyści, jakie mógł jej dać, nie sprawią, że zapomni o kwestii wieku? Poza tym był niemal pewien, że jej na nim zależy.

Kapitan był człowiekiem szybkiego działania. W terenie wyróżniał się stanowczością i energią. Spotka się z nią ponownie i osobiście przedstawi swoją sprawę. Wiek! – co takiego miało stanąć między nim a ukochaną?

Za dwie godziny był gotowy, w lekkim szyku marszowym, do swojej największej bitwy. Wsiadł do pociągu i pojechał do starego miasteczka na Południu w Tennessee, gdzie mieszkała.

Theodora Deming stała na schodach pięknej, zwieńczonej portykiem starej rezydencji, rozkoszując się letnim zmierzchem, gdy Kapitan wszedł przez bramę i wszedł na żwirową ścieżkę. Przywitała go z uśmiechem pozbawionym zażenowania. Gdy Kapitan stał na stopniu niżej, różnica wieku między nimi nie wydawała się aż tak duża. Był wysoki, wyprostowany, miał bystre oczy i opaleniznę. Ona była w rozkwicie pięknej kobiecości.

„Nie spodziewałam się ciebie” – powiedziała Teodora – „ale skoro już przyszedłeś, możesz usiąść na schodku. Nie dostałeś mojego listu?”

„Tak” – powiedział Kapitan – „i dlatego przyszedłem. A teraz, Theo, zastanów się nad swoją odpowiedzią, dobrze?”

Teodora uśmiechnęła się do niego delikatnie. Dobrze znosił swoje lata. Naprawdę ceniła jego siłę, zdrowy wygląd, męskość – być może, jeśli…

„Nie, nie” – powiedziała, stanowczo kręcąc głową – „to nie wchodzi w grę. Bardzo cię lubię, ale małżeństwo nie wchodzi w grę. Mój wiek i twój… ale nie zmuszaj mnie do powtarzania tego – pisałam ci w liście”.

Kapitan lekko się zarumienił przez brązową twarz. Milczał przez chwilę, wpatrując się ze smutkiem w zmierzch. Za linią lasu, którą widział, znajdowało się pole, gdzie chłopcy w niebieskich mundurach kiedyś biwakowali, maszerując ku morzu. Jakże dawno to się wydawało! Zaiste, Los i Ojciec Czas okrutnie go oszukali. Zaledwie kilka lat stanęło między nim a szczęściem!

Dłoń Theodory opadła i spoczęła w uścisku jego mocnej, brązowej dłoni. Poczuła przynajmniej to uczucie, które jest bliskie miłości.

„Proszę, nie przejmuj się tym tak bardzo” – powiedziała łagodnie. „Wszystko jest w najlepszym porządku. Sama to sobie bardzo mądrze przemyślałam. Pewnego dnia będziesz się cieszyć, że za ciebie nie wyszłam. Przez jakiś czas byłoby bardzo miło i przyjemnie – ale pomyśl tylko! Za kilka lat, jak bardzo zmienilibyśmy gusta! Jedno z nas chciałoby siedzieć przy kominku i czytać, a może wieczorami leczyć nerwobóle albo reumatyzm, podczas gdy drugie szalałoby za balami, teatrami i późnymi kolacjami. Nie, mój drogi przyjacielu. Chociaż to nie jest dokładnie styczeń i maj, to ewidentnie październik i początek czerwca”.

„Zawsze robiłbym to, czego ode mnie chciałeś, Theo. Gdybyś chciał…”

„Nie, nie zrobiłbyś tego. Teraz myślisz, że byś to zrobił, ale nie zrobiłbyś tego. Proszę, nie pytaj mnie więcej.”

Kapitan przegrał bitwę. Ale był dzielnym wojownikiem i kiedy wstał, by pożegnać się po raz ostatni, jego usta były zaciśnięte, a ramiona wyprostowane.

Tej nocy pojechał pociągiem na Północ. Następnego wieczoru był już z powrotem w swoim pokoju, gdzie jego miecz wisiał na ścianie. Ubierał się do kolacji, starannie wiążąc białą muszkę w kokardę. Jednocześnie oddawał się zamyślonemu monologowi.

„Na honor, uważam, że Theo miał jednak rację. Nikt nie może zaprzeczyć, że jest piękna, ale musi mieć dwadzieścia osiem lat, według najłaskawszych obliczeń.”

Bo widzicie, Kapitan miał zaledwie dziewiętnaście lat, a jego miecz nigdy nie został dobyty, z wyjątkiem placu apelowego w Chattanoodze, co było najbliższą okazją, by stanąć na straży wojny amerykańsko-hiszpańskiej.