ตัวตนที่หายไปของนางเพนเดอร์โคเอ็ต

ปีละครั้งเป็นประจำ ประมาณสัปดาห์แรกของเดือนกุมภาพันธ์ คุณนายเพนเดอร์โคเอ็ตมักจะไปขอสวมบทบาทสมมติจากเพื่อนและคนรู้จัก ไม่ใช่บทบาทที่จะรับประกันว่าผู้สมัครงานในตำแหน่งที่มีความรับผิดชอบจะเป็นคนสะอาด ซื่อสัตย์ และงดเว้นจากสิ่งไม่ดีตลอดชีวิต แต่เป็นตัวตนปลอมที่ยืมมาใช้ชั่วคราว ซึ่งผู้สวมใส่สามารถละทิ้งสถานะความเป็นแม่บ้านของเพนเดอร์โคเอ็ตที่ได้รับมาอย่างเคร่งขรึมเมื่อหลายปีก่อน ณ โบสถ์เซนต์จอร์จ ฮาโนเวอร์สแควร์ และกลายเป็นสาวนักเต้นหรือภรรยาคนที่สองของแทนเควเรย์ได้ หากเธอต้องการ

“ช่วยแนะนำชุดให้ฉันใส่ไปงานเต้นรำของชมรมศิลปะหน่อยได้ไหมคะ” เธอจะขอร้องทุกคน “ไม่ใช่แบบมารี สจ๊วต หรือไดแอน เดอ ปัวติเยร์นะคะ ขอแบบใหม่ๆ ที่ไม่ซ้ำใครดีกว่า”

ไม่มีใครเคยเสนอแนะให้คุณนายเพนเดอร์โคเอตปลอมตัวเป็นหนึ่งในหญิงงามชื่อดังทั้งสองคนนี้มาก่อน แต่เธอกลับเลือกที่จะมองว่าข้อเสนอนี้กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้าจากปากของทุกคน

“คุณอาจจะแต่งตัวเป็นเทพีเสรีภาพก็ได้นะ” ศิลปินกล่าว

“คุณหมายถึงร้านค้าหรือสิ่งที่อยู่ในท่าเรือนิวยอร์กคะ” หญิงคนนั้นกล่าว “ฉันว่ามันคงไม่เหมาะกับสไตล์ฉันหรอกค่ะ ใหญ่เกินไป ฉันนึกถึงราชินีแห่งผีเสื้อขึ้นมา”

“ดีจังเลยที่คุณคิดถึงคนอื่น” โรลโลพูดแทรกขึ้นมา

โรลโลอายุสิบแปดปีแล้ว และความเคารพต่อคุณนายเพนเดอร์โคเอ็ตไม่ใช่ลักษณะเด่นที่สุดอย่างหนึ่งของเขา

“ฉันขอคำแนะนำ ไม่ใช่การพูดจาเหลวไหล” เธอกล่าวประท้วง

“งั้นทำไมไม่แต่งตัวเป็นภรรยาของซีซาร์ล่ะ ไร้ที่ติน่ะ คุณรู้ไหม คุณอาจจะเอาข้อความฉาวโฉ่จากหนังสือพิมพ์มาเย็บเป็นเส้นบางๆ รอบชายกระโปรง แล้วคุณก็จะอยู่เหนือเรื่องพวกนั้นทั้งหมด เห็นไหมล่ะ”

“ฉันขอถามได้ไหมว่าคุณจะแต่งตัวเป็นอะไร” นางเพนเดอร์โคเอ็ตกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ผมจะรับบทเป็น 'สันติภาพที่โน้มน้าวให้กองเรือรบเยอรมันยึดเมืองแอนติปอน' ครับ”

ต้องใช้เวลาสักสองสามวินาทีถึงจะเข้าใจไอเดียนี้

“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร” เธอคัดค้าน

“ฉันทำไม่ได้หรอก นั่นแหละคือจุดที่ความคล้ายคลึงกันจะเกิดขึ้น”

เกิดความเงียบงันที่แสดงความไม่พอใจขึ้น ศิลปินจึงรีบทำลายความเงียบนั้นลง

“ทำไมไม่ไปในฐานะรุ่งอรุณล่ะ?” เขาพูด “รุ่งอรุณ ซึ่งมักหมายถึงการบอกลาเสมอ”

“แต่ฉันไม่ได้หมายความว่าต้องบอกลา” หญิงสาวแย้ง “การหาคู่ครองท่ามกลางคนมากมายก็ยากพออยู่แล้ว ยังต้องมาบอกลาอีกเมื่อได้คู่ครองมาแล้ว”

