ไม่มีอะไรใหม่ภายใต้ดวงอาทิตย์

ลมพัดกระหน่ำแผ่นกระเบื้องหลังคาที่ปิดห้องใต้หลังคาอย่างไม่แน่นหนา ซึ่งอยู่บนสุดของบันไดเจ็ดชั้น เกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนละเอียดราวกับน้ำค้างแข็งด้วยแรงลมพายุ พัดผ่านรอยแตกและร่วงหล่นลงบนเตียงที่ทรุดโทรม บานประตูหน้าต่างด้านนอกบางบานกระแทกและส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ลมพัดมาเป็นระยะ และเมฆหิมะที่พัดลงใต้ก็มีดาวสีน้ำเงินเจิดจรัสส่องแสงลงมายังโลกราวกับดวงตาที่เปล่งประกาย

ผ่านรอยแยกบนหลังคาห้องใต้หลังคา มีเพียงดวงดาวเท่านั้นที่มองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่นในคืนนั้น บนพื้นโล่งมีเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ วางอยู่ และตรงกลางมีโต๊ะตัวหนึ่งซึ่งมีกระดาษ ปากกา และหมึกวางอยู่ และมีเทียนจุดไฟตั้งอยู่

ชายผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โดยวางข้อศอกบนโต๊ะและกำมือไว้ใต้คาง ไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นยะเยือกแม้ว่าร่างกายจะสั่นสะท้านไปทั้งตัว ผมของเขาถูกปัดไปด้านหลังอย่างไม่เป็นระเบียบจากหน้าผากสูง และในดวงตาของเขามีประกายแสงที่ดวงดาวรู้จักขณะที่มันส่องแสงระยิบระยับลงมาทักทายอย่างฉันพี่น้อง อัจฉริยภาพถือกำเนิดจากสวรรค์และแสงของมันมาจากความสูงส่งในระดับเดียวกับแหล่งกำเนิดแสงของดวงดาว

ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็คว้าปากกาและเริ่มเขียน เขาโน้มตัวลงบนกระดาษและมือของเขาก็เขียนอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนใจเสียงลมที่พัดโหมกระหน่ำหรือหมอกหิมะที่ตกลงมารอบตัว เขาเขียนแล้วเขียนอีก นาฬิกาตีบอกเวลา และเมื่อเวลาผ่านไป เสียงนาฬิกาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาก็รีบวางปากกาลง ลุกขึ้นยืน และยกมือขึ้นด้วยท่าทางสง่างามของผู้พิชิต มันเป็นการเคลื่อนไหวที่เป็นธรรมชาติ เพราะไม่มีใครเห็นเขานอกจากดวงดาว “ด้วยสวรรค์!” เขาพึมพำ “ข้าชนะแล้ว ข้าเป็นที่หนึ่งในสนามรบ ความคิดนี้เป็นของข้าและเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว มันจะคงอยู่ตลอดไป ไม่มีอะไรเทียบได้ในวรรณกรรม แต่ทำไม ทำไมข้าถึงต้องเดินบนเส้นทางที่ขรุขระและเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ เพื่อให้ความคิดนี้มาถึงข้าในชั่วพริบตาอย่างง่ายดายราวกับขนที่ร่วงหล่นจากอกของนกอินทรี?”

เขานั่งลงอีกครั้งและอ่านสิ่งที่เขาเขียน จากนั้นเขาก็วางมันลงอย่างทะนุถนอม เขาไม่แก้ไขตัวอักษรหรือลบคำใด ๆ เขาเชื่อมั่นว่ามันสมบูรณ์แบบ และบอกตัวเองเช่นนั้น เพราะอัจฉริยะที่แท้จริงไม่รู้จักความอ่อนน้อมถ่อมตนจอมปลอม

ดวงตาของชายผู้นั้นอ่อนโยนลง เปลวไฟในดวงตามอดลง เหลือเพียงแสงเรืองรองอบอุ่นที่ดวงดาวไม่ตอบสนอง ริมฝีปากของเขาปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่แสดงออกถึงความพึงพอใจครึ่งหนึ่งและความดูถูกอีกครึ่งหนึ่ง เขาเป็นศิลปินมากพอที่จะรู้ว่าเขาได้สร้างสรรค์ไอเดียที่แปลกใหม่ และเขารู้คุณค่าของมัน

