Nic nowego pod słońcem

Wiatr szarpie gonty, które kiepsko pokrywają strych na szczycie siedmiu pięter schodów. Kryształki śniegu, niesione siłą wichury niczym szron, przedzierają się przez szpary i osypują na nędzne posłanie. Niektóre okiennice na zewnątrz trzaskają i skrzypią przy każdym częstym wichurze, a śnieżne chmury pędzące na południe pozwalają, by wspaniała, niebieska gwiazda skierowała promienne oko w dół, na świat.

Przez szczelinę w dachu strychu tylko gwiazda widzi, co dzieje się tam tej nocy. Na gołej podłodze stoją jakieś rozklekotane meble, a pośrodku stół, na którym leży papier, pióra i atrament, a także stoi zapalona świeca.

Mężczyzna siedzący na drewnianym krześle z łokciami na stole i dłonią zaciśniętą pod brodą nie czuje przenikliwego zimna, choć drży na całym ciele. Jego włosy są niedbale odrzucone z wysokiego czoła, a w jego oczach płonie światło, które gwiazda zna, gdy migocze w braterskim pozdrowieniu. Geniusz narodził się w niebie, a jego światło pochodzi z wysokości równej źródłu promieni gwiazdy.

Nagle mężczyzna chwyta pióro i pisze. Pochyla się nad papierem, a jego ręka pędzi. Nie zważa na wyjący wiatr ani na śmiercionośną śnieżną mgłę, która go otacza. Pisze i pisze. Zegar wybija godzinę, a kiedy godzina minęła i znów zabrzmi, rzuca pióro, zrywa się na równe nogi i unosi rękę z finezyjnym gestem zwycięzcy. To naturalny ruch, bo nikt go nie widzi oprócz gwiazdy. „Na niebiosa!” mamrocze, „Zwyciężyłem. Jestem pierwszy na polu. Ta myśl jest moja i tylko moja. Będzie żyła wiecznie. Nie ma niczego podobnego w literaturze; ale dlaczego, ach, dlaczego zostałem zmuszony podążać takimi wyboistymi, nużącymi ścieżkami, że spadła na mnie w jednej chwili z taką łatwością, z jaką spada piórko z piersi orła?”

Siada ponownie i czyta to, co napisał. Potem z miłością to odkłada. Nie zmienia ani jednej litery ani nie skreśla ani jednego słowa. Wie, że jest doskonałe, i tak sobie powtarza; bo prawdziwy geniusz nie zna udawanej pokory.

Oczy mężczyzny łagodnieją. Ogień w nich gaśnie, pozostawiając ciepłą poświatę, na którą gwiazda nie reaguje. Na jego ustach błąka się długi, cienki uśmiech, wyrażający na poły przyjemność, na poły pogardę. Jest wystarczająco artystą, by wiedzieć, że stworzył oryginalny pomysł i zna jego wartość.

Jego wzrok skierowany w dal dostrzega ciepło, miłość, przyjemność, wino, kryształ, radość i żywe piękno — rzeczy, za którymi tęskni z wilczym głodem, który do pragnień jego wygłodniałej duszy dodaje pogardę dla samego siebie.

Nagle ostry bicz teraźniejszości trzaska mu w uchu, a zimno uderza do szpiku kości i porywa go do działania. Wstaje, wkłada podarty płaszcz, wychodzi za drzwi i zbiega po siedmiu piętrach schodów. Wraca prosto z chlebem i serem, zawiniętym w starą gazetę. Siada ponownie, połykając jedzenie, które smakuje jak nektar bogów. Gwiazda spogląda w dół przez szczelinę i migocze z niebiańskim współczuciem, bo mężczyzna stoczył długą i bardzo trudną walkę do samego końca, że ​​teraz je okruszki sera, a na jego ramiona spada śnieg. Po raz pierwszy od wielu lat mężczyzna ma na twarzy wyraz sukcesu.

⁂

W ciągu godziny zdobył to, do czego inni dążyli bezskutecznie przez całe życie. Jedząc, mężczyzna zerka bezmyślnie na starą gazetę, w której znajduje się jego jedzenie. Gwiazda widzi, jak nagle konwulsyjnie ściska gazetę obiema rękami, wpatruje się płonącymi oczami w szpalty, a potem, z ochrypłym, duszącym przekleństwem, zrywa się na równe nogi, wiruje i upada na gołą podłogę.

⁂

Rano, ponieważ nie pojawił się jak zwykle, dwóch mężczyzn wyważyło drzwi strychu i znalazło go tam.

„Samobójstwo?” – pyta jeden.

„Bardziej prawdopodobne, że zginiemy z głodu” – mówi drugi.

„Nie, tu jest chleb i ser. Sprawa dla koronera, w każdym razie. W takiej wesołej norze, w której mieszkał. Halo, co on tam pisze?”

Jeden z nich czyta to, co napisał zmarły i mówi:

„To dziwna sprawa. Nie mogę tego po prostu rozszyfrować. Spójrz na jego dłoń; trzyma w niej starą gazetę, ściśniętą jak imadło”.

Schyla się i wyrywa stary papier z zimnych palców. Przygląda mu się z ciekawością i ospale natyka się na prawdę.

„Słuchaj, Bill” – mówi – „jest taka dziwna rzecz. W tej starej gazecie jest artykuł niemal identyczny z tym, który ten dżentelmen sam napisał”.