Güneşin Altında Yeni Bir Şey Yok

Yedi kat merdivenin tepesindeki tavan arasını zar zor örten kiremitler rüzgarla parçalanıyor. Fırtınanın gücüyle kırağı kadar incecik savrulan kar kristalleri, çatlaklardan vızıldayarak geçiyor ve derme çatma yatağın üzerine yığılıyor. Dışarıdaki bazı panjurlar her sık ​​esen fırtınada çarpıp gıcırdıyor ve güneye doğru ilerleyen kar bulutları, dünyaya doğru ışıldayan, maviye çalan bir yıldızın parlamasına izin veriyor.

Çatı katındaki bir yarıktan, yıldız tek başına o gece orada olup bitenleri görüyor. Çıplak zeminde birkaç derme çatma mobilya duruyor ve ortada üzerinde kağıt, kalem ve mürekkep bulunan bir masa ve yanan bir mum var.

Dirseklerini masaya dayamış, bir eli çenesinin altında kenetlenmiş tahta sandalyede oturan adam, her uzvu titrese de dondurucu soğuğu hissetmiyor. Saçları yüksek alnından geriye doğru dağınık bir şekilde savrulmuş ve gözlerinde, yıldızın kardeşçe bir selam gibi parıldarken tanıdığı bir ışık var. Deha gökten doğar ve ışığı, yıldızın ışınlarının kaynağıyla aynı seviyede, bir yükseklikten gelir.

Adam aniden kalemi kapar ve yazmaya başlar. Kağıda doğru eğilir ve eli hızla hareket eder. Uğultulu rüzgara veya etrafını saran ölümcül kar sisine aldırış etmez. Yazmaya devam eder. Saat çalar ve saatin geçmesiyle birlikte tekrar çınladığında, kalemi yere fırlatır, ayağa kalkar ve bir fatihin zarif hareketiyle elini kaldırır. Bu doğal bir harekettir, çünkü onu yıldızdan başka kimse görmez. "Tanrı aşkına!" diye mırıldanır, "Kazandım. Bu alanda birinciyim. Bu düşünce benim ve yalnızca benim. Sonsuza dek yaşayacak. Edebiyatta bunun gibisi yok; ama neden, neden, bu kadar engebeli, yorucu yollardan geçmek zorunda kaldım da, bir anda kartalın göğsünden dökülen bir tüy gibi kolayca bana geldi?"

Tekrar oturup yazdıklarını okuyor. Sonra da sevgiyle bir kenara bırakıyor. Tek bir harfi bile değiştirmiyor, tek bir kelimeyi bile silmiyor. Mükemmel olduğunu biliyor ve bunu kendine söylüyor; çünkü gerçek deha sahte tevazuyu bilmez.

Adamın gözleri yumuşar. Gözlerindeki ateş söner, yıldızın karşılık vermediği ılık bir parıltı kalır. Dudaklarında yarı zevk, yarı küçümseme gösteren ince, uzun bir gülümseme belirir. Orijinal bir fikir yarattığının ve bunun değerinin farkında olacak kadar sanatçı ruhludur.

Uzaklara odaklanmış bakışları sıcaklık, sevgi, zevk, şarap, kristal, neşe ve canlı güzellik görüyor; bunlar, açlıktan kıvranan ruhunun kemirici duygularına öz nefretini de ekleyen, kurt gibi bir açlıkla özlem duyduğu şeyler.

Aniden, hediyenin keskin kırbacı kulağında şakırdadı ve soğuk iliklerine kadar işledi, onu harekete geçirdi. Ayağa kalktı, yırtık pırtık bir palto giydi, kapıdan çıktı ve yedi kat merdiveni indi. Eski bir gazeteye sarılmış ekmek ve peynirle hemen geri döndü. Tekrar oturdu ve tanrıların nektarı gibi gelen yemeği hızla yedi. Yıldız, aralıktan aşağıya baktı ve göksel bir şefkatle parladı, çünkü adam uzun ve çok kasvetli bir mücadele vermişti ve şimdi omuzlarına yağan kar altında peynir kırıntıları yiyordu. Adam, uzun yıllardan sonra ilk kez başarının yüzünü gösteriyordu.

⁂

Başkalarının ömür boyu başaramadığı şeyi bir saat içinde elde etti. Adam yemek yerken, yemeğinin bulunduğu eski gazeteye kayıtsızca göz atıyordu. Yıldız, adamın aniden gazeteyi iki eliyle kasılarak kavradığını, gözlerinin gazetenin sütunları arasında alev alev yandığını ve ardından boğuk, hırıltılı bir küfretmeyle sendelediğini, dönüp çıplak zemine düştüğünü gördü.

⁂

Sabahleyin, her zamanki gibi ortada görünmeyince, iki adam çatı katının kapısını kırarak içeri girer ve onu orada bulur.

"İntihar mı?" diye soruyor biri.

"Açlıktan ölme ihtimali daha yüksek," diyor diğeri.

“Hayır, işte ekmek ve peynir. Her neyse, adli tıp uzmanının incelemesi gereken bir durum. Yaşadığı yer neşeli bir yerdi. Merhaba, bu adam ne yazıyor acaba?”

Onlardan biri ölen adamın yazdıklarını okuyor ve şöyle diyor:

“Bu çok tuhaf bir şey. Anlayamıyorum işte. Eline bakın; elinde eski bir gazete var, mengene gibi sıkmış.”

Eğilip eski kağıdı soğuk parmaklarından zorla alır. Merakla inceler ve donuk bir şekilde gerçeğe rastlar.

“Bak Bill,” diyor, “komik bir şey var. Bu eski gazetede, o beyefendinin kendi eliyle yazdığına neredeyse tıpatıp benzeyen bir makale var.”