De verloren identiteit van mevrouw Pendercoet

Regelmatig, ongeveer eens per jaar, rond de eerste week van februari, deed mevrouw Pendercoet een beroep op haar vrienden en kennissen voor een identiteitsbewijs. Niet het soort identiteitsbewijs dat een kandidaat voor een verantwoordelijke functie garandeert dat hij of zij rein, eerlijk en een levenslange onthouder van alcohol is, maar een geleende vermomming waarmee de drager tijdelijk de deftige status van Pendercoet, die ze vele jaren geleden plechtig had aangenomen in St. George's, Hanover Square, kon afleggen en, als ze dat wilde, een dansmeisje of de tweede mevrouw Tanqueray kon worden.

'Kun je me een kostuum aanraden voor het bal van de kunstclub?', smeekte ze iedereen; 'geen Marie Stuart of Diane de Poitiers. Iets nieuws en origineels.'

Niemand had ooit gesuggereerd dat mevrouw Pendercoet zich zou vermommen als een van deze beroemde schoonheden, maar ze beschouwde het voorstel als iets dat op handen was en door iedereen werd besproken.

'Je zou als Vrijheid kunnen gaan,' zei de kunstenaar.

'Bedoelt u de winkel of dat ding in de haven van New York?' vroeg de dame. 'Ik denk niet dat dat bij mijn stijl past. Veel te massief. Nu dacht ik aan de Koningin der Vlinders.'

'Wat aardig van je dat je aan anderen denkt,' onderbrak Rollo.

Rollo was achttien en respect voor mevrouw Pendercoet behoorde niet tot zijn meest opvallende karaktereigenschappen.

'Ik vroeg om advies, niet om lichtzinnigheid,' protesteerde ze.

'Nou, waarom zou je niet als Caesars vrouw gaan, boven alle verdenking verheven, weet je. Je zou een soort randje met schandalige krantenartikelen als een soort gympjeslijn rond de onderkant van je rok kunnen hebben, en dan sta je boven alles, snap je?'

'Mag ik vragen als wat u verkleed gaat?' vroeg mevrouw Pendercoet streng.

“Ik ga verkleed als ‘Peace, die de Duitse oorlogsvloot overhaalt om Antipon in te nemen.’”

Het duurde een paar seconden voordat ik het idee begreep.

'Ik zie niet hoe je dat ooit voor elkaar kunt krijgen,' wierp ze tegen.

“Dat kan ik niet. Daar komt de gelijkenis om de hoek kijken.”

Er viel een beledigde stilte, die de kunstenaar zo snel mogelijk verbrak.

'Waarom niet als de Dageraad gaan?' zei hij; 'de Dageraad, die altijd afscheid betekent.'

'Maar ik wil geen afscheid nemen,' protesteerde de vrouw; 'het is al moeilijk genoeg om je partner te vinden in al die drukte, zonder dat je ook nog eens afscheid van hem of haar moet nemen als je hem of haar eenmaal hebt gevonden.'

'Een inspiratie!' riep Rollo; 'er is één personage in de fictie waar je eindeloos over hoort, maar niemand heeft haar ooit in portret of in levende lijve afgebeeld gezien. Ga verkleed als de tante van de tuinman. Iedereen zou haar als een oude vriendin verwelkomen zodra ze binnenkwam met de pen van de admiraal en de goede peren van de ambassadeur. Die vrouw moet een verstokte kleptomaan zijn geweest, weet je, of anders een zeer gevorderde Fabianist; niets lijkt veilig voor haar te zijn geweest. De mand van de wasvrouw en de kleine abrikoos van het kind waren voor haar niet heiliger dan de bezittingen van mensen die zich plundering beter konden veroorloven. Ga alsjeblieft verkleed als de tante van de tuinman, mevrouw Pendercoet. Ik heb een oudoom die admiraal is, en ik weet zeker dat hij je graag een pen zou lenen.'

De kunstenaar staakte verdere pogingen tot vredestichting, en mevrouw Pendercoet verlegde haar aandacht even van het streven naar een fictieve persoonlijkheid naar een krachtige en onverbloemde analyse van Rollo's alledaagse karakter. Het advies om een ​​komisch kostuum te dragen, terwijl men juist een legitieme sensatie wil maken in een koninklijke gedaante, is zo irritant dat het tot openhartige opmerkingen leidt, en de geïrriteerde dame kon zich achteraf weinig onvriendelijke opmerkingen herinneren die ze betreurde niet te hebben uitgesproken. Haar tong had het veld voor zichzelf, om het zo maar te zeggen, maar Rollo gedroeg zich alsof hij zijn antwoord nog even in de koelkast bewaarde.

⁂

"Ik heb voor Pomona gekozen," liet mevrouw Pendercoet haar kunstenaresvriendin een paar dagen later weten.

De aankondiging klonk als een nieuwsbericht over de migratie van de Crofters of een vliegtuiglanding op de Orkney-eilanden. In werkelijkheid gaf het aan dat mevrouw Pendercoet van plan was om naar het bal van de Kunstenclub te gaan verkleed als de Romeinse godin van de boomgaarden.

“Een jurk van een soort saffraangegroene stof, weet je, en een mand met herfstfruit. Eenvoudig, maar waardig en effectief.”

Het was de fruitmand die Rollo zijn kans gaf op de avond van het bal. Mevrouw Pendercoet bracht een lange, ongelukkige avond door in een poging zich te identificeren met de godin van de boomgaard, maar Rollo was haar voor geweest, en hun grote kring van gemeenschappelijke kennissen begroette haar met een unaniem koor van verheugde herkenning:

'De tante van de tuinman! Maar wat slim. En de heerlijke peren van de ambassadeur. Zo origineel. Zeg eens, was dat uw eigen idee?'

En zo ging het de hele avond door. De speciale tekenaar van de Daily Pierglass dineerde die avond met Rollo, en zijn schilderij van "de tante van de tuinman, die de goede peren van de ambassadeur en de kleine abrikoos van het kind draagt: een vermakelijk kostuum in het carnaval van gisteravond", is een van de meest bittere herinneringen van mevrouw Pendercoet.