สายตาที่จ้องมองไกลของเขาเห็นความอบอุ่น ความรัก ความสุข ไวน์ คริสตัล ความรื่นเริง และความงามที่มีชีวิตชีวา—สิ่งต่างๆ ที่เขาโหยหาด้วยความหิวกระหายดุจหมาป่า ซึ่งยิ่งเพิ่มความดูถูกตนเองเข้าไปในจิตใจที่อดอยากของเขา

ทันใดนั้น เสียงแส้ที่ฟาดลงมาอย่างแรงก็ดังเข้าหูเขา ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง ปลุกให้เขาลุกขึ้น เขาจึงลุกขึ้น สวมเสื้อโค้ทขาดๆ เดินออกไปนอกประตู และลงบันไดเจ็ดชั้น เขากลับมาทันทีพร้อมขนมปังและชีสที่ห่อด้วยหนังสือพิมพ์เก่าๆ เขาจึงนั่งลงอีกครั้ง กลืนอาหารลงไปอย่างเอร็ดอร่อย รสชาติราวกับน้ำทิพย์จากสวรรค์ ดวงดาวส่องประกายลงมาผ่านรอยแตกของหนังสือพิมพ์ด้วยความเห็นใจจากสวรรค์ เพราะชายผู้นี้ได้ต่อสู้มาอย่างยาวนานและยากลำบาก จนกระทั่งในที่สุดเขาก็ได้กินเศษชีสท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาบนไหล่ของเขา เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ชายผู้นี้ดูประสบความสำเร็จ

⁂

เขาได้รับสิ่งที่คนอื่นพยายามมาทั้งชีวิตโดยไม่ประสบความสำเร็จภายในเวลาเพียงชั่วโมงเดียว ขณะที่ชายคนนั้นกำลังกินอาหาร เขาก็เหลือบมองหนังสือพิมพ์เก่าๆ ที่ห่ออาหารอยู่อย่างเหม่อลอย ดวงดาวเห็นเขากำหนังสือพิมพ์นั้นแน่นด้วยมือทั้งสองข้างอย่างแรง จ้องมองคอลัมน์ต่างๆ ด้วยดวงตาที่ลุกโชน แล้วก็สบถออกมาอย่างแหบพร่า ก่อนจะลุกขึ้นยืน หมุนตัว และล้มลงบนพื้นเปล่าๆ

⁂

ในตอนเช้า เนื่องจากเขาไม่ปรากฏตัวตามปกติ ชายสองคนจึงพังประตูห้องใต้หลังคาเข้าไป และพบเขาอยู่ที่นั่น

“ฆ่าตัวตายเหรอ?” คนหนึ่งถาม

“น่าจะอดตายมากกว่า” อีกคนกล่าว

“ไม่ค่ะ นี่ขนมปังกับชีสค่ะ ยังไงก็ต้องส่งให้เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพอยู่ดีนั่นแหละค่ะ กระท่อมที่เขาอาศัยอยู่ดูร่าเริงดีนะคะ สวัสดีค่ะ นี่เขาเขียนอะไรอยู่เหรอคะ?”

หนึ่งในนั้นอ่านสิ่งที่ผู้ตายเขียนไว้ แล้วพูดว่า:

“มันแปลกประหลาดมาก ผมมองไม่ค่อยออก ดูที่มือเขาซิ เขากำหนังสือพิมพ์เก่าๆ ไว้แน่นเหมือนคีม”

เขาก้มลงและแย่งกระดาษเก่าจากมือที่เย็นเฉียบ เขาตรวจสอบมันด้วยความอยากรู้ และค่อยๆ ค้นพบความจริงโดยไม่รู้ตัว

“บิลล์ นี่เรื่องตลกนะ” เขากล่าว “ในหนังสือพิมพ์เก่าฉบับหนึ่งมีบทความที่เกือบจะเหมือนกับสิ่งที่สุภาพบุรุษท่านนั้นเขียนเองเลย”