Zaginiona tożsamość pani Pendercoet

Regularnie raz w roku, mniej więcej w pierwszym tygodniu lutego, pani Pendercoet miała zwyczaj zwracać się do przyjaciół i znajomych z prośbą o nadanie jej charakteru. Nie takiego charakteru, który gwarantuje kandydatowi na odpowiedzialne stanowisko czystość, uczciwość i dożywotnią abstynencję, ale pożyczoną tożsamość maskową, pod którą osoba nosząca mogła na chwilę odrzucić matronowaty stan Pendercoet, uroczyście przyjęty wiele lat temu w kościele św. Jerzego na Hanover Square, i stać się, jeśli tylko zechce, dziewczyną z nautki lub drugą panią Tanqueray.

„Zaproponujcie mi jakiś kostium na bal w Arts Clubie” – błagała wszystkich. „Nie Marie Stuart ani Diane de Poitiers. Coś nowego i oryginalnego”.

Nikt nigdy nie zasugerował, aby pani Pendercoet przebrała się za którąś z tych słynnych piękności, ona jednak uznała, że ​​propozycja ta jest już na ustach wszystkich.

„Możesz pójść jako Liberty” – powiedział Artysta.

„Masz na myśli sklep czy tę rzecz w New York Harbour?” zapytała kobieta. „Nie sądzę, żeby to pasowało do mojego stylu. Za masywne. Właśnie pomyślałam o Królowej Motyli”.

„Dobrze, że pomyślałeś o innych” – przerwał Rollo.

Rollo miał osiemnaście lat i szacunek dla pani Pendercoet nie był jedną z jego najbardziej charakterystycznych cech.

„Prosiłam o radę, a nie o lekceważenie” – zaprotestowała.

„No cóż, czemu nie pójść za Żonę Cezara, bez zarzutu, wiesz? Mogłabyś mieć u dołu spódnicy coś w rodzaju Plimsolla, czyli ozdobę ze skandalicznych artykułów z gazet, i byłabyś ponad to wszystko, rozumiesz”.

„Czy mogę zapytać, pod jaką nazwą pan występuje?” zapytała surowo pani Pendercoet.

„Idę w kierunku 'Pokoju, przekonując niemiecką flotę wojenną do zajęcia Antipona.'”

Zrozumienie tej idei zajęło mi kilka sekund.

„Nie widzę, jak mógłbyś to zrobić” – zaprotestowała.

„Nie mogę. Tu właśnie pojawi się podobieństwo.”

Zapadła pełna urazy cisza, którą Artysta pospiesznie przerwał.

„Dlaczego nie pójść za Świtem?” powiedział. „„Świt, który zawsze oznacza pożegnanie”.”

„Ale ja nie chcę się z tobą żegnać” – zaprotestowała dama. „Wystarczająco trudno jest znaleźć partnera w tym tłumie, a jeszcze trudniej jest się z nim żegnać, gdy już się go ma”.

„Natchnienie!” krzyknął Rollo; „jest jedna postać w fikcji, o której słyszy się bez końca, ale nikt nigdy nie widział jej przedstawionej w portrecie ani z krwi i kości. Idź jako Ciotka Ogrodnika. Wszyscy powitaliby ją jak starą przyjaciółkę, gdyby tylko weszła z piórem Admirała i dorodnymi gruszkami Ambasadora. Ta kobieta musiała być, wiesz, zatwardziałą kleptomanką albo bardzo postępowym Fabianem; nic nie wydawało się przed nią bezpieczne. Koszyk praczki i mała morela dziecka nie były dla niej bardziej święte niż własność ludzi, którzy mogli sobie pozwolić na grabież. Idź proszę jako Ciotka Ogrodnika, pani Pendercoet. Mam prastryjka, który jest admirałem, i jestem pewien, że z przyjemnością pożyczyłby ci pióro”.

Artysta porzucił dalsze próby pokojowego namawiania, a pani Pendercoet na chwilę odwróciła uwagę od pogoni za fikcyjną osobowością, skupiając się na energicznej i bezlitosnej analizie codziennego charakteru Rollo. Zalecenie komicznego kostiumu, gdy chce się wywołać sensację w jakimś królewskim przebraniu, jest wystarczająco irytujące, by skłonić do szczerości, a rozgniewana dama mogła później pomyśleć o kilku niepochlebnych uwagach, których żałowała, że ​​nie wypowiedziała. Jej język miał, że tak powiem, pole do popisu, ale Rollo wyglądał na kogoś, kto trzyma swoją odpowiedź w lodówce.

⁂

„Zdecydowałam się na Pomonę” – poinformowała pani Pendercoet swoją przyjaciółkę artystkę kilka dni później.

Ogłoszenie brzmiało jak wiadomość o migracji Crofterów lub o lądowaniu samolotów na Orkadach. W rzeczywistości wskazywało, że pani Pendercoet zamierzała pójść na bal Arts' Club w roli rzymskiej bogini sadów.

„Sukienka z jakiegoś szafranowozielonego materiału, wiesz, i kosz jesiennych owoców. Proste, ale dostojne i efektowne.”

To właśnie kosz owoców dał Rollo szansę w noc balu. Pani Pendercoet spędziła długi, nieszczęśliwy wieczór, próbując utożsamić się z Boginią Sadu, ale Rollo był już u jej boku, a liczne grono ich wspólnych znajomych powitało ją chóralnym, radosnym okrzykiem:

„Ciotka Ogrodnika! Ależ pomysłowa. I te pyszne gruszki Ambasadora. Takie oryginalne. Powiedz nam, czy to był twój własny pomysł?”

I tak przez cały wieczór. Tego wieczoru artysta-artysta z „Daily Pierglass” jadł kolację z Rollo, a jego obraz „Ciotki Ogrodnika, niosącej dorodne gruszki Ambasadora i małą morelę dziecka: zabawny kostium w wczorajszym karnawale” to jedno z najboleśniejszych wspomnień pani Pendercoet.