“เป็นแรงบันดาลใจ!” โรลโลอุทาน “มีตัวละครในนิยายตัวหนึ่งที่เราได้ยินชื่ออยู่บ่อยๆ แต่ไม่มีใครเคยเห็นเธอในภาพเหมือนหรือตัวจริงเลย ไปในฐานะป้าของคนสวนสิ ทุกคนจะต้อนรับเธอเหมือนเพื่อนเก่าทันทีที่เธอเข้ามาพร้อมกับปากกาของท่านพลเรือเอกและลูกแพร์ชั้นดีของท่านทูต ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นพวกชอบขโมยของเป็นนิสัยแน่ๆ คุณรู้ไหม หรือไม่ก็เป็นพวกเฟเบียนขั้นสูงมาก ไม่มีอะไรดูเหมือนจะปลอดภัยจากเธอเลย ตะกร้าของคนซักผ้าและแอปริคอตเล็กๆ ของเด็กก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับเธอไปกว่าทรัพย์สินของคนที่ร่ำรวยกว่าที่สามารถปล้นได้ ไปในฐานะป้าของคนสวนเถอะ คุณนายเพนเดอร์โคเอ็ต ฉันมีลุงทวดที่เป็นพลเรือเอก และฉันแน่ใจว่าเขาจะยินดีให้คุณยืมปากกา”

ศิลปินเลิกพยายามที่จะไกล่เกลี่ยอีกต่อไป และคุณนายเพนเดอร์โคเอ็ตก็หันเหความสนใจจากการแสวงหาบุคลิกสมมติไปสู่การวิเคราะห์นิสัยประจำวันของโรลโลอย่างเข้มข้นและไม่ปรานี การถูกแนะนำให้แต่งตัวตลกในขณะที่ต้องการสร้างความฮือฮาในบทบาทราชินีนั้นช่างน่ารำคาญจนทำให้ต้องพูดตรงๆ และหญิงสาวผู้โมโหก็คิดถึงคำพูดที่ไม่สุภาพไม่กี่คำที่เธอเสียใจที่ไม่ได้พูดออกไป ลิ้นของเธอได้โลดแล่นอย่างเต็มที่ แต่โรลโลกลับมีท่าทีเหมือนเก็บคำตอบไว้ในใจ

⁂

“ฉันตัดสินใจเลือกโพโมนาแล้วค่ะ” คุณนายเพนเดอร์โคเอ็ตแจ้งให้เพื่อนศิลปินของเธอทราบในอีกไม่กี่วันต่อมา

แถลงการณ์ดังกล่าวฟังดูเหมือนข่าวการอพยพของชาวไร่ชาวนา หรือการลงจอดของเครื่องบินในหมู่เกาะออร์กนีย์ แต่ที่จริงแล้ว แถลงการณ์นั้นระบุว่า นางเพนเดอร์โคเอตตั้งใจจะไปงานเต้นรำของชมรมศิลปะ โดยแต่งกายเป็นเทพีแห่งสวนผลไม้ของโรมัน

“ชุดเดรสผ้าสีเขียวอมเหลืองอ่อนๆ สักชุด กับตะกร้าผลไม้ฤดูใบไม้ร่วง เรียบง่าย แต่ดูดีมีระดับและได้ผลดี”

ตะกร้าผลไม้นั่นเองที่มอบโอกาสให้โรลโลในคืนงานเต้นรำ คุณนายเพนเดอร์โคเอ็ตใช้เวลาค่ำคืนอันแสนเศร้าพยายามเชื่อมโยงตัวเองกับเทพธิดาแห่งสวนผลไม้ แต่โรลโลเคยมีโอกาสมาก่อนแล้ว และบรรดาคนรู้จักของทั้งสองต่างก็ทักทายเธอด้วยเสียงตอบรับอย่างยินดีเป็นเอกฉันท์:

“ป้าของคนสวน! ช่างฉลาดจริงๆ และลูกแพร์ชั้นดีของท่านทูต ช่างคิดได้ไม่เหมือนใครเลย บอกเราหน่อยได้ไหมว่าเป็นความคิดของคุณเอง?”

และเรื่องราวก็ดำเนินไปเช่นนั้นตลอดทั้งเย็น ศิลปินพิเศษของหนังสือพิมพ์เดลี่เพียร์กลาสร่วมรับประทานอาหารเย็นกับโรลโลในคืนนั้น และภาพวาดของเขาเรื่อง “ป้าของคนสวน ถือลูกแพร์ชั้นดีของท่านทูตและลูกแอปริคอตเล็ก ๆ ของเด็ก: ชุดที่น่าขบขันในงานรื่นเริงเมื่อคืนนี้” เป็นหนึ่งในความทรงจำที่ขมขื่นที่สุดของนางเพนเดอร์โคเอต