Bayan Pendercoet'nin Kayıp Kimliği

Bayan Pendercoet, her yıl düzenli olarak, Şubat ayının ilk haftası civarında, arkadaşlarından ve tanıdıklarından bir karakter rica ederdi. Bu, sorumluluk gerektiren bir göreve başvuran kişinin temiz, dürüst ve ömür boyu alkolden uzak durmuş biri olduğunu garanti eden türden bir karakter değildi; aksine, giyen kişinin yıllar önce St. George's, Hanover Square'de ciddiyetle üstlendiği Pendercoet'in hanımefendi halini bir anlığına bir kenara bırakıp, isterse bir dansöz veya İkinci Bayan Tanqueray olabileceği, ödünç alınmış bir maskeli balo kimliğiydi.

"Lütfen bana Sanat Kulübü Balosu'na giyeceğim bir kostüm önerin," diye yalvarırdı herkese; "Marie Stuart veya Diane de Poitiers tarzı olmasın. Yeni ve özgün bir şey."

Hiç kimse Bayan Pendercoet'in bu ünlü güzellerden biri gibi kılık değiştirmesini önermemişti, ancak o bu önerinin herkesin dilinde olduğunu düşünmeyi tercih etti.

"Özgürlük kılığına girebilirsin," dedi sanatçı.

"Dükkanı mı yoksa New York Limanı'ndaki şeyi mi kastediyorsunuz?" dedi kadın. "Sanırım o benim tarzıma uymaz. Çok büyük. Şimdi aklıma Kelebeklerin Kraliçesi geldi."

Rollo sözünü keserek, "Başkalarını düşünmeniz ne kadar güzel," dedi.

Rollo on sekiz yaşındaydı ve Bayan Pendercoet'e duyduğu saygı, en belirgin özelliklerinden biri değildi.

"Tavsiye istedim, ciddiyetsizlik değil," diye itiraz etti.

"Peki, neden kusursuz bir kadın olan Sezar'ın karısı kılığına girmeyelim ki? Eteğinizin alt kısmına, skandal dolu gazete paragraflarından oluşan bir tür bez parçası takabilirsiniz ve böylece her şeyin üstünde olursunuz, anlıyor musunuz?"

"Ne kılıkta giyineceksiniz?" diye sordu Bayan Pendercoet sert bir şekilde.

"Benim rolüm 'Barış'ın Alman savaş filosunu Antipon'u ele geçirmeye ikna etmesi olacak."

Fikri kavramam birkaç saniye sürdü.

"Bunu nasıl başarabileceğinizi anlamıyorum," diye itiraz etti.

“Yapamam. Benzerlik işte burada devreye girecek.”

Ortamda kırgınlık dolu bir sessizlik vardı ve sanatçı bu sessizliği hemen bozmak için acele etti.

“Neden şafak kılığında gitmiyorsun?” dedi; “‘Her zaman veda anlamına gelen şafak.’ ”

"Ama veda etmek istemiyorum," diye itiraz etti kadın; "bu kadar kalabalıkta hayat arkadaşını bulmak zaten yeterince zor, bir de bulduktan sonra onlara veda etmek hiç kolay değil."

“İlham kaynağı!” diye bağırdı Rollo; “kurguda sürekli duyduğumuz ama portresini ya da gerçek hayatta temsil edildiğini hiç görmediğimiz bir karakter var. Bahçıvanın Teyzesi olarak gidin. Amiralin kalemiyle ve Büyükelçinin güzel armutlarıyla içeri girdiği anda herkes onu eski bir dost gibi karşılayacaktır. O kadın kesinlikle kronik bir hırsız olmalıydı, ya da çok ileri düzeyde bir Fabian; hiçbir şey ondan güvende değildi. Çamaşırcının sepeti ve çocuğun küçük kayısısı, yağmalama gücüne daha fazla sahip olan insanların malı kadar onun için kutsal değildi. Lütfen Bahçıvanın Teyzesi olarak gidin, Bayan Pendercoet. Amiral olan bir büyük amcam var ve eminim size bir kalem ödünç vermekten memnuniyet duyacaktır.”

Sanatçı barışı sağlama girişimlerinden vazgeçti ve Bayan Pendercoet, kurgusal kişiliğin peşinde koşmaktan bir anlığına dikkatini Rollo'nun günlük karakterinin sert ve acımasız bir analizine yöneltti. Kraliçe kılığında meşru bir sansasyon yaratmak isterken komik bir kostüm önerilmesi, açık sözlülüğe yol açacak kadar sinir bozucuydu ve öfkeli kadın daha sonra söylemediği için pişman olduğu pek az olumsuz söz hatırlayabildi. Dili adeta kendi başına hareket ediyordu, ancak Rollo, cevabını soğuk depoda saklayan birinin havasını taşıyordu.

⁂

"Pomona'da karar kıldım," diye bildirdi Bayan Pendercoet birkaç gün sonra sanatçı arkadaşına.

Bu duyuru, Crofter göç hareketine veya Orkney Adaları'ndaki bir uçak inişine dair bir haber gibiydi. Aslında, Bayan Pendercoet'in Sanat Kulübü Balosuna Roma Meyve Bahçeleri Tanrıçası kılığında katılmayı planladığını gösteriyordu.

"Biliyorsunuz, safran yeşili bir kumaştan bir elbise ve sonbahar meyveleriyle dolu bir sepet. Sade ama asil ve etkili."

Baloda Rollo'ya fırsatı veren şey meyve sepetiydi. Bayan Pendercoet, Meyve Bahçesi Tanrıçası ile özdeşleşmeye çalışarak uzun ve mutsuz bir akşam geçirdi, ancak Rollo ondan önce davranmıştı ve geniş ortak tanıdık çevresi onu sevinçli bir tanıma korosuyla karşıladı:

"Bahçıvanın teyzesi! Ama ne kadar zekice. Ve büyükelçinin güzel armutları. Çok orijinal. Söyleyin bakalım, bu sizin kendi fikriniz miydi?"

Ve bu durum akşam boyunca böyle devam etti. Daily Pierglass'ın özel sanatçısı o gece Rollo ile akşam yemeği yiyordu ve "Büyükelçinin güzel armutlarını ve çocuğun küçük kayısısını taşıyan Bahçıvanın Teyzesi: Dün geceki karnavalda eğlenceli bir kostüm" adlı resmi, Bayan Pendercoet'in en acı hatıralarından biridir.