Oktober en juni

De kapitein staarde somber naar zijn zwaard dat aan de muur hing. In de kast ernaast lag zijn verbleekte uniform, bevlekt en versleten door weer en wind en dienst. Wat leek het lang geleden sinds die oude dagen van oorlogsgeweld!

En nu, hoewel hij al een veteraan was van de zware tijden die zijn land had doorstaan, was hij tot volkomen overgave gedwongen door de zachte ogen en glimlachende lippen van een vrouw. Terwijl hij in zijn stille kamer zat, hield hij de brief die hij zojuist van haar had ontvangen in zijn hand – de brief die hem zo somber had gemaakt. Hij las de fatale alinea die zijn hoop had vernietigd opnieuw.

Door uw aanzoek af te slaan, voel ik de behoefte om eerlijk te zijn. De reden hiervoor is het grote leeftijdsverschil tussen ons. Ik ben erg gesteld op u, maar ik ben ervan overtuigd dat ons huwelijk geen gelukkig huwelijk zou zijn. Het spijt me dat ik dit moet zeggen, maar ik geloof dat u mijn eerlijkheid zult waarderen.

De kapitein zuchtte en liet zijn hoofd in zijn hand rusten. Ja, er scheelde veel leeftijd tussen hen. Maar hij was sterk en robuust, hij had aanzien en rijkdom. Zou zijn liefde, zijn tedere zorg en de voordelen die hij haar kon bieden haar de kwestie van het leeftijdsverschil niet doen vergeten? Bovendien was hij er vrijwel zeker van dat ze om hem gaf.

De kapitein was een man van daadkracht. Op het slagveld had hij zich onderscheiden door zijn besluitvaardigheid en energie. Hij zou haar opzoeken en zijn zaak persoonlijk opnieuw bepleiten. Leeftijd! – wat zou die in de weg staan ​​tussen hem en degene van wie hij hield?

Binnen twee uur stond hij, in lichte marsuitrusting, klaar voor zijn grootste strijd. Hij nam de trein naar het oude stadje in Tennessee waar zij woonde.

Theodora Deming stond op de trappen van het fraaie, oude landhuis met portiek te genieten van de zomerse schemering, toen de kapitein door de poort kwam en het grindpad opliep. Ze begroette hem met een glimlach zonder enige verlegenheid. Toen de kapitein op de trede onder haar stond, leek het leeftijdsverschil niet zo groot. Hij was lang en recht, had heldere ogen en een gebruinde huid. Zij was in de bloei van haar jonge jaren.

'Ik had je niet verwacht,' zei Theodora, 'maar nu je er bent, mag je op de stoep gaan zitten. Heb je mijn brief niet gekregen?'

'Dat klopt,' zei de kapitein; 'en daarom ben ik gekomen. Theo, denk nog eens goed na over je antwoord, wil je?'

Theodora glimlachte hem zachtjes toe. Hij droeg zijn jaren goed. Ze was erg gesteld op zijn kracht, zijn gezonde uiterlijk, zijn mannelijkheid – misschien, als –

'Nee, nee,' zei ze, terwijl ze resoluut haar hoofd schudde; 'dat is uitgesloten. Ik vind je ontzettend leuk, maar trouwen is geen optie. Jouw leeftijd is – maar laat me het niet nog een keer zeggen – ik heb het je al in mijn brief verteld.'

De kapitein bloosde een beetje, ondanks de gebruinde teint. Hij zweeg een tijdje en staarde treurig in de schemering. Achter een rij bossen die hij kon zien, lag een veld waar de jongens in blauwe uniformen ooit hun kamp hadden opgeslagen tijdens hun mars naar de zee. Wat leek dat lang geleden! Het lot en Vader Tijd hadden hem inderdaad flink in de maling genomen. Slechts een paar jaar scheidden hem van geluk!

Theodora's hand gleed naar beneden en rustte in de greep van zijn stevige, bruine hand. Ze voelde in ieder geval dat gevoel dat verwant is aan liefde.

'Neem het me alsjeblieft niet zo kwalijk,' zei ze zachtjes. 'Het is allemaal voor het beste. Ik heb er zelf heel goed over nagedacht. Ooit zul je blij zijn dat ik niet met je getrouwd ben. Het zou een tijdje heel leuk en fijn zijn, maar denk er eens over na! Over een paar jaar zouden we een totaal andere smaak hebben! De een zou bij de open haard willen zitten lezen en 's avonds misschien een zenuwpijn of reuma willen uitzitten, terwijl de ander gek zou zijn op bals, theaters en late diners. Nee, mijn lieve vriend. Hoewel het niet precies januari en mei is, is het wel degelijk oktober en begin juni.'

'Ik zou altijd doen wat je van me vroeg, Theo. Als je dat wilde—'

'Nee, dat zou je niet doen. Je denkt nu van wel, maar dat is niet zo. Vraag het me alsjeblieft niet meer.'

De kapitein had de strijd verloren. Maar hij was een dappere krijger, en toen hij opstond om afscheid te nemen, stond zijn mond strak gesloten en waren zijn schouders recht.

Diezelfde avond nam hij de trein naar het noorden. De volgende avond was hij terug in zijn kamer, waar zijn zwaard aan de muur hing. Hij kleedde zich aan voor het diner en knoopte zijn witte stropdas met zorg in een strik. Tegelijkertijd verzonk hij zich in een peinzende monoloog.

"Eerlijk gezegd denk ik dat Theo toch gelijk had. Niemand kan ontkennen dat ze een schatje is, maar ze moet, op zijn zachtst gezegd, achtentwintig zijn."

De kapitein was immers pas negentien jaar oud en had zijn zwaard nog nooit getrokken, behalve op het paradeveld in Chattanooga, wat het dichtst in de buurt kwam van de Spaans-Amerikaanse oorlog.